Slagveld in snikhete Meidoornloop

meidoorn

foto Huib Boogert

door Maurice Steketee
Toen ik vanmiddag een rondje wilde gaan rennen overwoog ik m’n handschoenen uit de kast te halen, een muts op te zetten en m’n dikke joggingbroek weer aan te trekken. Wat was het koud, brrr. Er was ons een temperatuur van dik twintig graden beloofd, dus ik zat te denken aan een rondje strand vlak voordat ik moest gaan werken. Maar waar in (bijna) heel Nederland de zon uitbundig scheen werd ie op Walcheren verdreven door een dikke laag mist. De weerapp vertelde me dat het net iets meer dan tien graden was.

Uiteraard ben ik ondanks deze barre omstandigheden toch gewoon gegaan, al was het maar om een beetje af te koelen van de Meidoornloop. Wat was het daar heet mensen, afgelopen zaterdag. Het was heel verleidelijk om in de kerk, die weer als kleedruimte diende, te blijven zitten en te wachten op een stelletje stapelwolken. Het was in de kerk niet alleen heerlijk koel, we werden er ook nog eens getrakteerd op een orgelconcert van hardloper én organist Eric Wolfert uit Dirksland. Fotorunner Arjan Schotanus speelde al lange tijd met het idee om de twee passies van Eric samen te brengen in de kerk van Nisse en dus regelde hij het optreden. Voor, tijdens en na afloop werden de honderden atleten getrakteerd op bekende en minder bekende liederen, soms religieus, maar ook You never walk alone passeerde de revue.

organist_meidoorn_2018

foto Huib Boogert

Maar tegen de klok van tweeën moesten we er toch echt aan geloven, zonder cumulus helaas. Overigens had het niet veel gescheeld of de start had moeten worden uitgesteld. John Guequierre had zijn zakdoek in de auto laten liggen en zonder zakdoek kon hij echt niet van start. In allerijl moest chauffeur Piet Beijer worden opgespoord voor de autosleutels… Het kwam gelukkig allemaal nog goed dus konden we klokslag twee uur dan echt van start. De thermometer was toen al opgelopen naar iets boven de 25 graden. Maar omdat het windstil was, voelde het bijna als dertig op de Bevelandse bloemendijkjes.

Maar goed, dan pas je gewoon je tempo een beetje aan. Alhoewel. Velen bliezen toch hun motortje op en gaven er na het eerste rondje de brui aan. ‘Vee te werrum’, ‘k had beter naar strand kunnen gaan’, dat soort opmerkingen hoorde je in overvloed bij de finish. Bij anderen was het onderweg zwart voor de ogen geworden. Weer iemand anders zag ik na afloop als een spartelende vis op het droge liggen in de schaduw. Blijkbaar is niet iedereen een mooiweerloper.

Ik in elk geval wel weet ik na vanmiddag. Ik hoop dat m’n muts, handschoenen en dikke joggingbroek nu echt in de kast kunnen blijven de komende maanden.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s