Een ouderwetse cross in Westdorpe

26993754_1763875480310411_4976155474418096604_n

door Maurice Steketee
De hardlopers van tegenwoordig worden veel te veel verwend. Ik hoor het steeds vaker. Vroeger, ja vroeger werd er een stuk minder geklaagd. Schoenen en shirtje aan en lopen maar. Tegenwoordig moet alles piekfijn geregeld zijn, dragen we de modernste apparatuur om ons lijf en hebben we supersonische schoenen onder de voeten die eigenlijk niet vies mogen worden waarmee we over het parkoers stuiteren.

Afgelopen zaterdag hadden we in Westdorpe gelukkig weer eens een lekker ouderwetse cross, één voor de echte liefhebber. Een die niet echt aanvoelde als een warm bad, maar één waarbij je wel onder de slik en met natte voeten over de finish kwam. Lekker opwarmen na afloop zat er ook niet in, al bood de koek en zopie-tent wel enige beschutting.

Een kleedkamer met douche waar ook nog eens een warme straal uitkomt? Vergeet het maar. We mochten omkleden in vrachtwagen, met her en der een tochtgat. Aan je supersonische schoenen met nu nog dikkere zolen had je ook geen zak. Hier moesten je pezen en spieren toch echt zelf hun best doen om de klappen van het hobbeldebobbelveld op te vangen. Venijnige klimmetjes? In overvloed. Zompige grasstroken? Het leek wel of we tientallen meters door een natte sloot moesten banjeren. Hartslagmeters sloegen op hol. Een snijdende wind en slechts een handjevol deelnemers om je achter te verstoppen maakten het er ook al niet makkelijker op. Het was koud en kil in Westdorpe. Toch hoorde ik na afloop niemand klagen. Waarschijnlijk omdat we hier met echte liefhebbers te maken hadden.

 

 

 

Advertenties

One thought on “Een ouderwetse cross in Westdorpe

  1. Dat er vroeger door hardlopers niet geklaagd werd, hoor je mij niet zeggen. Dat we echte liefhebbers waren en niet alle bling bling rond het hardlopen het belangrijkste vonden, is zeker waar. Functionele kleding moest nog uitgevonden worden, maar aan goede schoenen hechtten we ook toen al veel belang. Dat we niet klaagden over een beetje nattigheid, modder, kou en wind klopt allemaal. Dat er de afgelopen weken dus wedstrijden in het land werden afgelast vanwege te nat, een boom op het parcours e.d. vind ik maar minnetjes. Zeker omdat ze tegenwoordig de mond vol hebben over dat het niet extreem genoeg kan zijn. Aan plotselinge hitte hadden wij echter wel een hekel en vooral als er dan te weinig verzorgingsposten waren. Ook over slecht afgezette parcoursen of te smalle passages hoorde je wel eens een wanklank. Of over het ontbreken van een uitslag ruim een uur na de wedstrijd, omdat het stencilapparaat ( voor wie niet weet wat dat is: een soort drukmachine ) kapot was. De dag erna even internet raadplegen was toen nog niet aan de orde. Ook de lange wachttijden bij baanwedstrijden vond ik persoonlijk niet zo prettig. Maar eigenlijk hadden we verder niet zoveel te klagen. Het inschrijfgeld was erg laag en bij wedstrijden van de eigen club en in België was het gratis. Bij bijna alle wedstrijden kon je verkleden, douchen en na afloop in een kantine, dorpshuis of andere horecagelegenheid iets nuttigen. Helaas ontbreekt dat er tegenwoordig wel eens aan, omdat er niet bij elk geschikt hardloopgebied een accommodatie voorhanden is. Bij de Belgische crossen kon je in tegenstelling tot nu meestal niet douchen. Toch diende bijna het hele dorp of wijk als accommodatie, d.w.z. de cafés met achterliggende feestzaal. Inschrijven bij café Sport, verkleden voor de jeugd bij café Janneke en voor de volwassenen bij De Klok. “Prijsdeling” voor de jeugd in De Druppel en voor de volwassen in het supporterslokaal van Willie de Kasseienstamper. Soms waren er in die dorpen nog meer cafés en dan werden deze activiteiten nog verder uitgesmeerd. Vooral in de kleedgelegenheden was het een aparte ceremonie. Zoals ik zei geen douches, maar emmers of teiltjes. Die moest je zelf vullen met koud water en dan gooide een meestal oud mannetje er een steelpannetje warm water bij. Dat warm water zat in een grote ketel, die in de feestzaal op een brandertje stond. Dat je dan na een echte moddercross niet helemaal schoon in je gewone plunje stapte, namen we op de koop toe en het bier smaakte er niet minder om. Liever zo dan in je bezwete hardlooptenue met een trainingspak erover blijven zitten en zo een verkoudheid op te doen. Over vroeger vertellen is niet zo moeilijk. Sommigen vinden het verschrikkelijk, anderen smullen hier van. Nog ééntje dan. Regelmatig stond er in zo’n kleedkamer annex feestzaal een piano en wij waren dikwijls samen met Cees Hoogesteger. Cees is zijn hele leven muzikant geweest en hij kon het dan na de wedstrijd, ook na een halve marathon, niet laten om de klep te openen en te spelen. Het “ergste” was dat wij moesten meezingen over Zat Sjefke e.d. Wij benaderden het hardlopen behoorlijk serieus, maar deze ambiance mis ik toch tegenwoordig en als er bij wedstrijden al helemaal geen accommodatie meer is om met een drankje even na te praten, zal dat ook niet terugkomen. Of ben ik nu toch weer aan het klagen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s