Is een hardloopwedstrijd organiseren nog wel leuk?

IMG_0007

foto Arjan Schotanus

door Maurice Steketee
Omdat ik nog wel eens bij een hardloopwedstrijdje in onze provincie kom, hoor je wel eens wat. De laatste tijd gaat het steeds vaker over problemen en ergernissen waar organisaties en clubs tegen aanlopen bij het opzetten van een wedstrijd. Er worden steeds meer eisen gesteld aan een simpel loopje waardoor je wel twee keer nadenkt om iets te organiseren.  Sterker nog, de lol gaat er wel eens een beetje vanaf is de teneur.  ,,Wij zijn ook maar vrijwilligers! Dat wordt wel eens vergeten”, hoor ik dan.

In een tijd dat gemeenten, provincies en allerlei andere instanties hun mond vol hebben over ‘meer bewegen’ en ‘gezonder leven’ zou je verwachten dat elke sportieve activiteit wordt toegejuicht en omarmd, zeker als dit ook nog eens in de natuur wordt gehouden en je eigenlijk niemand tot last bent, een uitzondering daargelaten. Maar dat is dus lang niet altijd het geval. Overigens hebben niet alleen hardloopwedstrijden hier mee te maken, ik hoor dezelfde geluiden bij MTB-tochten en lokale wielerwedstrijden.

Afgelopen zaterdag tijdens de Deltacross in de Boswachterij van Westenschouwen ging het zelfs zo ver dat de startboog niet meer opgezet mocht worden, omdat er geen vergunning voor was aangevraagd. Het aggregaat, nodig om de boog op te blazen, zou namelijk wel eens benzine kunnen lekken.  Maar bovenal, het stond niet in de vergunning, dus moest de startboog weer worden afgebroken en ingepakt.

En volgens tijdwaarnemer Sjaak Sinke mocht er voor het eerst in 57 jaar ook geen gebruik meer gemaakt worden van een startpistool. Twee toezichthouders zagen, met vergunning in de hand, er op toe dat de vrijwilligers van Delta Sport zich netjes aan de regels hielden.

Dat er regels zijn is natuurlijk prima en ook nodig, maar schieten we soms niet een beetje door? Dat Staatsbosbeheer een bijdrage vraagt voor een loop door een bos dat door hen wordt onderhouden is natuurlijk best te billijken. Ook zij moeten het met steeds minder budget en middelen stellen. Dat is ook de andere kant van de medaille.

Maar waarom wordt het verenigingen niet wat makkelijker gemaakt om iets te organiseren? We willen toch allemaal dat mensen meer bewegen, zodat de zorgkosten in de toekomst misschien weer eens gaan dalen? Voor een simpele loop moet je nu met een beetje pech een vergunning aanvragen of toestemming vragen bij de gemeente, Staatsbosbeheer, het Waterschap, de provincie, Zeeuws Landschap, Rijkswaterstaat of de strandexploitatie. En dan ben ik er vast nog wel een paar vergeten. Voor al die vergunningen moet uiteraard ook (meestal) betaald worden. Op zich is dat niet zo erg, want dit kun je doorberekenen aan de deelnemers. Maar het gaat vooral om de administratieve rompslomp en de enorme regelzucht. Het is wachten tot de eerste organisaties de handdoek in de ring gooien.

 

Advertenties

6 thoughts on “Is een hardloopwedstrijd organiseren nog wel leuk?

  1. ongelofelijk dat z.g. wetsdinaren een evenement storen.
    willen ze iets positiefs doen stop dan de recreatie luchtvaart. dat zet zoden aan de dijk.

  2. Weet U, op doordeweekse dagen is er de komende 2 maanden meer kabaal in het bos door het omhakken van bomen en transport door het bos dan het rumoer dat alle bezoekers in een heel jaar veroorzaken.
    Het is bovendien bijzonder te denken dat e.e.a. gedaan moet worden om vogel en dier niet de stuipen op het lijf te jagen want er zijn meer dieren (hertjes en reetjes) in het bos dan 30 jaar geleden, misschien vinden ze de activiteiten in de domeinen wel leuk!
    Dat SBH desondanks denkt dat ze zo om moeten gaan met mens en bos is ronduit ontluisterend.
    Gelukkig weten we nu al dat boswachters op termijn niet meer nodig zijn want dan is het bos geen bos meer maar gewoon een brandnetel en bramen festival met een paar loofbomen.
    Gelukkig lijdt de Deltacross daar niet onder, die gaat hoe dan ook altijd door.

  3. Wie mijn verhalen de afgelopen maand heeft gelezen weet dat een Wallenloop in de jaren 70 met 40 á 50 deelnemers in de hoofdrace als een volwaardige wedstrijd werd beschouwd. Zelfs bij een Oliebollenloop of een clubkampioenschap op de weg met nog minder starters werd volle bak voor de plaatsen gestreden. Voor die laatste wedstrijden werd in die tijd zelfs geen vergunning aangevraagd en soms liepen we zonder startnummer. Hoe zit dat eigenlijk nu met een vergunning voor de Oliebollenloop van AV’56 en voor de zogenaamde Sasloop? Nu hardlopen erg populair geworden is, telt een wedstrijd met minder dan 100 deelnemers blijkbaar niet meer mee. Veel wedstrijden worden “afgerekend” op het aantal deelnemers en niet op de gemiddelde prestaties. Dat er nu vanwege de drukte en allerlei milieutoestanden door de overheid strengere regels worden opgelegd voor het toekennen van een vergunning, vind ik nog niet zo vreemd. Hoewel je ook kunt overdrijven, zoals met het startpistool. Kun je nog hardloopwedstrijden organiseren zonder vergunning. Ja, maar geen massale evenementen. Vorig jaar heb ik dat namelijk gedaan. Ik wilde een serie van 4 wedstrijdjes op de skeelerbaan in Goes houden en meldde dat netjes aan bij de gemeente. Voor een vergunning moet dat 15 weken van te voren, maar voor evenementen met minder dan 50 mensen volstaat volgens de informatie aanmelden. Zelfs dat bleek niet nodig. De ambtenaar liet me weten dat de skeelerbaan vrij is voor iedereen en je mag er wedstrijdjes houden zonder beperking van bijvoorbeeld aantal deelnemers. Wel rekening houden met anderen en je mag niets afsluiten of een echte geluidsinstallatie gebruiken. Megafoon is toegestaan. Helaas kwamen er minder dan 15 lopers opdagen en na 2 keer heb ik maar besloten om er mee te stoppen. Een 3000 meter is natuurlijk niet iets om weg te strepen op je “emmerlijst”. Ik organiseer graag en doe dat eigenlijk al sinds ik lid werd bij AV’56. Ik heb nog talloze ideeën en de meeste staan al met een kant en klaar draaiboek in mijn computer. Ook wedstrijden die ik bij wijze van spreken in een paar dagen uit de grond kan stampen en zonder vergunning. Je kunt dat dan trainingswedstrijden noemen, want je kunt iemand niet verbieden om met een groep te gaan hardlopen op hetzelfde parcours. En zeker niet als je niemand tot last bent. Natuurlijk kun je dan geen uitgebreide faciliteiten verwachten, maar het gaat toch om het wedstrijdje? Wat te denken van een “UURLOOP VOOR DUO’S” op een relatief kort rondje, waarbij de ene loopt en de andere telt. Na een half uur het rondje afmaken, vervolgens starten na 5 minuten de andere lopers en op het eind alle rondjes bij elkaar tellen. Geen juryleden nodig, geen startnummers, alleen een parcours, stukjes papier en potloden om te turven en voor de winnaars een taart. Zo geregeld, maar voor 5 koppels is het natuurlijk geen optie. Organiseren moet wel leuk blijven. Ik ga het in ieder geval nog een keer proberen in Kapelle op 18 februari met de 7e Racketcentrum Kapelleloop over exact 5 km en een jeugdloop t/m 13 jaar over ongeveer 1250 meter . Het JARO team rekent op 100 deelnemers en wie weet komen er dan dit jaar nog meer hardloopwedstrijdjes met deze formule.

  4. Ook voor wandelaars mag je niet meer “gratis” door de Boswachterij. Zijn er meer als 15 deelnemers aan een georganiseerde wandeltocht dan behoor je dit door te geven bij Staatsbosbeheer. Achteraf krijg je als organisastie een nota op je bordje om van te schrikken.
    Genieten van de natuur, vergeet het maar(als organisatie), voor de wandelaar, zeker wel, het is ook een prachtig stukje natuur.

  5. Waar is de slogan “de maatschappij dat ben jij” ? Regelgeving, het beperken van risico’s en het voorkomen van aansprakelijkheid kost vaak meer energie dan de wedstrijd zelf. Maar als een deelnemer iets overkomt vrees ik dat in onze huidige cultuur de organisatie aansprakelijk wordt gesteld en anders wel zijn of haar verzekerings maatschappij dat wel doet. Meedoen op eigen risico en verder geen gezeur richting organisatie!

  6. Als organisaties zich inderdaad tegen alles moeten indekken om eventuele schadeclaims te voorkomen, is organiseren geen lolletje meer en zullen velen overwegen om te stoppen. Toch heb ik een heleboel vragen. Waar ligt de grens i.v.m. schadeclaims? Kun je volstaan met de mededeling op de uitnodiging “Deelname is op eigen risico”, zoals dat vroeger eigenlijk dikwijls gebeurde of kan een handige advocaat dan toch aantonen dat je aansprakelijk bent. Kan ik op particulier terrein zonder vergunning een wedstrijd organiseren, zoals een 15 jarige zonder rijbewijs op het erf van zijn vader op een trekker of in een auto mag rijden? Natuurlijk houd ik me daar verder gewoon aan de regels, zodat eventuele omwonenden er geen last van hebben. Moet ik voor een wedstrijd op een atletiekbaan of op een groot sportveld, dat ik gewoon kan huren bij de gemeente ook een vergunning aanvragen? Zo ja, moet een voetbalclub dan voor elke thuiswedstrijd een vergunning aanvragen? Waarom moeten we bij wedstrijden, die elk jaar op dezelfde manier plaats vinden steeds opnieuw een vergunning aanvragen. Kan het doorgeven van de datum en het betalen van de léges niet volstaan? Waarom wachten sommige instanties zolang met het verlenen van de vergunning? Als ik ruim 15 weken voor de wedstrijd mijn aanvraag opstuur, mag ik toch verwachten dat ik 5 weken voor de wedstrijddag een definitief bericht heb gekregen, want een heleboel zaken moeten dan al geregeld zijn? Kan ik zaken omzeilen op de manier zoals ik in de vorige reactie aangaf? Trainingswedstrijdje zonder startnummer en “toevallig” loopt iedereen op hetzelfde moment op hetzelfde parcours. Als dat niet kan, zou dat m.i. betekenen dat elke georganiseerde training op de openbare weg ook niet mag en/of bij een incident een claim kan verwachten. Omzeilen van de regels heb ik overigens niet zelf verzonnen. Vorig jaar was ik jurylid bij de tijdrit van TMZ in Waarde. Na afloop ging het over het geringe aantal tijdritten in ons land, terwijl een groep renners dit juist een geweldig onderdeel vindt en er honderden reiskilometers voor over heeft om te starten. Verkeersproblemen zijn meestal de oorzaak om geen vergunning te geven. Een wielrenvereniging omzeilde het als volgt: De renners kregen wel een rugnummer toegekend, maar speldden dit niet op. Voor het zicht reden daar dus gewoon individuele fietsers, die rekening hielden met het overige verkeer op een overigens rustig en bijna verlaten parcours. Als ze over de denkbeeldige finish reden, riepen ze hun rugnummer naar de juryleden, zodat er toch een uitslag gemaakt kon worden. De organisaties van de toekomst? Of zitten hier juridisch toch te veel haken en ogen aan? Graag reacties van de juristen onder de hardlopers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s