In de put tijdens rondje ganzenborden in Elderschanscross

NicElderschans1

foto Peter Nicolai

door Maurice Steketee
Daar lag ik dan ineens. In de put. In het vierde rondje van de Elderschanscross.  Gevloerd door een boomwortel, die verstopt zat onder een dikke deken bladeren. Bij ganzenborden kun je een goede eindklassering wel vergeten als je in de put zit. In de Elderschanscross is dat niet anders. Al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ik toch al niet zou winnen. Wéér niet.

Ik had al geen goed voorgevoel over mijn race. Onderweg, in de auto vanuit Middelburg, probeerden mijn medepassagiers me al een beetje op te naaien. Zo verklaarde Arjo Verhage dat hij me vandaag wel eventjes zou dubbelen. Voor de niet-hardlopers: dat betekent dat hij me wel eventjes op een rondje achterstand zou zetten. ,,En als ik je dan passeer, trek ik de broek van je kont”, zei hij met een dikke grijns op zijn kale kop.  Hardloophumor zullen we maar zeggen, maar ik was wel op scherp gezet. Want dat ging van z’n lang-zal-ze-leven natuurlijk niet gebeuren.

Halverwege de wedstrijd kwam ik Arjo tegen op het parkoers en wist ik dat ie me nooit meer zou kunnen inhalen. En daarmee was mijn doel voor deze middag eigenlijk al bereikt. Het bochtige parkoers was namelijk niet echt op m’n lijf geschreven, want mijn draaicirkel is niet om over naar huis te schrijven. En laat het nu net continu draaien en keren zijn in Aardenburg met tientallen, zoniet honderden bochten. In het bos was een indrukwekkend lijnenspel van afzetlint uitgezet door Theo Rabout en de rest van de organisatie van de Wielingen waar Mondriaan jaloers op zou zijn. Het leverde haakse bochten, bochten van 90 graden, linksdraaiende bochten, U-bochten en dat weer in allerlei (mislukte) varianten op. Tel daar nog een aantal diepe putten bij op waar je doorheen moest en u snapt dat de Elderschanscross een uitputtingsslag was.

Omdat de scherpte blijkbaar toch een beetje weg was (Arjo was bij het ingaan van ronde 4 in nog geen velden of wegen te bekennen) besloot ik de teugels een beetje te laten vieren met de Zakloop die ik een dag later zou lopen in gedachte. De concentratie was weg en POEF, daar lag ik ineens. Languit in de put. Met het slik tussen m’n tanden en een bruine laag smurrie op m’n linkerbeen. Achteraf gezien was het verbazingwekkend hoe snel ik weer met beide benen op de grond stond en m’n weg vervolgde. Tja, wat moet je ook anders. Je kunt moeilijk blijven liggen. Ik liep rustig naar de finish en kon er zelfs nog een korte eindsprint uitpersen. Daar kwam ik Arjo weer tegen en ontving ik toch nog een felicitatie. En daar put je dan toch weer moed uit.

Over de Zakloop van zondag later deze week meer.

 

Advertenties

One thought on “In de put tijdens rondje ganzenborden in Elderschanscross

  1. Prima georganiseerd door de mensen van de Wielingen en een vlot lopende prijsuitreiking door Fred Rabout die door Anjolie Engels in het zonnetje werd gezet voor zijn speakerwerk vanaf 1991 hetzelfde jaar waarin ik begon met de tijden en de standen bij te houden op mijn kleine Sinclaircomputer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s