Betonblokken, coopertest en schaduw zoeken

img_1066

door Marjoleine Kramer

Zaterdag lieten een een vriendin en ik ons weer vrijwillig afmatten: bootcamp! Dit keer hadden we een andere trainer; Kelney. Hij wisselt het training geven regelmatig af met Laurent op de zaterdagochtend. Een aantal verschillen: het tempo met het joggen lag hoger en we hebben zaterdag veel meer aan onze core(stability) gewerkt.

Betonblokken

We begonnen met een ‘rustig dribbeltje’ vanaf de Lopers Company in Goes richting de Hollandse Hoeve. Voor de anderen zal het best een dribbeltje zijn geweest, voor mij was het mijn gebruikelijke tempo. Af en toe liepen we wel een stukje en deden we wat rek- en strekoefeningen. De groep stopte bij de stenen betonblokken, die als bankje dienen en voor het Cios in een rondje staan. We rekten, strekten, deden balansoefeningen en moesten op de blokken springen.

In eerste instantie durfde ik dat niet zo goed, maar het is me toch een aantal keer gelukt. Niet met beide benen in één keer, zoals eigenlijk de bedoeling was, maar één tegelijk. Volgens Kelney moest ik het makkelijk kunnen, maar ik deed toch liever voorzichtig met één been eerst. Toen we daar klaar waren, jogden we het park in. Tijd om autobanden op te halen. Daarmee liepen we naar het grasveldje, bij het strandje. Achter de heuvel zochten we een beschut plekje op.

Parcoursen

Na opdrukken op verschillende manieren en een reeks andere oefeningen volgde op een gegeven moment ook een soort kettlebell-swing-achtige oefening. De band in de lucht zwiepen en tussen je benen weer naar beneden laten ‘swingen’. Dat ging voor de anderen prima, maar mijn benen waren een beetje kort. Dus moest ik hem zachtjes op het gras laten neerkomen in plaats van dat ik hem kon laten uitswingen. Omdat ik de oefening al wel kende en wist dat het belangrijk is een holle rug te houden, ging dit me wel makkelijk af. Tussen alle krachtoefeningen door jogden we een rondje in het park of renden we de heuvel een aantal keer op- en af.

De volgende oefening was parcoursen met de autobanden. Eroverheen en erin springen, maar ook de handen op de band plaatsen er dan bokjespringend overheen. Daarna was het (eindelijk) tijd om de banden terug te leggen en naar de winkel te joggen. Precies op tijd, want de temperatuur begon op te lopen en het zonnetje werd steeds scherper.

Korte hardloopbroeken

In de winkel hebben mijn vriendin en ik een strippenkaart gekocht. Ook heb ik mijzelf twee korte hardloopbroeken cadeau gedaan voor de zomer. Gewoon ‘saaie’ zwarte, die zijn makkelijk te combineren.

img_1071.jpg

De spierpijn was na deze training gelukkig lang niet zo erg als na de eerste keer bootcampen. Wel voelde ik zondag aan mijn billen buik- en rugspieren dat ik de dag ervoor was gaan sporten.

Coopertest

Bij de recreantentraining bij AV’56 op maandagavond was het tijd voor de halfjaarlijkse coopertest. Ik heb hem anderhalve maand geleden ook al gedaan, aan het einde van de beginnerscursus. Het was maandag weer broeierig warm. Er stond geen zuchtje wind en het was ook nog eens 24 graden. Na drie rondjes inlopen was praktisch iedereen al flink bezweet. En de training moest nog beginnen! Na wat techniekoefeningen en drie keer drie minuten joggen ging de coopertest beginnen. Twaalf minuten aan één stuk en zien hoe ver je komt.

Elk rondje op de atletiekbaan is vierhonderd meter. Vanaf vijf rondjes/ 10 km/u gemiddeld heb je (als je vrouw en 24 jaar bent) een voldoende. De vorige keer kwam ik 1900 meter ver, een matig dus volgens dat schema. Maar als je die ‘prestatie’ vergelijkt met de gazelles op de loopbaan schiet me iets te binnen was ik zei toen ik een jaar of drie was: “ja maar ik heb korte beentjes dus voor mij is het veel knapper.”

9,5 km/u

Het liefst wilde ik minstens vijf rondjes joggen, maar dat was gezien het weer misschien niet helemaal een haalbare verwachting. Er stond me iets van bij dat ik de vorige keer 4,5 rondje had gerend. Maar zeker wist ik het niet (toen had ik mijn resultaten van maart nog niet opgezocht). Ach, ik zou wel zien. Over het eerste rondje van 400 meter deed ik twee minuten en vijftien seconden. Kijk, dat gaf hoop. Dan zou vijf rondjes moeten lukken toch? Naarmate ik verder liep, zette ik die gedachte weer uit mijn hoofd: ademnood. Ik schroefde het tempo weer iets terug.

Toen ik 4,25 rondjes gejogd had, floot Laurent op zijn fluitje: nog één minuut. Ik passeerde de vrouw waar ik de gehele coopertest braaf achter was blijven lopen en spurtte ervandoor. ‘Fluiten man! Of nee, toch niet’, dacht ik honderd meter verder. Uiteindelijk kwam ik net voorbij de 275 meter. Vier rondjes en 300 meter werd het dus. 1900 meter. Precies hetzelfde als de vorige keer! Een tempo van 9,5 km/u gemiddeld. Als ik dat over een afstand van vijf kilometer nou eens zou kunnen volhouden… Gezien de weersomstandigheden noteer ik deze 1900 meter toch maar als een kleine verbetering.

Hitte

Mijn duurloopje schoof ik met de warme dagen maar voor me uit.  Vrijdag vond ik dat het dan toch echt moest gaan gebeuren. Het was half twaalf en 22 graden. Later op de dag zou het er 27 worden. Nu of nooit, want als de zon onder gaat is het nog 24 graden, zag ik in mijn weerapp. Ik keek naar buiten: volle zon maar wel wind dus niet benauwd. Aangezien de zonnesterkte enorm hoog was, besloot ik de beschutting op te zoeken: op naar de Hollandse Hoeve in Goes.

Ik begon bij het Omnium. Het eerste stukje had ik schaduw en een lekker briesje, maar dat beetje wind was al gauw weg toen ik het park in ging. Maar die schaduw was toch heerlijk! Zodra ik een langer stuk in de zon kwam, voelde ik de hitte branden. Ik besloot geen duurloopje te doen, maar zes keer vijf minuten te joggen met een minuut wandelen tussendoor. Dat zou het wel draaglijker maken, vooral met de heuvels in het park.

Met een gemiddeld tempo van acht kilometer per uur zigzagde ik door het sportpark. Heuveltje op, heuveltje af, trapje op, dijkje af, enzovoorts. In het begin was het nog rustig, maar langzaam aan kwamen er steeds meer mensen recreëren. Tijd om in cadans te komen was er niet, telkens moest ik beslissen: links of rechts? Al met al was het een mooie slingertocht van 4,34 kilometer in de schaduw (zonder in- en uitwandelen). Ik had mijn plicht weer gedaan: het zwembad roepte!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Marjoleine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s