‘Ik pas nog steeds in m’n trouwjurk’

299941b5-d322-4f75-9e32-4cd549850871door Maurice Steketee
Jullie hebben het vorige week vast gelezen; collega Miriam is gestopt met bloggen op dit blog. Erg jammer natuurlijk, maar wat ik nog meer betreur is dat ze is gestopt met hardlopen. Ze liep continu tegen haar grenzen aan en bleef sukkelen met een blessure. Ik snap dat je dan op een gegeven moment er helemaal klaar mee bent. Maar wanhopen deed ze niet. ,,Ik liep niet hard om af te vallen ofzo. Ik pas ook nog gewoon in m’n trouwjurk, ook toen ik niet hard liep”, vertrouwde ze enkele collega’s gisteren toe. Ze voelde zich opgelucht dat ze eindelijk de knoop had doorgehakt en heeft nog geen seconde spijt.

Elke hardloper loopt vroeg of laat wel een keer tegen een blessure aan, we zijn allemaal een keer aan de beurt. Maar als dat pijntje door blijft etteren is de lol er op een gegeven moment wel vanaf.

Ik kan er over meepraten. Bijna anderhalf jaar liep ik rond met een pijnlijke achillespees. Ik pikte gewoon m’n wedstrijdjes mee alsof er niets aan de hand was, maar van harte ging het niet. Doordeweeks trainen zat er maar af en toe in en ik liep altijd met de rem erop. De tijden die ik liep werden slechter en slechter, de kilo’s vlogen er aan. Ik ging van dik onder de 80 naar net boven de 90 kilo. Ik werd er zelfs op aangesproken door de bejaarde bovenbuurvrouw in de lift. ,,Wat ben jij dik geworden jongen.” Ook het plezier werd minder en ook ik dacht er aan om m’n schoenen aan de wilgen te hangen. Maar uiteindelijk toch volgehouden en doorgezet.

Pas sinds maart ben ik echt helemaal van de klachten af en kan ik eindelijk weer vrijuit lopen zonder steeds geconfronteerd te worden met een zeurende pijn in die irritante pees. ,,Probeer eens op Hoka’s te lopen”, kreeg ik vaak als advies mee. Maar daarin zat niet de oplossing. Het biedt wellicht enige tijd soelaas, maar op lange termijn moet die pees gewoon helemaal genezen en weer sterk genoeg worden om je gewicht te dragen. De klachten kwamen waarschijnlijk vanuit m’n rug en na diverse behandelingen bij de chiropractor kan ik eindelijk weer lekker lopen. Eens in de zoveel maanden ga ik terug voor een onderhoudsbeurt om alles weer een beetje recht te zetten.

M’n tijden gaan weer met sprongetjes vooruit en ook de kilo’s vliegen er weer af. De eerste vier kilo heb ik er al afgetraind en aan het eind van de zomer hoop ik weer op 80 te zitten. Maar veel belangrijker, ik heb weer zin om te rennen en naar buiten te gaan.

Voor Miriam is dat niet van toepassing. Toch hoop ik dat ze over een paar maanden de draad weer oppakt en desnoods anoniem weer kan genieten van een klein rondje rennen zonder blessure. Maar ook als dat niet het geval is, vindt ze vast weer wel een nieuwe hobby. Bedankt voor je blogs Miriam!

 

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

Een Reactie op “‘Ik pas nog steeds in m’n trouwjurk’

  1. Het stoppen van Miriam is jammer, maar komt niet echt als een verrassing. Volgens mij zijn er zo tienduizenden loopsters en lopers. Om de één of andere reden blijkt hardlopen voor deze mensen toch niet de geschikte sport te zijn. Dan kun je maar beter iets gaan doen, waar je meer plezier aan beleeft. Ik vraag me trouwens af hoe groot het verloop onder hardlopers is. Hoeveel % loopt 5 jaar na zijn eerste poging nog steeds? Hoeveel hardlopers voor het leven van het type John Guequierre zijn er in Zeeland? Bij die laatste groep reken ik mezelf ook. Begonnen op mijn 13e en nu op mijn bijna 67e nog steeds bezig. Vooral bezig, want ik herken ook de door Maurice beschreven schaduwzijde van het hardlopen. De periodes dat het niet of veel minder gaat, worden namelijk steeds talrijker. En hoe minder ik loop, hoe meer last van allerlei kwaaltjes. Weer een extra rustweek of alleen maar fietsen betekent nog minder conditie en ook bij mij komen er dan gemakkelijk kilo’s bij. Al 2 maanden geen wedstrijd meer gelopen, maar aan definitief stoppen denk ik nog niet. Rustig afbouwen en me vooral bezighouden met organiseren van wedstrijdjes was even een optie, maar ook daar kom ik van terug. Crossen en baanwedstrijden zijn al niet populair, maar als externe factoren een negatieve invloed hebben op de deelname, gaat het plezier daar ook snel af ( Waar blijven al die hardlopers voor een 3 km op de skeelerbaan? ). En op hele dagen stukjes en reacties schrijven met dezelfde boodschap zitten de meesten ook niet te wachten. Laatst opperde iemand dat ik maar eens een soort “hardloopcafé” moet beginnen, waar lekker gepraat kan worden over het wel en wee van het Zeeuwse hardlopen. Dat betekent nog meer bier drinken, dus dat idee valt af. Jureren bij het wielrennen doe ik ook regelmatig en daar kan ik mijn energie voor een deel in kwijt. Gelukkig noemen ze tegenwoordig iemand met 4 x 30 á 40 minuten in de week en een tempo van 8 km/uur ook nog steeds een hardloper.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s