Winnie de Poeh

Running Track

Foto: Thinkstock

door Marjoleine Kramer

Na de paasbrunch besloot ik maandag dat het tijd was om nog een rondje te joggen. Op een volle maag, dat wel. Aangezien ik me een beetje een Winnie de Poeh voelde, verwachtte er niet veel van. Toch is het het duurloopje geworden dat me zaterdag niet lukte. Ik liep mijn grote rondje langs de Zeedijk, met de stevige wind in de rug. En de temperatuur was met zo’n tien graden ook heerlijk.

Solexrit 

Het viel me direct op dat het erg druk was op de weg. Iedereen was onderweg van- en naar visite, leek het wel. De hellingen kwamen vroeg in mijn ronde dit keer omdat de wind van een andere kant kwam dan normaal. Gelukkig liep ik aan de linkerkant van de weg en kon ik het verkeer goed horen aankomen omdat de wind van achteren kwam.

De meeste dieren hadden een beschut hoekje in hun wei gevonden en stonden dromerig voor zich uit te staren in het zonnetje. In de laatste halve kilometer van mijn duurloop kwam er een groep jongeren voorbij op de solex. Enthousiast toeterend en ‘HALLOOOO’ roepend schoten ze voorbij, ik stak ter begroeting mijn hand maar op. Even later kwam er nog een aantal achtergebleven solexrijders voorbij.

To the limit

Ik wilde niet helemaal tot het gaatje gaan, aangezien ik dinsdagavond voor het eerst mee wilde doen aan een recreantentraining van AV’56. Na een ronde van zo’n vijf kilometer aan één stuk te hebben gejogd, vond ik het welletjes en begon ik met uitwandelen. Zo, die overdadige paasbrunch was toch maar mooi weer voor een deel verbrand/verdiend. 😉

Nou… Pfff… Haal dat ‘recreanten’ maar van de recreantentraining af hoor. Ik had dinsdag een inspannend avondje op de atletiekbaan. De warming-up alleen al was zo’n twee kilometer aan één stuk met huppelen, zijwaarts, hakken-bil en honderdvijftig meter sprinten. En toen moest de training nog beginnen! Ik moet zeggen dat ik wel hoffelijk ben ontvangen, dat dan weer wel.

Hoog tempo

Trainer Jos stelde me voor aan de trainer van groep 3 van de dinsdagavondtraining. (Zijn naam ben ik vergeten, sorry. Ik ben heel slecht in namen…) Hij vroeg me waar ik sinds de beginnerscursus zoal mee bezig was qua trainen en hoe dat verliep. Daarna was het tijd voor nog een laatst stukje warming-up (pffft) en legde hij uit wat de bedoeling was die avond. Drie keer tweehonderd meter joggen, met honderd meter wandelen tussendoor. Daarna drie keer vierhonderd meter joggen en drie keer zeshonderd meter, ook met honderd meter wandelen tussendoor.

Toen we voor de eerste tweehonderd meter gingen, kwam er direct een groepsgenoot naast me lopen. “Deel de baan op in vier stukken, elke keer loop je naar een nieuw punt toe”, adviseerde hij me. Later bleek dit ook een trainer, die om de week de training van groep 3 verzorgt. Omdat mijn tempo wat lager ligt dan dat van de rest (ongeveer 8,5 à 9 in plaats van 10 of harder) zou hij mijn tijd bijhouden en bleef hij heel de training met me meelopen. Over één rondje van vierhonderd meter deed ik 2 minuten en veertig seconden. Of het nu de twee- of zeshonderd meter was, mijn tempo was telkens op een paar seconde na stabiel.

Regen!

De zeshonderd meter heb ik maar twee keer gedaan omdat het ging regenen. Het was mijn eerste buitje sinds ik weer begonnen ben met hardlopen, best fris! Ik heb mijn mobiel snel in mijn auto gelegd en ging daarna voor de zeshonderd meter. “Let op je houding”, kreeg ik bij de eerste keer zeshonderd meter te horen. Ik moet er volgens hem op blijven letten dat ik goed rechtop loop en mijn armen mee beweeg, ook als ik moe word.

Bij de laatste run spoorde mijn ‘personal trainer’ me aan om wat meer de gang erin te zetten. “Ik denk dat je nog wel meer in je hebt”, ik versnelde nog eens. Tot ik de laatste meters sprintend naar de eindstreep ging. Ik kreeg applaus van de groep, dat had ik niet verwacht. “Zo, en dan gaan we nu de hele training nog een keer rechtsom doen”, grapte er één.

Koffie en kletsen

Volgens de trainer gaat het op zo’n avondje toch wel richting de zes kilometer dat er joggend afgelegd wordt. Daar zit het wandelen tussendoor dus nog niet bij… In combinatie met het tempo best een pittige training dus, voor iemand de net van de beginnerscursus afkomt. De trainer vond dat ik die avond goed gelopen had. Wel adviseerde hij me om niet meer twee dagen achter elkaar te gaan joggen. Die dag rust is volgens hem enorm belangrijk.

Daarna was het tijd voor koffie in de kantine. Dat vind ik heel leuk; lekker kletsen over de training en je groepsgenoten leren kennen. Daar kwam ik ook Bram tegen, die ik ken van de Skivereniging. Al met al een hele leuke groep die dinsdagavond, maar nog wel een pittige training hoor. Hier heb ik in ieder geval nog meer dan genoeg om naartoe te werken. Deze training staat zeker op de nominatielijst om me wekelijks bij aan te sluiten.

Steek 

Na deze twee trainingsdagen achter elkaar heb ik twee dagen rust gehouden. Vrijdag was het weer tijd voor een rondje. Ik liep twee keer vijftien minuten, met drie minuten wandelen tussendoor. Zodra ik begon voelde ik de bovenbeenspieren net boven mijn knie. Ik besloot eerst maar een rustig tempo in te zetten. Na een poosje ebde het weg en voelde het lopen weer steeds lekkerder. Misschien had ik nog wat verzuring in de benen..?

Bij het uitwandelen kreeg ik weer last, dit keer van een lichte steek net boven mijn knie in mijn bovenbenen. Ik moest toch baar huis, dus besloot op het gemakje door te ‘hinken’. Vijftig meter verder was het gelukkig weer weg. Volgens mij heeft mijn lichaam me iets willen vertellen over rust houden. Twee dagen achter elkaar trainen doe ik voorlopig maar niet meer.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Marjoleine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s