Zenuwen bij Familieloop niet meer nodig

image-6139749-1

door Miriam van den Broek

Man, man, wat was ik zenuwachtig voor de start van de Familieloop. Vorige week in Ossendrecht had ik dat helemaal niet. Maar blijkbaar leg ik mezelf voor de PZC-loop extra druk op. Waarschijnlijk omdat het toch een beetje voelt als ‘mijn’ loop. Achteraf waren die zenuwen natuurlijk nergens voor nodig. Ik bleek de race goed te hebben ingedeeld en hoe verder ik kwam, hoe groter mijn zelfvertrouwen werd.

Bij de start had ik meteen een groot voordeel. Ik stond ergens in de achterhoede en door de drukte duurde het even voordat we konden gaan lopen. Dat gaf me de kans om écht rustig te beginnen en het tempo op te voeren tot een comfortabele snelheid. Ik hield de teller rond de 9,3 kilometer per uur.

Prachtig

De dijkopgangen bij de Commandoweg gingen me goed af. Ik merkte dat ik voordeel had van de techniektrainingen bij de loopgroep. Voor het eerst haalde ik bij de klimmetjes mensen in. Dat is ook wel eens leuk voor de verandering. Bovendien genoot ik van het uitzicht. Het lange, kleurrijke lint van lopers die de dijk op, af, en weer op gingen, zag er prachtig uit.

Terug op de Nieuwendijk probeerde ik weer even wat ontspanning te pakken voordat we bij Michiel de Ruyter naar boven zouden gaan. Ook tijdens deze klim voelde ik me sterk en ik liep moeiteloos naar boven.

Verfrissend

Op de boulevard stond een verfrissend windje. En het lange, vlakke stuk was ideaal om een lekker tempo aan te houden. Ik keek uit naar het smalle, steile zandpad aan het einde van de boulevard, dat omlaag gaat naar parkeerplaats De Nolle. Ik liet me daar naar beneden storten en kon nog net op tijd tegen twee deelneemsters roepen dat ik voorbij zou komen, zodat ze opzij gingen.

Vervelende bult

Op het fietspad onder aan de duinen namen de zenuwen weer toe. Ik wist dat die vervelende bult eraan zat te komen en probeerde me daar op voor te bereiden. Wat er ook gebeurde, ik zou blijven lopen. Bij het keerpunt, onderaan die duin, viel de wind weg en nam de temperatuur voor het gevoel enorm toe. Bergop zag ik bekenden van me wandelen en terwijl ik stug de meters wegstampte, haalde ik hen in. Dat gaf een heel goed gevoel. Natuurlijk was ik helemaal op en buiten adem toen ik boven kwam, maar dat zou wel wegzakken, wist ik.

Terug op de kop van de boulevard stond de drankpost en ik gooide een beker water in mijn nek. Lekker verfrissend. Nog twee kilometer. Kan ik het tempo nog opvoeren? Ik besloot nog even te wachten. Twee kilometer was best een eind en ik was nog aan het bijkomen van de duinen. Een halve kilometer verder was ik er wel klaar voor. Ruim 10 kilometer per uur kon ik aanhouden. Maar wat bleef die Coosje Buskenstraat ver weg.

Uiteindelijk bereikte ik de laatste straat dan toch. Opnieuw kon ik me lekker naar beneden laten vallen. Bochtje om, laatste sprint en daar was de finish. 1 uur en 3 minuten op mijn horloge. 1 uur en 4 minuten volgens de officiële tijdwaarneming. Ik hoop nog op een netto-uitslag. Dan zou ik een minuut sneller zijn dan vorig jaar. En dat met een zwaarder parcours. Nee, die zenuwen zal ik volgend jaar proberen thuis te laten. Nergens voor nodig.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Miriam, Nieuws

2 Reacties op “Zenuwen bij Familieloop niet meer nodig

  1. Sjaak Sinke

    Helaas geen nettotijden omdat de start op de weg en de finish op het plein voor Cinecity lag. Een startmat op de autoweg was geen optie voor Racetimer

  2. Logische verklaring! Bedankt Sjaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s