Van Sparrentak stuurt mijn Bike2Run in de war

5f34dae6-559f-4577-9ce5-ecfb352e1091door Maurice Steketee
Lekker is dat. Ben je met je ploegmaat op de fiets onderweg naar de Bike2Run in Vlissingen, vertelt je kompaan doodleuk dat ie onlangs nog is benaderd door Wim van Sparrentak om met hem een duo te vormen. De inwoner van Sint Laurens probeerde dus een wig te drijven tussen het ijzersterke duo Steketee/Ritsema en mijn ploegmaat in te pikken. De coupe van Van Sparrentaks spatte echter als een kerstbal uit elkaar…

Ik zag de bui al een beetje hangen. De partner van Van Sparrentak voor de Bike2Run was op het allerlaatste moment afgehaakt en dus moest de hardlopende Agrimarktmedewerker op zoek naar een nieuw slachtoffer om met hem de 21 kilometer te volbrengen. Dat bleek geen sinicure. Een oproepje op facebook baatte niet en dus belde van Sparrentak half Walcheren af op zoek naar een loper. Tegenwoordig heeft iedereen nummerherkenning en dus strandde ook deze poging. John Guequierre moest een vrouw hazen dus was voor dit noodgevalletje ook niet beschikbaar. Vervolgens benaderde Sparrentak mijn Bike2Run-maat Ritsema via facebook. Die hield gelukkig zijn poot stijf en bleef zijn partner trouw.

Als door een wonder getroffen vond Sparrentak in Lous Wondergem toch nog een partner. Ze werden nota bene ook nog eerste in de categorie bedrijven, een categorie die door Van Sparrentak zelf bedacht schijnt te zijn en waarvan – op Van Sparrentak na – bijna niemand van het bestaan wist.

Maar daarmee was de ellende voor mij nog niet voorbij. In het Trainingscentrum van de brandweer, waar je kon omkleden en douchen, waren 18 kluisjes aanwezig. Ik besloot mijn tas in kluisje 18 te leggen, net als Bram Verhage. Maar niet op slot, want het sleuteltje kun je immers alleen maar kwijtraken tijdens het lopen en in Vlissingen wonen toch alleen maar eerlijke mensen.

Bij terugkomst troffen we echter een dichte kluis aan, zonder sleutel. Geen water, geen schone kleren, geen telefoon, geen huis- en fietssleutel; we konden nergens bij. ,,Welke idioot gaat er nu een kluisje op slot doen als er al spullen in liggen van iemand anders?”, zeiden we tegen elkaar.

Op naar de directeur van het centrum. Die had weinig geruststellende woorden. ,,Kom maandag maar terug, ik kan er nu ook niets aan doen.” Dan maar naar de speaker of de man met sleutel 18 zich wilde melden. Ook geen gehoor.

Wim van Sparrentak vond het prachtig, terwijl hij zichzelf aan het insoppen was. Na driekwartier wachten bleek het kluisje op raadselachtige wijze toch ineens geopend en bleken onze spullen verhuisd naar kluisje 17. In alle commotie waren ook nog eens m’n bonnetjes voor de barbecue kwijtgeraakt….

Het was dus bepaald niet mijn dag. Met dank aan Van Sparrentak, de aanstichter van alle onrust. Hij zag al mijn leed met een grijns aan, terwijl hij zijn derde vette barbecueworst in zijn mik stopte…

 

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice, Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s