Klaar voor de zwaarste Ladiesrun van Nederland

foto Marathon Zeeland

foto Marathon Zeeland

door Miriam van den Broek

Het is volbracht. De voorbereidingen voor de zwaarste Ladiesrun van Nederland zitten er op. Gisteravond deden zo’n honderdvijftig dames mee aan de generale repetitie. En hoe goed of slecht het volgende week vrijdag ook mag gaan, ik ben nu al tevreden.

Onder leiding van de vier trainers van Kustmarathon Zeeland dribbelden we naar het centrum van Zoutelande waar over zeven dagen het startschot klinkt. Onderaan de dijktrap werden alle Runkeepers, Garmins en Polar-sporthorloges ingesteld voor de enige echte generale. “Ga niet voluit. Doe rustig aan. Houd nog wat over voor volgende week”, was de tip die trainer Rens Bostelaar de dames meegaf. En daar gingen we. De Langstraat door, op weg naar het strand.

Kijkend naar de snelheid op mijn sporthorloge besloot ik wat meer in te houden. Ik weet bij welke snelheid ik me goed voel en het gevaar om te snel van start te gaan ligt zeker in zo’n grote groep op de loer. Toen we het strand bereikten bungelde ik al ergens achteraan in de groep, maar mijn benen voelden goed en mijn ritme en ademhaling waren eveneens in orde.

Bij het eerste paalhoofd besloot ik het aantal stranden te tellen. Maar ergens na het twaalfde strand raakte ik de tel kwijt. Laat ook maar, dacht ik. Het zijn er toch veel te veel. Eén ding had ik me voor deze training voorgenomen: wat er ook gebeurt, ik blijf rennen. Dus ik rende bij het KNRM-station in Westkapelle de trap op en bleef doorgaan omdat ik wist dat mijn ademhaling daarna wel weer rustiger zou worden.

Tegen de tijd dat ik het stukje met de pittige duinen bereikt had, was de schemer ingevallen. Ik concentreerde me op de maan terwijl ik de heuvels op ging met kleine pasjes. Heuvel op is duidelijk niet mijn sterkste kant. Naar beneden daarentegen, kan ik erg goed.

Eindelijk kwam de trap naar het strand in het vizier. Het teken dat ik de duinen achter de rug had. Een heerlijk moment. Op het strand keek ik even achterom. Slechts twee dames kwamen er nog na mij. Dat betekende dat er zo’n 146 dames vóór mij liepen. Maar – dacht ik – dat geeft niks. Het belangrijkste is dat ik zonder blessures de finish haal. En natuurlijk, het liefst ook nog in een tijd waar ik zelf blij mee mag zijn.

Op het strand aangekomen was de schemer overgegaan in nacht. Ik zag bijna geen hand voor ogen meer en was erg blij dat er nog twee mensen bij me in de buurt liepen. Ik had geen flauw idee hoe lang ik al aan het lopen was. Door die duinen, trappen en het zand was ik mijn gevoel voor tijd kwijtgeraakt. Ik had het idee dat ik al een uur en twintig minuten onderweg was.

Aangekomen op de glooiing en het pad bovenop de dijk in Zoutelande, was ik blij dat er weer lantaarnpalen waren. Onderaan de grote trap naar de Langstraat zag ik alle dames al staan die klaar waren. Even overwoog ik bij de trap direct naar beneden te gaan en de laatste lus over te slaan. Maar dat kon ik toch niet over mijn hart verkrijgen. Nu zou ik het volledige parcours afmaken ook.

Op de finishlijn zette ik mijn sporthorloge stop en ik wist niet wat ik zag. Eén uur en twaalf minuten! Exact dezelfde tijd als bij de Ladiesrun vijf jaar geleden, toen het parcours nog voor een groot deel over het fietspad ging. En nu had ik zelfs nog een beetje rustig aan gedaan. Met dit resultaat was ik al superblij. Laat die Ladiesrun maar komen. Ik ben er klaar voor.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Miriam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s