Gezandstraald in Oostkapelle

foto Anthony van den Berg/LGZ

foto Anthony van den Berg/LGZ

door Miriam van den Broek

‘Ik ga echt niet’, dacht ik vanochtend, toen ik in mijn hardloopkleding op het schoolplein stond en de regen met bakken uit de lucht viel. ‘Ik keer om’, dacht ik een half uurtje later toen ik in de auto op weg was naar de training in Oostkapelle en het zó hard regende dat ik nauwelijks door de voorruit kon kijken. ‘Als het in Oostkapelle nog regent, ga ik naar huis’, dacht ik terwijl ik mijn weg vervolgde en twee handen aan het stuur nodig had om de windvlagen op te vangen. Je begrijpt het al, ik ben gegaan. En wat was het práchtig!

Op het programma van Loopgroep Zeeland uit Vlissingen stond vanochtend een training in de bossen, duinen en strand van het Walcherse kustdorp. Op de parkeerplaats aan de Duinweg stonden we elkaar allemaal nog aan te kijken: ‘Jee, wat een weer’. En vooral, ‘wat een verschil met een paar dagen geleden.’ Was toen een hemdje nog te warm, nu had iedereen een jas aan. Om de regen en de harde wind te ontlopen, doken we snel het bos in. In de beschutting van de bomen en struiken was het goed te doen.

Al snel wist ik dat dat jasje een grote vergissing was. Stom eigenlijk, want ik ben zelf altijd degene die roept: ‘tel er 10 graden bij op en je weet vanzelf wat je aan moet trekken’. Maar met zo’n harde regen en wind is een inschatting soms moeilijk te maken. Met het jasje dan maar om mijn middel geknoopt, liepen we verder door het bos. We kwamen over bruggetjes en gingen door droge greppels tot we een paar herten zagen. Ik wist dat er in de streek veel herten zijn, maar ik was ze zelf nog niet eerder tegengekomen. De grootste ging er vandoor op het moment dat we foto’s wilden maken.

Het was weer droog tegen de tijd dat we uit het bos kwamen. We pakten wat heuveltjes van het Kustmarathonparcours mee en gingen daarna het strand op. Het eerste wat ik zag waren de enorme golven met witte schuimkoppen en dramatische wolken daarboven. Daarna zag en voelde ik het zand. Het striemde tegen mijn kuiten. Je zag het over het strand geblazen worden. Zo voelt het dus om gezandstraald te worden. Windkracht 5 tot 6, zei weeropwalcheren.nl. Maar mijn gevoel zegt dat het daar op het strand nog wel wat harder waaide. Met dank aan die wind bereikte zelfs ik even een snelheid van 11 kilometer per uur.

Het allerleukste was, dat we terug bij de auto’s waren voordat ik het doorhad. Dat zijn de fijnste loopjes. Ik durf vast te stellen dat het met mijn conditie inmiddels wel goed zit.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Miriam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s