Zijn medailles een vrouwendingetje?

medailles

door Miriam van den Broek

Nu ik op kantoor het bureau deel met Maurice, gaan de gesprekken over hardlopen ook tijdens werktijd door. (Sorry daarvoor, ik zal mijn leven beteren). Dus hadden we het maandag uiteraard nog over de Familieloop. Dit jaar wachtte daar aan de finish geen medaille, maar een T-shirt en een erg welkom flesje water.

Ik zei tijdens dat gesprek dat ik een medaille ook wel leuk had gevonden. Niet dat ik dat nou per se wilde; zo erg is het nu ook weer niet. Maar ik vind een medaille een leuk aandenken. Vooral als ik er hard voor gewerkt hebt. “Echt waar?”, vroeg Maurice volstrekt verrast, “daar heb ik nou echt he-le-maal niks mee!” Ik viel wat stil, en stotterde dat het misschien komt omdat ik nog niet zo veel wedstrijden heb gelopen.

Mijn vier behaalde medailles koester ik stiekem. Van de eerste weet ik: mijn ouders kwamen naar die wedstrijd kijken. Van de tweede herinner ik me dat ik met twee vriendinnen liep. Van de derde blijft me bij dat mijn knie het bijna begeven had door het mulle zand bij Zoutelande. En bij de vierde wedstrijd had ik last van de warmte.

Later dacht ik: misschien zijn medailles een vrouwendingetje. Als ik op Facebook mijn tijdlijn bekijk, zie ik vaker vrouwen die trots hun medaille tonen, dan mannen. Wellicht is er ook nog een verschil tussen hoe echte lopers tegen medailles aankijken, en mensen zoals ik: de recreatieve hobbelaar. Ik weet het niet.

Ik zou het leuk vinden om van anderen te horen of zij graag een medaille ontvangen, of dat ze er niks mee hebben. Laat een bericht achter op deze blog of op Facebook. En misschien kan ik er dan een lijn in ontdekken.

Advertenties

7 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Miriam

7 Reacties op “Zijn medailles een vrouwendingetje?

  1. Marcel Adriaanse

    Ik vond het ontzettend jammer dat er geen medailles waren. T shirts genoeg in de kast maar mijn medailles koester ik!

  2. Jan jobse

    Ik heb ook liever een medaille dan een loopshirt.Net zoals Marcel heb ik ook een hele stapel.

  3. Rein Tuininga

    Was het een T-shirt of een dry fit oopshirt. Een stoer loopshirt is leuk natuurlijk;-) Maar toch een leuke medaille heeft de voorkeur. Ik kreeg vorig jaar bij de Louis Vinkloop een beker (mok), mijn eerste beker;-)

  4. Rein Tuininga

    ps: oop moet zijn loop;-)

  5. Prijzen en herinneringen bij hardloopwedstrijden zouden eigenlijk geen discussiepunt mogen zijn, maar helaas zijn ze dat dikwijls wel. Bij prijzen denk in eerste instantie aan de beloning voor de beste lopers en loopsters: bekertje, standaardje of zo als bij grote kampioenschappen een gouden, zilveren en bronzen medaille. Maar hoe los je het op met al die verschillende leeftijdscategorieën? Voor het uitlopen van de wedstrijd kun je een herinnering geven. Vroeger was dat een simpel vaantje, maar het moet blijkbaar steeds exclusiever en origineler. Helaas kost dat ook meer geld en dat is dikwijls te merken aan de inschrijfbedragen. Bij veel massalopen betaal je, naast het gewone inschrijfgeld om de organisatiekosten te dekken, apart voor een T-shirt en/of medaille. Soms moet je zelfs voor een volledige uitslag extra betalen. En origineel houdt een keer op. Atleten, die veel wedstrijden lopen zitten meestal niet meer te wachten op de zoveelste herinneringsmedaille, T-shirt, sleutelhanger, enz. Misschien maak je deze atleten blij met minder inschrijfgeld. Bij veel wedstrijden in België kost deelname niets, maar je krijgt ook niet altijd iets. Het gaat om de wedstrijd en het lopen. Zelfs voor de winnaars zijn er soms geen prijzen. Als er prijzen zijn gaat het vooral om prijzen in natura en dan voor iedereen hetzelfde: doos wafels, speculaaspop bij een sinterklaascross, handdoek, fles wijn, ook wel eens een T-shirt, e.d. De bekende Belgische prijzentafel, waarbij op volgorde van aankomst een prachtige prijs gekozen mag worden komt ook nog wel eens voor. In de vorige eeuw was dat daar gebruikelijk en zo kwam ik een keer in hetzelfde weekend met 2 weegschalen thuis of mijn broer en ik wonnen in dezelfde wedstrijd allebei een “koffiezetmachine”. Bij marathons of andere wegwedstrijden kreeg je 30 jaar geleden soms een diploma of oorkonde met je naam, klassering en tijd. Ook een finishfoto heb ik wel eens als herinnering gezien. Deze laatste voorbeelden vergen veel organisatie en zijn bij de huidige grote aantallen deelnemers niet meer te doen. Prijzen geven blijft moeilijk, want een junior van 12 jaar is trots op een bekertje voor een 2e plaats, terwijl een topatleet een gewonnen beker niet eens mee naar huis neemt. Maar wat je ook geeft…. Zorg ervoor, dat de lopers niet het gevoel hebben dat ze hun eigen herinnering hebben betaald.

  6. Pingback: Terugblik op een vol hardloopjaar | Hardlopen in Zeeland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s