Er kon echt geen lachje meer vanaf

martijngoeie

foto Martijn de Vries

door Miriam van den Broek

Zooooo zeg, wat was ik zenuwachtig vanochtend! Echt niet normaal. Het begon eigenlijk gisteren al. Maurice werd op kantoor stapelgek van me. Ik bleef maar doorratelen: Wat zal ik aandoen? Waar laten jullie je sleutels? Zal ik wel of geen petje op zetten? Maar op het moment dat het startschot klonk, was dat allemaal verdwenen.

Ik begon rustig in mijn eigen tempo en hoopte dat ik halverwege de boulevard al een fijne ademhaling en tempo te pakken zou hebben. Maar ik was het standbeeld van Michiel de Ruyter nog maar net gepasseerd toen ik al voelde: het gaat lekker. Ik durfde meteen al iets harder te gaan dan tijdens de trainingen.

Er waren een paar dingen die ik me van te voren afvroeg. De belangrijkste was: hoe haal ik die 10 km als ik in de trainingen nooit verder gekomen ben dan 7,5 km? En de tweede was: hoe is het om alleen te lopen? De vorige drie keren trainde en liep ik de Familieloop altijd met een vriendin. Op de wijze van samen uit, samen thuis. Het nadeel was dat wanneer zij er doorheen zat, ik met haar mee wandelde. Het voordeel was dat ik mijn snelheid aan haar kon optrekken. Nu zou ik zien wat ik zelf kon.

Het keerpunt bij Westduin haalde ik, in tegenstelling tot vorig jaar, zonder problemen. Maar toen kwam daar weer die ene verschrikkelijke bult in de duinen. Ook hier kon ik het tempo -voor mijn doen dan- hoog houden. Maar bovenop was ik compleet buiten adem. In de wetenschap dat dat zou wegtrekken ging ik door. Maar ter hoogte van hotel Arion hield het op. Ik moest echt eventjes wandelen om die laatste kilometers ook nog aan te kunnen. Dat waren precies die kilometers die ik dus nog niet getraind had. Ik had mezelf voorgenomen om ter hoogte van de Gevangentoren nog even een tandje bij te zetten, als ik zou kunnen. Maar dat ging echt niet meer.

Nog 500 meter, stond er op het bordje toen ik Michiel de Ruyter voor de tweede keer passeerde. Maar het enige dat ik dacht was: ga ik dat eigenlijk wel halen? Halsreikend keek ik uit naar man en kinderen. Kort voor de laatste bocht zag ik ze, en hoorde ik de speaker. Dat hielp. Ik zag PZC fotograaf Lex de Meester bij de finish klaarstaan. Ik wilde naar hem lachen, om eindelijk eens een beetje leuk op de foto te staan. Maar hoe graag ik ook wilde, er kon van mijn kant echt geen lachje meer vanaf.

1.04.44 zag ik op de klok. (Bruto 1.05.01, maar dat zeg ik natuurlijk niet hardop). Vijf minuten sneller dan vorig jaar. Ik had nog sneller gewild, maar het zat er niet in. Superfijn was dat de andere PZC-collega’s die meeliepen en onze hoofdredacteur me bij de finish stonden op te wachten. Nou, ja… of ze echt op me stonden te wachten weet ik niet. Maar ze stonden er wel. Zij waren natuurlijk al lang binnen. Maar hé, ik ben toch maar mooi de enige vrouw bij de PZC die deze prestatie dit jaar geleverd heeft. Dat pakt niemand me meer af.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Miriam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s