Spierrrrrrpijn, en niet zo’n beetje ook…

image-4298137
door Maurice Steketee
Al twee dagen kan ik nauwelijks m’n bed uit komen, laat staan lopen en laat nog meer staan hardlopen. Het zijn de naweeën van een voetbaltoernooitje afgelopen zaterdag. Met een team van de PZC deed ik mee aan een bedrijventoernooitje bij FC Dauwendaele. Een jaar geleden ben ik gestopt met voetballen en ik dacht – en had de stille hoop – dat ik het kunstje nog niet verleerd was. Maar 6 wedstrijden van een kwartier verder kwam ik bedrogen uit. Het voetballen op zich ging al niet zo soepel meer als vroeger en ook het lichaam werkte niet helemaal meer mee. De ellende kwam echter pas een dag later. Spierpijn. En niet zo’n beetje ook. Vanaf m’n nek tot m’n grote teen, alles deed zeer. Nu ben ik wel wat gewend na het lopen van een marathon maar dit was nog vele malen erger. Nu woon ik gelukkig gelijkvloers en hoef dus geen trappen te lopen om in m’n bed te ploffen, maar alle andere karweitjes zijn al twee dagen een lijdensweg. M’n rug zit vast, m’n hamstring staat strak, m’n kuiten opgeblazen, m’n knie is dik en m’n grote teen is uitgezet, met een blaar als gevolg.

Gistermiddag dacht ik een oplossing te hebben voor het probleem. Ik wilde de spierpijn ‘eruit lopen’. Op een sukkeldrafje van nog geen tien kilometer per uur beweegde ik me voort door het park. De eerste meters waren nog een kwelling, maar naarmate de spiertjes warmer werden ging het een stuk beter. Dat gaf hoop. Maar een uur later, toen ik weer neergeploft was op de bank, was de spierpijn in volle glorie terug. Sterker nog; vanochtend toen ik wakker werd was het nog erger.  En dan moest ik ook nog drie trappen op om bij m’n bureau op het werk te komen. We hebben weliswaar een lift, maar sinds twee collega’s daar een uur in hebben vastgezeten bij een temapratuurtje van 30 graden stap ik daar niet meer in. Spierpijn of niet.  Strompelend loop ik als een ouwe man van tachtig over de redactie. Gelukkig ben ik niet de enige. Een andere colleg liep eveneens kespig. Hij bewoog zich als een zielig vogeltje – je kent ze wel, met slechts één pootje en een kapot vleugeltje – over de redactievloer. Enorm zielig.

Of het bij hem nog goed komt is de vraag. Voor mij is er meer hoop denk ik… Nu maar hopen dat de pijn een beetje wegtrekt zodat ik zaterdag gewoon de PZC Familieloop kan meedoen. Op het voetbalveld zien ze me (voorlopig) even niet terug….ik hou het voortaan gewoon bij een potje tafelvoetbal.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

2 Reacties op “Spierrrrrrpijn, en niet zo’n beetje ook…

  1. Jan Sipma

    Een paar bewogen dagen, dus…

  2. Sebastian

    Nou maurice je bent niet de enige met spierpijn, kunnen we het volgende keer niet bij biljarten darten of ping pongen houden. Zondag beachvolleybal?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s