Klunen in de Ropakustrun

foto Arjan Schotanus

foto Arjan Schotanus

door Maurice Steketee
De schaatsen konden deze winter in de kast blijven, maar zaterdag was het toch nog een beetje klunen in de Ropakustrun in Zoutelande. Zelden was ik zo blij dat ik voor de korte afstand had gekozen. Na een paar weken wat aangemodderd te hebben door een blessuretje en een klein griepje werd het weer eens tijd om mee te doen aan een serieus loopje. De tien kilometer zag ik nog niet zitten en dus werd het de 4.6. Het werd een korte, maar krachtige lijdensweg.
Na een korte aanloop wachtte meteen een aantal steile duinen met stijgingspercentages boven de 20 procent. Nadat ik die – half dood – had overleefd begon pas de echte ellende. Het was namelijk springvloed, waardoor er geen millimeter hard zand was te bekennen in de wijde omtrek. Bovendien is het strand daar volgens mij pas opgespoten en dat was te merken. Wandelen was al nauwelijks te doen, laat staan hard lopen of hardlopen. De enkels zakten tot m’n sokken weg in het natte, kleffe zand, terwijl het zeesop me rond de oren vloog. Waarschijnlijk doordat de passerende schepen een paar vaten bier waren verloren. Doe daar nog een krachtig tegenwindje en een vies motregentje bij en de moed zakt je nog verder in de schoenen. Niet zo gek dus dat die steeds zwaarder werden en ik nauwelijks meer vooruit kwam. Op het strand liep een oude man met een stok, maar zelfs die kon ik maar ternauwernood inhalen tijdens m’n rondje klunen. Tot drie keer toe moest ik zelfs een stukje wandelen, omdat er zand in de motor was gekomen. Het gaf me even de tijd om na te denken waar ik in hemelsnaam mee bezig was… Maar het ruisen van de wind, de schuimkoppen op het water en de gedachte dat de finish en een warme kop chocolademelk in zicht kwam maakten veel goed.

klunen
Ook de tienkilometerlopers hadden het zwaar. Zo zwaar zelfs dat een niet nader te noemen loper dacht: bekijk het maar, ik ga het strand af en loop over het asfalt onder langs de duinen terug naar Zoutelande. Toch liep bijna iedereen de Ropakustrun keurig netjes uit. De getekende koppen kregen al snel weer wat kleur tijdens de nabeschouwing in de cafe Fiets. Waar de meesten lieten weten nu toch wel naar lenteweer te snakken.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s