‘Hardlopers: laat je regelmatig keuren’

Een stukje dat enige tijd geleden verscheen via het ANP

Hardlopers zouden zich om de 2 jaar medisch moeten laten keuren, zeker als er in de familie hart- en vaatziekten voorkomen. Dat zegt portcardiologe Nicole Panhuyzen, in reactie op de dood van een 24-jarige man die overleed, nadat hij de Dam tot Damloop had gelopen. De organisatie van de Damloop meldde dat de renner vlak na de finish onwel werd en een zogenoemde heatstroke (zonnesteek) had, waarbij zijn temperatuur plotseling sterk opliep tot 42 graden Celsius.     

Maar het was juist ideaal weer om te rennen en langs de kant van de looproute stonden bovendien mensen met bekertjes water, tuinsproeiers en natte sponzen voor de lopers. Volgens Panhuyzen, verbonden aan de Radboud Universiteit Nijmegen, is het „voor 90 procent zeker” dat er een afwijking was aan het hart. „In de meeste gevallen gaat het om aangeboren afwijkingen en erfelijke hartziekten. Het kan zijn dat je dan dood neervalt”, zegt Panhuyzen. „Ik raad de familie ook zeker aan om iedereen een onderzoek te laten doen. Een broer of zus heeft een potentieel risico.”

Ook een griepvirus kan volgens Panhuyzen een fatale hartritmestoornis veroorzaken. „Mensen met griep moeten zeker niet gaan hardlopen. Bij griep voel je vaak spierpijn, je hart is ook een spier, maar daar voel je geen spierpijn. Maar het hart kan wel geïnfecteerd raken door het griepvirus.”

Als iemand op jonge leeftijd overlijdt aan een hartstilstand komt dat volgens haar in de meeste gevallen door een aangeboren afwijking. Bijvoorbeeld door een afwijkend verloop van de kransslagader of een verdikte hartspier. „Een afwijkend verloop van de kransslagader ontdek je niet bij een preventieve keuring of op een hartfilmpje, maar wel bij een inspanningstest”.

De meeste sporters met een acute hartstilstand zijn ouder dan 35 jaar, zo blijkt uit de cijfers. Ook in deze groep kunnen aangeboren afwijkingen zich alsnog op latere leeftijd manifesteren. Maar de oorzaak van een plotselinge hartstilstand bij 35-plussers zijn volgens Panhuyzen meestal zogenoemde verworven hartziekten als gevolg van levensstijl, zoals aandoening van de kransvaten of een hoge bloeddruk. „Die mannen spreken dan bijvoorbeeld in de kroeg af om samen de marathon te gaan doen.”

Volgens Panhuyzen is bewegen zeker gezond en zijn hardlopers zeker geen doodlopers. Maar ze raadt wel aan: „Luister goed naar je lichaam. Zeker als je al klachten hebt, zoals duizeligheid, abnormale vermoeidheid en hartkloppingen. Deze klachten kunnen aanwijzingen zijn voor hartafwijkingen.”

 

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Nieuws

Een Reactie op “‘Hardlopers: laat je regelmatig keuren’

  1. Bij het lezen van dit artikel gingen mijn gedachten terug naar vroeger, zeker nadat er bij de presentatie van mijn boekje allerlei sterke verhalen naar boven kwamen, die ook wel in het boekje hadden gepast. Het gaat hier over een tragische gebeurtenis bij de van Dam tot Damloop. Het slachtoffer was nog maar 24 jaar oud en waarschijnlijk erfelijk belast. Of kwam het door oververhitting? Maar hoeveel risico lopen wij? Eigenlijk wil je daar niet aan denken, maar helaas werden we de laatste tijd ook in onze regio geconfronteerd met dergelijke gevallen. In de meeste gevallen is het nog redelijk afgelopen, maar toch…. Vroeger was een sportkeuring verplicht en in sommige landen moet je voor de start van een duursportevenement nog steeds een medisch attest overleggen. Maar biedt dat garanties? Nee, nee en nog eens nee. De sportkeuring van vroeger stelde niet veel voor, maar je moest er ook niet extra voor betalen. In Goes vond dat plaats in het medisch centrum aan de Beatrixlaan. Meestal op een avond in het vroege voorjaar werden de leden van AV’56 uitgenodigd voor het jaarlijkse ritueel: bloeddruk, longinhoud, hartslag in rust, hartslag na 10 diepe kniebuigingen, hartslag na 1 minuut herstel, kloppen en luisteren op borst en rug, op je pols blazen terwijl ze naar je zaakje keken en het belangrijkste… de urinetest. Deze urine moest je meenemen in een flesje. Meestal had je nog wel een klein flesje van de apotheek of zoiets, maar ooit kwam er een clubgenoot met een voor minstens de helft gevulde melkfles. Dat was lachen natuurlijk en bij het lezen van het eerder genoemde verhaal dacht ik daar als eerste aan. Al in de jaren 70 werd de sportkeuring een vrijwillige zaak. Sommigen gingen regelmatig naar een SMA of naar Papendal voor een uitgebreide keuring, maar dat was niet goedkoop. Via een andere clubgenoot konden wij terecht bij een arts van een verzorgingstehuis. Deze man was erg geïnteresseerd in sportbeoefening en we werden jaarlijks gratis gekeurd. Nog niet met allerlei apparatuur, maar al iets uitgebreider dan bij het medisch centrum. Deze arts kwam in 1974 ook met de eerste speciale sportdrank voor een marathon. Bij de Westlandmarathon zouden wij dat eens proberen. Het spul heette Hycal en was super zoet en stroperig. Dat je daar water bij moest drinken werd er niet bij verteld. Een half uur voor de start een halve fles en tijdens de wedstrijd de rest. O, wat ging ik snel tijdens de eerste 10 km en o, wat werd ik ziek na het keerpunt. Gelukkig hadden niet alle lopers van onze groep deze ervaring, dus de huidige raad om te oefenen met sportdrank en gelletjes is zo gek nog niet. In die tijd werden de deelnemers van een marathon ook nog even bekeken door een arts. Met hooguit 200 lopers kon dat nog. Soms moest iemand een half uurtje op een bank gaan liggen, omdat zijn bloeddruk te hoog was. Zenuwen natuurlijk en in 99,9 % van de gevallen kon er gestart worden. Later werden deelnemers steekproefgewijs gekeurd en bij de massa van tegenwoordig is het ondoenlijk en loopt iedereen op eigen risico. Het grootste deel van mijn hardloopbestaan ben ik dus niet naar een sportkeuring geweest. Toen ik in 1991 lid werd van ACSS in België was een medisch attest om de 2 jaar echter weer verplicht, maar dan volstond een verzoekje aan een arts. Geen bezoekje, want zonder mij te zien zette hij een krabbel onder een verklaring en dat volstond. De arts was natuurlijk wel op de hoogte van mijn sportieve activiteiten enz. Ook deze verplichting is al jaren verleden tijd. Nu vertrouw ik op de controle bij de bloedbank. Sinds 1978 ben ik bloeddonor en bij de afname ( in mijn geval elke 3 maanden ) wordt er gekeken naar bloeddruk, hartslag en wordt er een beetje bloed afgenomen ter controle. Ook dat is geen garantie, maar dat zijn een verkeersdiploma, je geld veilig op de bank of een label op verpakt voedsel ook niet. Je eigen grenzen in acht nemen kan wel onheil voorkomen. Verder zie ik nog veel lopers, die ondeskundig bezig zijn: Loop bij de temperaturen van de afgelopen weken niet met teveel kleding, ook al is het november. Een warmtestuwing ligt op de loer. Neem gas terug of stop even helemaal na ziekte. Pas op bij ontstekingen, ook aan het gebit. Ga pas echt trainen bij een normaal gewicht. Bij dit laatste gedeelte komt toch de onderwijzer in mij weer naar boven en dat was niet de bedoeling. Gewoon een stukje over de sportkeuring door de jaren heen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s