Een andere Lein op de streep

door Koen de Vries

Natuurlijk staat hij er zaterdagmiddag weer, Lein Lievense, het boegbeeld van de Zeeuwse Kustmarathon. Bovenop de zandheuvel in de Langstraat van Zoutelande feliciteert hij iedereen die de monsterloop tot een goed einde heeft gebracht. Het lijkt dezelfde Lein als alle andere jaren, maar dat klopt niet. De Lein die er nu staat is aan de buitenkant niet veranderd, maar van binnen is hij een heel ander mens. Het is het gevolg van een slopende ziekte die wel heel dichtbij kwam.       

Vier jaar geleden kreeg Lein Lievense een slecht bericht. De toen 59-jarige voorzitter van het organisatiecomité van de Kustmarathon had prostaatkanker. Dat was schrikken. Gelukkig was het niet uitgezaaid en de zogenaamde Branchytherapie bood uitkomst. Daarbij worden radioactieve ‘zaadjes’ in de prostaat geschoten. Lievense kreeg er 51. Deze behandelwijze zorgt er bij 99% van de patiënten voor dat de kanker niet terugkeert.

Zo ook bij Lein Lievense, dacht iedereen. De afgelopen jaren stond hij daarom redelijk ontspannen op de heuvel. ,,Je dacht er wel eens aan, maar ook heel vaak niet. De controles waren altijd oké, je maakte je niet druk. Je raakte dat rotgevoel steeds meer kwijt. Het sleet”, kijkt Lievense terug. ,,Lenie ging al niet meer mee naar het ziekenhuis.” Vorig jaar stelde Lievense de halfjaarlijkse controle even uit. Hij moest eigenlijk vlak voor de Kustmarathon naar Vlissingen, maar vond dat geen goed idee. Hij tilde het over het weekend heen. Op 16 oktober 2013 ging hij ontspannen naar Vlissingen, maar kreeg daar een heel slecht bericht. Het was helemaal fout.

Lenie krijgt tranen in haar ogen, als Lein het verhaal vertelt. ,,Je krijgt zo’n verschrikkelijke klap, dat is niet te bevatten. Je dacht dat alles goed was en dan hoor je dat.” Haar gedachten gingen terug naar haar jeugd, toen ze haar moeder een hersentumor kreeg en ze haar maanden aan een stuk verpleegde. Uiteindelijk moest ze afscheid nemen. De wereld stond op z’n kop, en toch konden ze het niet geloven. Ze gingen voor een second opinion naar het Anthony van Leeuwen-ziekenhuis in Amsterdam en daar was de diagnose dezelfde.

Door de Branchytherapie kon er niet meer bestraald worden. Er was één oplossing. Die hele prostaat moest eruit. Dat moest in Rotterdam gebeuren. ,,Ze vertelden me daar dat ik ontzettend veel pech had”, vertelt Lein. ,,Dit kwam bijna nooit voor. Maar ik heb ook veel geluk gehad. Het was mijn laatste halfjaarlijkse controle. Daarna zou ik eens per jaar terug moeten. Dan zou de kanker al lang uitgezaaid zijn.”

Er kwam nog een pechgevalletje bij. Die radioactieve zaadjes hadden ervoor gezorgd dat de schil om de prostaat heel oneffen was geworden, waardoor het weghalen bijzonder moeilijk werd. De kans op een stoma of een katheter zou groot zijn, meldden de artsen vooraf. Bovendien was het een operatie waar zelfs de beste urologen weinig ervaring mee hadden. Er werd een joystick-specialist ingehuurd die de robot (met zes armpjes eraan) zou bedienen, met naast hem de uroloog die aanwijzingen zou geven. En dan zou ook nog eens de kans bestaan dat de operatie in een vroegtijdig stadium afgebroken zou worden. Als er uitzaaiingen in de lympheklieren zou zitten, zou opereren zinloos zijn.

Toen Lein na zes uur opereren wakker werd, was zijn eerste vraag aan Lenie of hij een katheter had. Dat had hij. En geen stoma! Het was een tijdelijke katheter, wat in elk geval betekende dat de operatie afgemaakt was. ,,Gelukkig, dan ben ik ’t kwijt”, was de reactie van Lein. Het was een eerste lichtpuntje in een donkere winter. Negen weken lang lag Lievense daarna in Zoutelande in z’n bed te kreperen van de pijn. ,,Ik heb alle pijnstillers opgegeten die binnen m’n bereik lagen, soms met doos en al”, grapt hij. ,,Niets hielp.”

Zo af en toe kroop hij uit z’n bed, omdat hij moést bewegen. ,,Ik liep dan hier de duinen op om naar de zee te kijken. Ik deed er drie minuten over om boven te komen.Toen ik gezond was, was ik er in tien seconden.” ,,Ik herinner me van de maanden januari tot en met maart helemaal niets meer. Alles heb ik gedeleted. waarom, ik weet het niet”, analyseert Lein.

,,Hij heeft niks anders gedaan dan overleven”, denkt Lenie, die in die periode net zoveel zwarte sneeuw zag. Ze runde hun hele bedrijf, dat appartementen verhuurt. ,,Het is heel raar, in de periode kreeg ik heel veel energie. Maar daarna kwam de terugslag. Ik ben ook redelijk ziek geweest.” ,,Ik heb me in die periode zo machteloos gevoeld. Je wilt helpen maar je kunt niets. Ik heb heel wat op het strand gelopen met m’n hondje… Als ik dat strand niet had gehad. Daar kon ik huilen. Je kwam er toch niemand tegen.”

Met Lein ging het steeds beter. Zo goed zelfs, dat hij nagenoeg de hele voorbereiding op de twaalfde editie op de Kustmarathon mee kon maken. En dat hij zaterdag gewoon van half drie tot en met zes uur (met een enkele onderbreking) op de heuvel kan staan. Maar wel anders dan andere jaren. ,,Ik trek me dingen veel meer aan dan vroeger”, heeft hij in die paar maanden gemerkt. ,,Zaterdag zal ik veel gespannener zijn. Van allerlei mensen die voorbijkomen weet ik wat ze mankeren, welke problemen ze hebben. Met die mensen leef ik veel intenser mee omdat ik nu weet wat ziek zijn is. Ik zal denken aan mensen die ik gekend heb en er niet meer zijn. Er gaat geen dag meer voorbij dat ik niet aan kanker denk. Op elk bushokje zie ik een poster over kanker, de collectant komt altijd aan de deur voor de kankerstichting, ik ken opeens heel veel mensen die die ziekte hebben. Ik neem het mee naar bed en ik sta er mee op. En tussendoor lig ik vaak wakker en vraag me af waarom mij dit moet overkomen.”

Daarbij is ook een knagende onzekerheid gekomen. Hoe zeker kan Lievense ervan zijn dat hij gezond is? Zijn lichaam heeft hem al eerder teleurgesteld. Na de operatie is hij kankervrij verklaard. Maar blijft dat zo? De medaille heeft echter ook een positieve keerzijde. Lein Lievense stond al bekend als een man die zich niet snel druk maakte en die houding is alleen maar sterker geworden. ,,Ik kan meer genieten, leef bewuster. Voor de Kustmarathon zal ik nooit meer zenuwachtig zijn. Het is nu alleen nog maar hobby. We zijn dit jaar drie weken voor de Kustmarathon nog op vakantie gegaan. Dat zou ik vroeger nooit hebben gedaan.”

Ook Lein heeft steun aan zijn hond en het strand. ,,Als ik ’s morgens vroeg met mijn hondje op het strand m’n voetstappen achterlaat in het maagdelijke zand, dan ben ik van de wereld. Dan ben ik in mijn eigen wereld, dan ben ik super gelukkig en ben mijn emoties weer de baas.” Lenie: ,,Lein is nog relaxer geworden. Dat was hij al, maar nu is hij tevreden met hele kleine dingen. Volgens mij is hij gelukkiger geworden.”

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Nieuws

Een Reactie op “Een andere Lein op de streep

  1. Ron van Dijk

    Diep respect voor deze man! Ik hoop hem dat zaterdag ook te kunnen vertellen als ik over de finish ga…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s