Monschau Marathon

door Koen de Vries

Je moet er vroeg voor uit je bed maar dat levert je dan wel een leuke marathon op. Zondag deden Ingrid Koene, Marius Besuijen, Hans Minnaard en ik mee aan de Monschau Marathon. Het startschot klonk ’s morgens om 8 uur.  

Om half vijf was het al verzamelen geblazen op de P en R bij Yerseke. Volgens de TomTom van Hans was het zo’n tweeënhalf uur rijden naar Monschau, een stukje voorbij Aken. Dat apparaat bleek echter niet geheel betrouwbaar. In de buurt van Bergen op Zoom wilde het ons richting Roosendaal sturen in plaats van naar Antwerpen en eenmaal op de Boudewijnsnelweg  richting Limburg adviseerde de TomTom ons bij elke afslag rechtsaf te slaan.

Gelukkig heerste er een eensgezinde stemming in de riante Range Rover en werden alle signalen genegeerd. Daardoor arriveerden we al iets voor zevenen in het dorpje Konzen, waar start en finish van de marathon plaatsvond. Alle tijd voor omkleden, koffie, wc-bezoek, startnummer ophalen, geldpinnen, het maken van een (enigszins mislukte) groepsfoto en zelfs een stukje warmlopen.

Dat gebeurde onder leiding van Marius, die de marathon in een ver verleden al eens gelopen had. Hij waarschuwde ons bij voorbaat. Deze marathon zou zwaarder worden dan de Kustmarathon. Daarmee zat hij niet ver van de waarheid, want het was klimmen en dalen in de Duitse Eifel. Het begin was een makje. De eerste vijf kilometers gingen voornamelijk naar beneden, helaas zo hier en daar wel over glibberige paadjes, en al snel kwamen we in Monschau. Het stadje verkeerde op enkele wakkere supporters na nog in diepe rust. Een stukje vlag ging het daarna langs het riviertje de Rur en toen begon het pas echt.

We moesten klimmen en klimmen, vaak over prachtige bospaadjes, dat wel, maar het maakte de marathon behoorlijk lastig.  Later liepen we met windje tegen over een hoogvlakte, daalden af, stegen op, en dat ging zo maar door. De wegen en paden waren overal gelukkig breed genoeg, want er moest heel wat gepasseerd worden. Om 6 uur waren de ultralopers namelijk vertrokken (56 kilometer) en zij gingen aanmerkelijk langzamer dan wij, geharde marathonlopers. Ook waren er zogenaamde walkers, wandelaars dus, die je voorbij moest steken. En ook niet te vergeten was er de Staffel, de estafette dus, met het welbekende Rotterdam-effect. Als ze net op pad zijn sprinten ze je aan alle kanten voorbij, maar met de wissel in zicht, passeer je ze weer even gemakkelijk omdat ze dan met de tong op de schoenen lopen.

Marius was zoals verwacht het snelst van het Zeeuwse kwartet. Hij finishte in 3.27 en werd daarmee 39e overall en zevende bij de mannen 50. Mijn tijd was 3.42, waar ik zeer tevreden over was na al dat lange duurwerk van de laatste tijd. Het leverde me de 72. Gesamtplatz op en Platz 6 in der Alterklasse M55.

Vanaf kilometer 28 was ik in de slag met een man met een ballon en een shirt waar 3.44 opstond: een pacemaker dus. De man liep eigenlijk het hele stuk alleen, niemand leek geïnteresseerd om in die scherpe tijd te finishen. Heuvel op ging hij me voorbij, heuvel af haalde ik hem dan weer in en zo ging dat maar door. In de laatste kilometer hield de goede man duidelijk in omdat hij onder zijn streeftijd dreigde te finishen. Merkwaardig natuurlijk, maar hij had duidelijk andere belangen dan ik.

In de laatste meters vonden een man in een shirt van Aachener AC en eentje in een blauw shirt het nodig om me voorbij te sprinten. Maar dan kennen ze deze Hollander in het oranje shirt natuurlijk niet. In de laatste meters passeerde ik hen weer, wat bij de man in het blauwe shirt een luid en duidelijk Scheisse! teweeg bracht.

Ingrid werd 16e overall en derde vrouw 50 in 4.05, wat in ons even de hoop deed opflakkeren dat we met een prijs naar huis zouden gaan. Helaas, Ingrid mocht wel op het podium, maar kreeg net als alle andere aardse zielen die waren gefinisht alleen een diploma. Jammer. Die hebben wij Nederlanders in ons bestaan al genoeg verzameld.

Hans sloot de Zeeuwse rij met 4.30, goed voor de 260e plaats overall en zonder vermelding van zijn klassering bij de M50, maar eerlijk is eerlijk, hij zag er na zijn finish nog wel buitengewoon fit uit.

Daarna stortten wij ons in het Duitse feestgedruis. Een blaaskapel zorgde voor de muziek, diverse biertenten voor de drank, een openlucht barbucue voor fleisch, bratwurst, kartoffeln und pommes frites en in de tent verderop, vol met ultralange tafels a la Duitse Bierfesten, werden toespraken gehouden en was de Siegerehrung. Om een uur of drie ging het weer op huis aan. Moe maar voldaan. Het was een leuke dag.

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s