Transgrancanaria

door Koen de Vries

Tijdens de laatste verzengende twintig kilometers van de Transgrancanaria heb ik het me wel tien keer afgevraagd. Wat bezielt een Hollandse jongen om op Gran Canaria bijna 86 kilometer over hoge bergen en door diepe dalen te rennen? Wij plattelanders kunnen onze benen pijnigen door tegen duinen van een meter of dertig, veertig op te klimmen. Meer is er niet. Bergen van 2000 meter zijn heel andere koek. Is het gek dat je daar jezelf tegenkomt?   granklimmenindemist1    

Als ik goed onder mijn schedeldak heb gekeken dan zijn er verschillende goede antwoorden op bovenstaande vraag mogelijk. Het heeft onder meer te maken met het zoeken naar uitdagingen. Alle dagen appeltaart gaat vervelen, ook al waardeer je die zo nu en dan op met een dikke klodder slagroom. Een flink stuk ontbijtkoek kan ook heel lekker zijn. Als je begrijpt wat ik  bedoel. Zeker als je je lange tijd je best moet doen om zo’n koek op de kop te tikken.

Het was koud bij de start

Het was koud bij de start

Een andere verklaring zou kunnen zijn dat het prachtig is om door de ongerepte natuur te rennen. Want wat is Gran Canaria een prachtig eiland. Het overgrote deel van de miljoenen toeristen die het jaarlijks bezoeken, liggen hele dagen met hun luie kont op het strand. Ze hebben er geen idee van hoe het er – letterlijk – achter hun rug uitziet. Ik nodig hen uit om ten minste één dagje het binnenland in te trekken en te kijken hoe gevarieerd het er daar is. Met prachtige dorpjes waar de tijd heeft stilgestaan, met groene bergen waar omheen bijna altijd mist hangt, met kale rotsen, zeldzame planten en bomen, prachtige vergezichten, noem maar op.

Plotseling een kasseienpad in the middle of nowhere

De derde berg

Om mijn probleem tijdens die laatste kilometers uit te leggen vraag ik u even te kijken naar onderstaand kaartje. Het geeft het profiel weer van de Transgrancanaria Advanced die ik zaterdag liep. Advanced staat voor de tocht over 83,2 kilometer (die er bijna 86 bleek te zijn). Er waren er ook een voor de echte gekken (125 kilometer), de marathonlopers (42,2 kilometer) en nog kortere afstanden. Op dat kaartje dacht ik gezien te hebben dat er twee echt forse klimmen op het programma stonden. De eerste na 13,6 kilometer, vanuit het plaatsje met de lieflijke naam Terror en zo’n tien kilometer lang, de tweede na 30 kilometer vanuit Tejeda naar het hoogste punt van de tocht (1938 meter), ongeveer 13 kilometer lang. Daarna zou het richting finish bij de vuurtoren van Maspalomas vooral in dalende lijn gaan. perfil-advanced-nuevo-1024x411

Het was een lelijke misrekening. Na die tweede loodzware klim bleek er nog een te komen en die stond volgens mij niet op de kaart. Ja, de kaart gaf nog een klimmetje na 52 kilometer vanuit Tunte aan, maar dat mocht volgens mij geen naam hebben. Niets was minder waar. Een derde, lange steile klim volgde en daar waren mijn beentjes en hoofd niet helemaal meer tegen opgewassen. Op m’n tandvlees kwam ik boven, hardlopen ging daarna nauwelijks meer, mede omdat ik hartstikke misselijk werd.

Talayon

Talayon

Ik dacht aan opgeven, zeker toen we die berg weer afmoesten. Waar was het pad? Ik zag alleen een diepe afgrond met heel veel keien, stenen en grind. Daar kon je toch niet naar beneden? Collega hardlopers gaven mij het voorbeeld. Als kamikaze-piloten stortten zij zich naar beneden over iets dat niet veel meer op een geitenpaadje leek. Ik deed het voetje voor voetje, me stevig vasthoudend aan, ja aan wat eigenlijk? Niet naar beneden kijken was het devies, want ik heb een beetje last van hoogtevrees. Ruim driekwartier deed ik over het stuk van amper drie kilometer, waarna in het dal een grote groep inwoners van het dorpje Arteara me hartstochtelijk verwelkomde bij de voorlaatste bevoorradingstent. Dat dan weer wel. Desondanks: zou ik stoppen?

Roque Nueblo, 1635 meter

Roque Nueblo, 1635 meter

Het was eigenlijk wel mooi geweest, er zijn grenzen in het leven. Nadat een lieflijke Spaanse me voorzien had van een kopje thee en een Litouwer die net zo kapot zat als ik me verzekerde desnoods op z’n knieën naar de finish te zullen kruipen, 16 kilometer verderop, had ik weer voldoende inspiratie om verder te gaan. Het werd donker, we moesten toch nog een stukje klimmen, en in mijn hoofdlampje zag ik voornamelijk stof dat mijn voorgangers op het met stenen bezaaide zandpad hadden losgemaakt.

Een kasseienpad in the middle of nowhere

Een kasseienpad in the middle of nowhere

Hier liep ik de zwaarste kilometers uit m’n hardloopcarrière, die nu zo’n tien jaar duurt. En ik legde ze nota bene wandelend af. De ene na de andere loper kwam me voorbijzetten, ik kwam nauwelijks vooruit, zag niks in het pikkedonker en stuiterde van de ene naar de andere kei. Ik wist niet dat lopen zo verschrikkelijk kon zijn.

De dag begon vroeg. Om 4.35 uur liep de wekker af. Om 5.00 uur vertrokken Marina en ik naar Melonares, vanwaar de bus me naar de start aan de andere kant van het eiland, in Fontanales bracht. Het was er koud, het regende een beetje. Gelukkig had ik de dag ervoor nog een shirt met lange mouwen aangeschaft. Om 8.00 uur was de start. Wat volgde was een prachtige tocht door de mist, over blubberige paadjes, door stromende riviertjes, langs dorpjes met een huis of tien. Omaatjes met tandeloze gebitten juichten ons vanuit hun slaapkamerraampjes luidkeels toe, het leek soms net een sprookje.

Muziek bij de bevoorrading in Tejeda

Muziek bij de bevoorrading in Tejeda

De eerste klim ging makkelijk, de tweede een stuk moeilijker, mede omdat we aan de zonnige kant van het eiland waren aanbeland. Het werd warmer en warmer. En het was er steil, supersteil. De lucht werd ijler en ijler en de energie raakte een beetje op. Als klap op de vuurpijl zag ik tijdens de lange afdaling een kei over het hoofd en klapte ik, om het maar eens gewoon op z’n Hollands te zeggen, lelijk op m’n smoel. Handen kapot, knie kapot, elleboog kapot, veel bloed, maar niets ernstigs gelukkig. Het gaf een wat ongelukkig beeld in Tunto, temeer omdat ik daar onder luid applaus en enige ohs en ahs langs de kerk liep waar net een begrafenisstoet arriveerde.

De mensen waren er net als overal uitermate vriendelijk. Ze vulden m’n waterzak, bonden m’n uitgetrokken shirts nog wat beter vast aan m’n camelbak, spraken bemoedigende woorden waar ik niets van verstond en spoelden m’n wonden schoon. Met een weer wat frisser lijf ging ik daarna de derde berg tegemoet, die verschrikkelijke berg waarvan ik het bestaan toen nog niet wist. Parkoerskennis kan soms heel erg nuttig zijn. Dankzij die Litouwer en de juffrouw met dat kopje thee bereikte ik ook de laatste bevoorrading,  waar iemand met een lampje in m’n ogen scheen en zei dat ik wel erg vermoeid uitzag. Althans, dat denk ik want mijn Spaans is zoals inmiddels bekend niet bepaald super, zeker niet na 76 kilometer gelopen te hebben.

Ik mocht toch door en bereikte – nota bene hardlopend – tot mijn onbeschrijflijke voldoening de finish. Daar wilde de speakster vanalles van me weten, maar ik heb haar gezegd dat het nog geen tijd voor interviews en handtekeningen was. Ze moest later nog maar eens terugkomen. Een bankje was alles wat ik zocht, een glaasje water en een lekkere zoen van mijn juffrouw. Aldus geschiedde gelukkig allemaal. Het was een geweldig geluksmoment na een prachtige dag met een heel wat minder slot. grantenerifeindeverte

Het is dat ik ingeschreven heb voor de 83 kilometer lange Tranvulcania, op 10 mei op bijna-buureiland La Palma. Anders zou ik nu zeggen: dit nooit weer. Aan de andere kant: er waren op mijn afstand ruim 450 vertrekkers, ik finishte als 118e in 13 uur en 23 minuten, als vierde veteraan 50+. Dat was allemaal zo slecht nog niet, zeker niet voor een plattelander als Koen de Vries. De volgende keer moet ik alleen nog het fanatieke ventje van vroeger dat nog steeds in me zit een beetje proberen te temperen. Het hoeft niet allemaal zo snel meer; er zijn meerdere manieren om van a naar b te komen. Het zou nog veel leuker kunnen. Laat dat een les zijn.

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Nieuws

6 Reacties op “Transgrancanaria

  1. Mooi geschreven Koen, mooie van die verhalen is dat hoe meer jij schrijft over afzien, pijn en opgeven ik denk.. “dat zou ik ook graag willen”. Het was weer een goed les, en zoals ik regelmatig ook tegen mijzelf moet zeggen “doe er dan ook wat mee!” 😉 Lekker in vorm blijven nu en Transvulcania gaat volgens mij een hele mooie loop worden dit jaar voor jou.

  2. jan van doorn

    Heerlijk om het succes en beleving als deze op te schrijven Koen en fantasties om te lezen! Jou kennende heeft een dergelijke grensverleggende hardlooptocht door de bergenwildernis van Gran Canaria je opnieuw verwonderd doen staan en geinspireerd! TXS voor het delen! En met complimenten! (toch eens overwegen er een tweede domiciel te stichten om zo af en toe eens heen te gaan en er te trainen?!… Maak er dan een soort Sport B&B van… ik vermoed dat je dan heel wat hardlopers te gast krijgt die op Gran Canaria hoogte trainingen komen doen… tis maar een ideeetje 🙂

  3. Jan

    Klasse Koen, en succes dan maar in La Palma in Mei

  4. Bart

    Proficiat Koen, geweldige prestatie je hebt het mooi omschreven laten we hopen dat we er 10 mei weer zo’n mooie ervaring aan over houden.

  5. Igna

    wow Koen, ik ben enorm onder de indruk van jouw doorzettingsvermogen. Je weet dat de mooie herinneringen overblijven en het leed wat verzacht wordt. Geniet ervan dat je lijf dit kan en dat je tochten onderneemt waar menig marathonloper nog aan kan denken.
    Je verhaal inspireert enorm, ik kijk uit naar je verhaal over de transvulcania.

  6. mooie belevenis Koen, probeer me in te denken hoe zo’n trail nou is om mee te maken, ik zat te denken aan de laatste Trail by the Sea dat je dan over de finish komt en dan feitelijk nog een keer moet beginnen + veel meer hoogtemeters, ik denk dat de Trail dan voor mij ver genoeg was.
    Voor jouw “petje af”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s