Belgian Coast Run

door Koen de Vries

De dag begon slecht, gisteren. De wekker liet om 4.07 uur een afgrijselijk geluid horen, buiten regende en stormde het. Ik zou gaan hardlopen in België maar onder deze omstandigheden had ik er weinig zin in. Toen ik om 22.00 uur terug onder de dekens schoof, had ik desondanks een heerlijk gevoel: met de wind in de rug en bijna zonder regen had ik zonder al te veel moeite 68 kilometers bijelkaar gelopen. Samen met allerlei alleraardigste mensen. Toch nog een heerlijke dag! fotoindetram   

De zaterdag begon dus ongewoon vroeg. Om op tijd aan de start van de Belgian Coast Run te staan, ook wel de Vriendenloop van De Panne naar Knokke genaamd, dienden we ons om uiterlijk 6 uur 26 uur in de kusttram op het Lippensplein in Knokke te melden. Om 5.00 uur pikte ik Giel en Anita Joziasse en Huub van Noorden op het Tolplein van de Westerscheldetunnel op en daarna raceten we dwars door het nog slapende Zeeuws-Vlaanderen heen naar Knokke.  We waren er ruim op tijd en het regende en stormde nog steeds.

De tram liep langzaam vol met  ultralopers, waarna hij precies op tijd richting Frankrijk kachelde. Tijdens de rit van twee uur en een kwartier deed Huub als een van de weinigen nog een hazenslaapje. Maar goed, hij was dan ook verreweg de jongste deelnemer. De rest deed net alsof het vier uur in de middag was,  tijd om naar het café te gaan. Er werd wat afgeluld, zo vroeg op de morgen. Het deed me denken aan schoolreisjes uit lang vervlogen tijden.  Te meer omdat die ook vaak naar de Belgische kust gingen.fotovanvier

In die tram besefte ik dat ik een groentje was, dat ik me tussen de crème de la crème van de Nederlandse en Belgische ultraloopwereld bevond. Door heel de tram was de stem van de spontane Wilma Dierx te horen. De Amsterdamse finishte vorig jaar als vierde vrouw in de Spartathlon
(246 kilometer) en verbeterde het Nederlands record 24uurs-lopen naar bijna 220 kilometer. Ook Luc de Jaeger Braet uit Watervliet was er natuurlijk. Hij was immers een van de organisatoren van de Coast Run, voor alle duidelijkheid, geen wedstrijd maar een trainingsloop. En voor wie het nog niet wist: Luc startte vijf keer in de Spartathlon en liep hem vijf keer uit.

Er waren nog meer Spartathleten, van wie ik de naam niet onthouden heb. Maar ook een Belg die in maart de eerste editie van Milaan-San Remo voor atleten gaan lopen (280 kilometer), een Utrechter die in juni namens Nederland aan het WK 24uurs-lopen in Plzen (Tsjechië) meedoet, een hele serie Belgen die zich voorbereiden op de Marathon des Sables (begin april, in verschillende etappes 250 kilometer door de Sahara) en nog veel meer hardloopgekken. Te veel om op te noemen.

Om kwart voor negen arriveerden we in De Panne, aan de Franse grens, waar het nog wel hard  waaide maar het niet meer regende. Er was nog tijd voor een statiefoto, bij een monument dat je eerder in Noord-Korea dan in België zou verwachten, en daarna vertrok de meute over het strand richting Knokke. Alles bijelkaar een mannetje of zestig, schat ik. De wind blies heerlijk in de rug, het was niet koud en wat later op de dag ging er zelfs nog een klein zonnetje schijnen.

Van De Panne ging het naar Koksijde, Oostduinkerke, Nieuwpoort, daar om de vissershaven heen naar Lombardsijde, door de duinen naar Westende, en dan weer over het strand naar Middelkerke, Oostende, ook daar om de haven heen, via de stranden van Bredene, De Haan en Wenduine en de duinen bij Blankenberghe naar Zeebrugge.

Alles was goed geregeld. Om de vijf a tien kilometer stond een verversingspost met water, cola, chocola, tucjes en rozijnen. Je moest alleen wel een beetje de route kennen, want die was niet aangegeven. Zo veel mogelijk het strand volgen, was het simpele devies, dan kwam je die posten vanzelf wel tegen. Ik had steeds in verschillende groepjes gelopen, veel gekletst en had daardoor nauwelijks in de gaten dat de ene na de andere kilometer opgevreten werd.fotogroepsfoto

In de buurt van Zeebrugge werd dat anders. Daar sloeg de vermoeidheid een beetje toe, maar niet alleen bij mij. Samen met Giel legde ik de laatste vijftien kilometer af. Tot mijn verbazing moest de Milaan-San Remo-man lossen en de Plzen-ganger eveneens. Als een van de eersten bereikten we Knokke, met 68 kilometer in iets minder dan 7 uur op de Garmin.

De hernieuwde ontmoetingsplaats was het café tegenover de tramhalte. Veel lopers waren er nog niet. Huub natuurlijk wel, al had hij dankzij zijn nieuwe schoenen een reusachtige blaar op zijn hiel opgelopen. Hij zat achter een indrukwekkend groot glas bier. Anita arriveerde wat later, samen met Wilma Dierx en het werd maar drukker en drukker. Eerlijk gezegd werd er in dat café wat minder geconverseerd dan in de tram. Die 68 kilometers hadden er blijkbaar toch behoorlijk ingehakt. Ook bij mij.

Maar die 68 kilometer pakken ze me niet meer af. Over twee weken nog de Trail by the Sea en dan ben ik hopelijk goed voorbereid op de Trans Gran Canaria, op 1 maart: 82 kilometer over het eiland, met heel veel klimmen en afdalen. Daar gaan we niet met de tram naar de start maar met de bus. Kijken of dat net zo leuk wordt.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s