Lang leve de ooievaar

door Koen de Vries

Je hebt van die dagen dat je niet erg positief gestemd bent en dat je alles aangrijpt om er toch nog wat van te maken. Zo’n dag had ik zondag. Slecht geslapen, beetje hoofdpijn, twijfel of het wel verstandig was om aan de Halve van Cadzand mee te doen. Ik heb mezelf toch maar bijelkaar geraapt, aspirine in het hoofd gestopt en ben naar Zeeuws-Vlaanderen afgereisd.       fotoooievaar

Bij het warmlopen liep ik bijna een ooievaar ondersteboven. Echt waar. Ik leek nog meer van het beest te schrikken dan hij van mij. Na de plotselinge ontmoeting trippelde de vogel verder alsof er niets gebeurd was terwijl ik even heel goed na moest denken waar ik mijn fototoestelletje ook alweer gestopt had. Onmiddellijk overviel me het gevoel dat ik hier iets positiefs mee moest doen. Van iets belabberds iets moois maken, als je het kunt doen moet je het niet laten. Maar ja, wat doe je als hardloper iets positiefs met met een ooievaar?

Het idee was snel geboren: misschien kondigde de ooievaar wel aan dat ik hier een mooie prestatie op de wereld ging zetten. Het weer was mooi, het parkoers was zoals bekend mooi, er waren lekker veel deelnemers, waarom niet? Alleen die hoofdpijn  nog even lozen en dan kon het zomaar gebeuren.

En ja hoor, laten die belachelijke gedachten en dat merkwaardige bijgeloof me aan een nieuw persoonlijk record helpen. Of speelden heel andere factoren een rol? Feit is dat ik op de halve marthon nooit sneller was dan 1.38.30 en nu na 1.37.01 over de streep kwam. En dat terwijl het parkoers langs de Zeeuws-Vlaamse kust, met z’n duinen, strandovergangen, mulle zand en altijd gemeen blazende wind, nu niet bepaald uitnodigt om sneller dan ooit te zijn.

Vanaf de start liep het lekker. Niks geen ‘slaaptekortgevoel’, nergens nog hoofdpijn te bekennen, de benen voelden soepeltjes, de longen deden – ondanks het roken van menig pakje sigaretten de afgelopen weken – hun werk uitstekend. Lang kon ik in het spoor blijven van Anita Joziasse en op het strand ging ik haar zelfs voorbij. Daar kon ik  met de wind lekker in de rug de harde stukken zand vinden en op de terugweg over duinen en dijk kon ik steeds lekker in de luwte lopen van een paar onbekende atleten, die zich om de een of andere reden voor mij wilden opofferen.

Kortom, de dag die zo moeizaam begon, kwam plotseling geweldig op gang en liep als een trein. Hij is mooi, de Halve van Cadzand. Dat er nog maar vele mogen volgen.  Met of zonder ooievaar.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s