De Marathon van New York, een groot avontuur

In het startvak

In het startvak. foto’s Maurice Steketee

Een week geleden liep ik de marathon van New York. Een terugblik.
Door Maurice Steketee
Honderden politieagenten die je op staan te wachten met hun revolver duidelijk zichtbaar in de gordel, snuffelhonden die even aan je rugzak ruiken en alarmbellen van de detectiepoortjes die continu rinkelen. Nee, ik ben niet in een zwaar bewaakte gevangenis. Ik probeer slechts het startgebied van een marathon binnen te geraken. Het is de marathon van New York, het best beveiligde sportevenement ter wereld.

Herfstkleuren in Central Park

Herfstkleuren in Central Park

Waar ik vooraf al een beetje bang voor was, wordt bewaarheid. Na de aanslagen tijdens de marathon van Boston eerder dit jaar staan de veiligheidsdiensten in de Verenigde Staten op scherp. En dat betekent geen hartelijk ontvangst. ,,Startnummer laten zien!’’, schreeuwt een agent voor de tiende keer naar me. Een kilometer lang loop ik door de veiligheidszone met m’n shirt omhoog zodat het nummer zichtbaar is.

In Central Park met Jan en Hans bij de Nederlandse vlag.

In Central Park met Jan en Hans bij de Nederlandse vlag.

Het tafereel doet denken aan een paar dagen eerder op de luchthaven. Ook daar word je niet bepaald met open armen ontvangen. Het enige wat je kunt doen is het over je heen laten komen. Dat doe ik dan ook. Niet druk maken, fluister ik mezelf meermaals in. Eenmaal in het startgebied aangekomen, gaat het er gelukkig een stuk vriendelijker aan toe. Je kunt er koffie en thee krijgen zoveel je wilt, een band speelt wat vrolijke deuntjes en ik raak snel in gesprek met andere marathonlopers die van over de hele wereld naar New York zijn gekomen om dit spektakelstuk mee te maken. Gelukkig, sport verbroedert ook hier.

Jan Minnaard is er klaar voor.

Jan Minnaard is er klaar voor.

Het is inmiddels zeven uur ’s ochtends en dat betekent dat ik, samen met de broers Hans en Jan Minnaard uit Yerseke, nog minimaal drie uur moet zien te overbruggen voordat ik mag starten. Het liefst zou ik nog even m’n ogen dicht doen. Het is immers een korte nacht geweest. Om vier uur ’s ochtends ging de telefoon al in het hotel. Het was de receptie. Tijd om op te staan. Dan komt het lastigste moment van de dag: ontbijten. Ik had totaal geen honger (de avond ervoor pas om 22.00 uur gegeten, na heeeeeel lang wachten op een bordje pasta), maar probeer een broodje, gehaald bij de plaatselijke benzinepomp, naar binnen te werken. Het is niet te vre… Ogen dicht en doorkauwen maar.

Wachten op de start in tenten.

Wachten op de start in tenten.

Om 6.00 arriveert de taxi bij het hotel in Brooklyn. Ik heb precies uitgekiend dat we voldoende tijd hebben om de Verrazano Bridge te passeren, want om klokslag zeven uur wordt-ie afgesloten voor al het verkeer. Het is de enige toegangsweg naar de startlocatie op Staten Island. De taxichauffeuse is niet op de hoogte dat de brug dicht gaat. Als ze het hoort, schiet ze behoorlijk in de stress. Hoe moet ik dan terugkomen? Het komt de autorit niet ten goede. Scheldend op van alles en nog wat en het gaspedaal flink ingetrapt gaat het richting start. Er volgen scheldkanonnades tegen politieagenten die vervolgens net zo hard terug schreeuwen, terwijl ik achterin rustig probeer nog zo’n lekker broodje te verteren.

De weersvoorspelling.

De weersvoorspelling.

Uiteindelijk besluiten we midden op de snelweg uit de taxi te stappen, klimmen over een hek en wandelen naar de start. Daar staan tientallen zo niet honderden agenten, met revolver, ons op te wachten, begeleid door een aantal snuffelhonden die ruiken of ik geen bom onder m’n shirt heb verstopt. Het gebied is helemaal afgezet. Tot slot mogen we ook nog een keer door detectiepoortjes. Die kennen we gelukkig nog van het vliegveld. Om nou te zeggen dat we ons echt welkom voelen, nou nee… In het startvak tel ik de uren af. Erg aangenaam is het niet. Het is maar net een paar graden boven nul en er waait een gure wind over New York. Uiteindelijk besluit ik samen met Jan en Hans het laatste uur door te brengen in een tent. We zijn niet de enigen. Bijna 50.000 atleten zoeken bescherming tegen de kou. We vinden precies 1 vierkante meter in de tent waar we met z’n drieën nog net op kunnen zitten. Niet echt comfortabel, maar beter dan in de kou staan.

De Verrazano Bridge, de brug waar wordt gestart.

De Verrazano Bridge, de brug waar wordt gestart.

Rond tien uur kunnen we eindelijk naar ons startvak en niet veel later staan we op de Verrazano Bridge. Na het Amerikaanse volkslied en Frank Sinatra’s New York, New York, worden we eindelijk weggeschoten. Ook op de brug is de beveiliging enorm. Naast het vier kilometer lange bouwwerk hangt continu een politiehelikopter. Dat was vier jaar geleden, tijdens mijn eerste marathon New York, toch wel anders. Toen stond de politie mee te klappen, dit keer wordt alles nauwlettend in de gaten gehouden. De toeschouwers langs het parkoers worden allemaal gefilmd, met infraroodcamera’s wordt in de tassen van supporters gekeken.
Om het verhaal niet al te lang te maken, zal ik de marathon zelf kort samenvatten. Het was wederom een fantastische ervaring. Tijdens het lopen kwam ik nog drie andere Zeeuwen tegen. Eerst tikte Igna Becks me op de schouder en vlak voor de finish kwam ik ook Anita en Anouk Joziasse nog tegen. Zelf liep ik samen met Jan Minnaard. We liepen de marathon uiteindelijk vrij eenvoudig uit in 4.07 uur.
Terugkijkend moet ik eerlijk bekennen dat het door al die extreme veiligheidsmaatregelen er niet leuker op is geworden. Toch zou ik ’t zo weer doen. Het hoort er allemaal een beetje bij, het gaat echt op z’n Amerikaans. Maar het enthousiasme van het publiek, het fenomenale uitzicht op de wolkenkrabbers van Manhattan en finishen in Central Park, het geeft een gelukzalig gevoel, dat je als marathonloper meegemaakt moet hebben. Het is een klein avontuur, maar dat maakt de uitdaging des te mooier. De ontlading bij de finish is dan ook enorm.

Ter inspiratie voor wie volgend jaar mee wil doen dit prachtige liedje over deze bijzondere stad:

Hans Minnaard doet in elk geval niet mee. Hij heeft een nieuw doel voor 2014:

Mijn doel voor vl

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

2 Reacties op “De Marathon van New York, een groot avontuur

  1. Koos Oggel

    Trainen voor “New York”
    Douane, Taxi, Politie, Helikopters, Fastfood, Stress
    Beleving intens, 4.07 bijzaak

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s