Tenerife

door Koen de Vries
Jammer. Het jaarlijkse trainingskamp op Tenerife zit er weer op. Een trainingskamp om de spieren wat rust te gunnen welteverstaan. Anders komt het er niet zo van. Tijdens de tien dagen op het Canarische eiland kwam ik op een totaal van zo’n 45 kilometer, verdeeld over vier sessies.

Een Stroa-feest op z'n Teneriefs

Een Stroa-feest op z’n Teneriefs

  

Twee daarvan waren samen met JaapJan Ritsema, die met zijn vriendin in El Médano, een stadje zo’n 20 kilometer verderop, domicilie hield. Met JaapJan was het aanpoten, want hij is een stuk sneller dan ik. Dit jaar liep hij de marathon Zeeuws-Vlaanderen onder de drie uur. Het parkoers maakte de inspanningen echter heerlijk zoet. De omgeving van El Médano is prachtig, met kleine strandjes, duintjes, boulevardjes, de vulkaan de Teide in de verre verte, en een minder stukje achterlangs een gigantische tomatenkas.

Een stukje El Médano

Een stukje El Médano

En ook het moment van de dag maakte de pijn draaglijk. Om de warmte (van hitte is geen sprake, de temperaturen kwamen niet boven de 28 graden) voor te zijn, vertrokken we bij zonsopkomst en dan weet je het wel. Da’s heel mooi. We waren onder meer getuige van een badritueel van paarden. Vlak bij de Montana Roja, een bergje dat Marina en ik elke Tenerife-vakantie vanwege het prachtige uitzicht minstens één keer beklimmen, ging een hele troep ruiters met hun viervoeters te water. Een soort Stroa, een voorjaarsfeest zoals dat op Schouwen-Duiveland wordt gehouden, maar dan in het najaar.

Rond het baaitje van Poris de abona, met op de achtergrond Gran Canaria

Rond het baaitje van Poris de Abona, met op de achtergrond Gran Canaria

Die andere twee tochtjes deed ik in m’n eentje in de nabijheid van ons dorpje El Poris, oftewel Poris de Abona: rond het baaitje, beetje klimmen, beetje dalen, langs het vuurtorentje dat dan net z’n laatste lichtsignalen van de nacht de wereld instuurt en dan het merkwaardige gebied van het Sanatorio in. Ik heb er al eens eerder over geblogd.

Het is een sinistere plek met een hele serie kazernes, huizen en een kerk. Het is eigenlijk verboden gebied, dat staat met grote borden aangegeven. Waarschijnlijk daardoor is het er volledig uitgestorven. Afgezien van de gebouwen is het er volledig kaal. Je zou er een mooie thriller kunnen opnemen. Alleen duiven zijn er in overvloed. Het zou ooit gebouwd zijn als een sanatorium voor melaatsen, maar het is nooit in gebruik genomen. Wat ik raar aan dit verhaal blijf vinden, is dat er prikkeldraad omheen heeft gestaan.

Na dit gebied kom je in het lelijkste dorp van Tenerife, Abades. Vlak langs de zee hebben ze er volgens het Romeinse stratenpatroon een paar honderd foeillijke huizen neergeplempt, allemaal met balkonnetjes met ronde draaiseltjes eraan, oranje dakpannetjes en witte muurtjes. Door z’n lelijkheid is het bijna een bezienswaardigheid geworden. Dit dorp is meestal m’n keerpunt. Vandaar gaat het weer terug door het mislukte sanatorium.

Aan de rand daarvan staat een opvanghuis voor (ex-)verslaafden en/of daklozen en niet te vergeten zwerfhonden, Amigos de Lourdes genaamd. Het is volledig oranje geverfd. De laatste keer dat er er langs liep, begon een man te roepen: ‘Achtung, Verboten! Verboten!’ Ik ben doorgelopen, heb vriendelijk naar hem gezwaaid en ‘Auf Wienerschnitzel’ geroepen. Ik geloof niet dat hij het helemaal snapte.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s