Mijn Alpe d’HuZes

IMG_0761
Tekst en foto’s: Maurice Steketee
Voor de laatste keer dalen we de berg af. Het is koud en stil op deze vroege vrijdagmorgen. De mist zoekt een uitweg tussen de bergtoppen, de zon breekt zachtjes door. Alleen de honderden kaarsjes in de berm van de 21 bochten herinneren nog aan twee dagen Alpe d’HuZes. Ze branden al dagenlang onophoudelijk in stilte. Het zijn kleine monumentjes voor de mensen die er niet bij konden zijn, te vroeg dood gingen door die vreselijke ziekte. Achter elk kaarsje zit een verhaal, een triest verhaal.

Terwijl we naar beneden rijden, sluit ik nog een keer m’n ogen en voel nog één keer die brok in m’n keel die ik de afgelopen dagen zo vaak voelde. Toen ik een meisje op krukken zich naar boven zag worstelen. Toen ik een jongetje van amper veertien jaar zag fietsen met een foto van zijn overleden moeder op zijn shirt. Toen een vrouw in een rolstoel over de finish werd geduwd. En toen ik zelf omhoog rende.

IMG_0747
We rijden langs de start, waar ik twee dagen eerder stond met ongelooflijk veel kriebels in m’n buik, in gezelschap van honderden andere hardlopers en wandelaars. We rijden door het dorp waar duizenden fietsers een dag eerder midden in de nacht werden weggeschoten voor hun rit naar de top. En we rijden naar huis, waar het dagelijks leven gewoon is doorgegaan. M’n emoties laat ik op de berg achter, de onvergetelijke herinneringen gaan mee naar huis.

IMG_0748

Het voelt alsof ik de laatste 48 uur in een andere wereld heb geleefd. Ver weg, op een berg in Frankrijk. Een plek waar je je fiets van 5000 euro rustig vijf minuten onbeheerd kunt achterlaten, waar iedereen een luisterend oor voor elkaar heeft, en waar iedereen gewoon weer goeiemorgen tegen elkaar zegt.
Op de berg vermengen zweetdruppels zich met tranen, zoals in het Alpe d’HuZeslied wordt bezongen. Het levert een euforisch gevoel op, iedere keer als de eindstreep wordt gehaald door een loper of fietser. Een gevoel van saamhorigheid, die je maar zelden meer ziet tegenwoordig en dat eigenlijk niet is te begrijpen als je er zelf niet bij bent geweest. Ik mag het wel van dichtbij ervaren en voel me bevoorrecht.
Het begint dinsdag al, op de dag van aankomst. Na een autorit van zo’n 12 uur arriveren we om 11 uur ’s ochtends bij de Alp. De laatste vijftien kilometer naar de top zijn indrukwekkend. Maar ook zorgwekkend. Het is allemaal toch wat steiler dan gedacht. Toch wat anders dan de duinen bij Dishoek, de oprit naar boulevard van Vlissingen of de klim om uit de Westerscheldetunnel te komen. En op adem komen zit er in de ruim 14 kilometer lange tocht niet in, want het is geen meter vlak.
Na 21 bochten zitten we op zo’n 2000 meter hoogte. M’n ogen vallen inmiddels bijna dicht na een nacht over te hebben geslagen, maar van slapen komt het niet. De adrenaline zit al volop in m’n lijf. Pas rond een uur of acht ’s avonds gaan de luikjes langzaam dicht, het is het begin van een onrustige nacht.
Om zeven uur zit ik al in de eetzaal, maar ik krijg nauwelijks een hap door m’n keel. Een croissantje en een bruine boterham met een kop groene thee, meer niet. Een paar minuten voor de start lukt het met pijn en moeite nog een banaan naar binnen te werken. Het lijkt wel of ik vandaag eindexamen moet doen.

foto Maurice Steketee

Pas nadat het startschot is gevallen, glijdt alle spanning van me af. Ik heb al snel een lekkere cadans te pakken en voor ik er erg in heb, zitten de eerste twee bochten er op. Inmiddels beginnen de eerste fietsers, die iets verderop zijn gestart, me in te halen. Velen vallen al snel stil bij de stukken die steiler zijn dan tien procent. Tot halverwege werk ik me met een snelheid van zo’n acht kilometer per uur naar boven, hardlopen kan ik ’t inmiddels al niet meer noemen.
Na een kilometer of zeven begint m’n motortje behoorlijk te haperen. Alle energie is al uit m’n lichaam gezogen. Niet alleen door al het klimwerk, maar ook door de zon, die vol in m’n gezicht brand, maar vooral door de emotie. In elke bocht hangen foto’s van mensen die er niet meer zijn, op bijna elke meter asfalt staat de naam van een dierbare gekalkt die er niet meer is. Ik word er stil van. Het is niet het moment om te klagen over spierpijn of ander lichamelijk ongemak. Tijd en schema’s zijn vandaag niet belangrijk, saamhorigheid en kracht, daar draait het om.

IMG_0764

De kilometers verstrijken langzaam en ik begin inmiddels een beetje scheel te zien van de honger. Ik besef dat ik nu echt snel wat moet eten voordat ik van de berg af rol. Ik laat het woord eten een keer vallen en meteen grijpen tien fietsers in hun achterzak en bieden me vanalles aan. Het is mijn redding.
Met nog een paar bochten te gaan, komt er een oudere man naast me fietsen. Hij ziet dat ik lijdt, ik zie dat hij lijdt, maar met een laatste krachtsinspanning pakt hij zijn bidon en duwt ‘m in mijn handen. Het gebaar op zich geeft me meer energie dan de inhoud van de drinkbus. De pijn die hij voelt bij elke omwenteling zie ik terug in zijn gezicht. Maar we kijken elkaar aan en gaan door. Nog drie bochten te gaan.

IMG_0767
Ik stop nog een keer om foto’s te maken en geniet van de immense vergezichten. Dan gaat de worsteling weer verder. De laatste bocht is inmiddels in zicht en het gaat boven verwachting. Het lijkt wel of er engeltje op m’n rug zit die me naar boven duwt. Vooraf had ik er op gerekend er minstens twee uur over te doen, maar met een beetje geluk kan ik binnen de twee uur finishen. Dat kan ook niet anders want de mensen langs de kant zijn geweldig en schreeuwen me naar de eindstreep. Als je honderd keer per kilometer hoort dat het er nog goed uitziet dan gaat het lopen bijna vanzelf.

IMG_0756

Van het publiek hoor ik dat ik bij de eerste vijftien lopers zit die vandaag de top halen, maar het interesseert me weinig. Tijd en klassering zijn niet belangrijk, al moet ik toegeven wel blij te zijn dat ik ruim binnen de 2 uur (1.54 uur) ben gefinisht. Dat was toch wel een klein persoonlijk doel. Maar o wat heb ik afgezien onderweg. Ik ben draaierig, misselijk en val in de dichtstbijzijnde tuinstoel langs het parkoers.

Pas uren later dringt het tot me door wat er allemaal is gebeurd. Het kippenvel staat dan nog steeds op m’n armen. Het gaat er pas af als ik op vrijdagmorgen voor het laatst de berg afdaal. Terug naar de gewone wereld.

VIDEO: (Via deze link is m’n tocht te bekijken)

IMG_0772

IMG_0760

Advertenties

7 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

7 Reacties op “Mijn Alpe d’HuZes

  1. Igna Becks

    Hey Maurice,
    Vrijdagavond zei je dat het met geen pen te beschrijven is wat je daar op Alpe d’huez hebt meegemaakt, ik vind dat het hierboven toch heel aardig gelukt is. Wat een ervaring en wat een mooi verhaal.

  2. Esther

    Hè Maurice mooi verhaal en knap dat je het gedaan hebt Gr. Esther

  3. Een respectabele tocht.Goed dat je het fikste!

  4. Robert Carol

    Mooi geschreven Maurice. Een collega van mij heeft de Alp 5 keer naar boven gefietst en vond het net als jij een indrukwekkende ervaring. Wie weet volgend jaar met een grotere Zeeuwse hardloop en wandelequipe. Laten we het idee van afgelopen vrijdag maar eens verder uitwerken.

  5. Mooi en indrukwekkend verhaal.

    Als ik mee zou doen zou ik ook liever hardlopend dan op de fiets gaan..

  6. Leen Geschiere

    Mooi verhaal Maurice, ik wil het zeker ook een keer doen, fietsend en lopend.

  7. Dank voor de reacties. Kan iedereen aanraden een keer mee te doen, het verrijkt je leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s