Marathon Zeeuws-Vlaanderen

door Koen de Vries
De Marathon Zeeuws-Vlaanderen begon zaterdag al mooi voordat hij begonnen was. Verzamelpunt was een café op de Markt in Terneuzen, waar de tijd wat stil heeft gestaan. Beneden de caféruimte vol ouwe sannie, boven de ‘kleedkamer’met dito spul. Was het daarom dat de sfeer er zo losjes was? Niemand had haast, er werder grappen gemaakt en aan een tafeltje stond een heel relaxte Sébastiën Schletterer, de grote favoriet. Het was gewoon gezellig in t café en voor iedereen het wist was het 11 uur, tijd om te starten. leoniefoto     

Op de Scheldeboulevard ontstond al snel een Walchers/Bevelands treintje, dat mij net iets te hard ging. Ik haakte af, waarna ik niet veel later de machinist John Q – al na vijf kilometer – aan de kant zag staan. Gestopt, last van z’n kuit. De zon scheen, het was niet warm, het publiek was enthousiast, de spieren voelden ondanks de Marathon van Rotterdam redelijk soepel en voor we het wisten waren we in Schapebout. Schapebout? Ja Schapebout, een gehucht tussen Spui en Axel. Spui? Ja Spui, een dorpje tussen Terneuzen en Axel. De mensen houden daar van de marathon. Dat weet ik zeker. Er hing een heerlijke sfeer. Ik kreeg er even vleugels. In zowel Spui als in Schapebout. 

Zeeuws-Vlaanderen is een beetje leeg, of misschien liever landelijk, en heel mooi om door hard te lopen. Met onder meer Rinus Paardekoper en Ruud Geldof liepen we langs het motorcrosscircuit en de golfbaan van Axel (dat die twee sporten elkaar kunnen verdragen snap ik niet), richting Zuiddorpe en dan links af met de wind tegen de fortenroute op. Over prachtige dijkjes waar pakweg 500 jaar geleden de Spanjaarden nog marcheerden. Het was daar genieten, temeer omdat de hartslag zo lekker laag bleef en het tempo relatief hoog.

Ruud en Rinus (vlnr) opde dijk

Ruud en Rinus (vlnr) opde dijk

Na een kilometer of 26 maakte ik een foutje. Het liep allemaal nog zo lekker dat ik dacht dat het tijd was voor een lichte versnelling. Jack en Hans van de vroege ‘vluchtgroep’ van John Q had ik al achterhaald en bij het lusje door het immer enthousiaste Heikant (Heikant? Ja Heikant) zag ik  John Sieling nog net de bocht om komen. Die wilde ik wel inhalen. Niet veel verderop stond Leonie met haar mooie dochter de meute aan te moedigen. Inderdaad Leonie Ton, de winnares van zowel Marathon Zeeuws-Vlaanderen als de Kustmarathon. Sinds de geboorte van haar dochter wil Leonie niet goed meer op gang komen. Jammer, maar wat niet is… etc.

Tijdens de Kustmarathon stond Leonie met de kinderwagen op de Veersedam en kon ik het niet laten een foto van haar en de baby te maken. Die staat hier al ergens op het blog. Nu moest dat weer gebeuren, vond ik. Ze moedigde met name Ingrid aan. De foto laat hierover niets aan duidelijkheid te wensen over. Leonie wist met te vertellen dat Ingrid met grote voorsprong voorbij gekomen was. Ik vond het geweldig want ik ben een grote Ingrid-fan. dwarsdoordemolem

De stemming steeg, het tempo daalde. De versnelling was net iets te veel van het goede. Ik begon dingen te voelen die ik normaal gesproken niet voel. Ik werd een beetje boos op mezelf. De Vries jongen, je bent toch geen Superman! Bij je tweede marathon in zeven dagen moet je niet stoer gaan lopen doen, sukkel. Vervelend was ook nog eens dat ik voor een grote boodschap halt moest houden. Nooit eerder gebeurd tijdens een hardloopwedstrijd, maar toch heb ik – praktisch als ik ben – altijd wc-papier bij me. Gelukkig hebben ze bij Heikant, Sint Jansteen en Hulst grote bossen waar je dat soort dingen in alle privacy kunt oplossen. Het kostte me een minuutje of twee, maar dan kun je ook weer even vooruit.

Het tempo bleef hoog genoeg om John S en later ook Peter Rentmeester, de laatste twee vluchters, te passeren. Daarna liep ik een poosje naast Nicole Spruit, een Eindhovense met Zeeuws-Vlaamse roots. Ze had haar krachten uitstekend verdeeld. Hetzelfde deed Martin van Overloop uit Kapelle, die bijzonder goed op dreef was.

Bij Sint-Jansteen gaf Jan me m’n laatste flesje en toen was het zaak om zonder al te veel tijdverlies naar Hulst te stekkeren. Dat ging goed, maar viel niet mee. Een kilometer of drie voor de streep kun je de speakers al horen, sommige strofen kon ik bijna woordelijk volgen. Je denkt dat je er bijna bent, maar dat is niet zo. Je moet nog een vervelend oneffen en lang grasveld over, dan de bolwerken beklimmen en daarover heel Hulst rondlopen. Dat vond ik nog een verschrikkelijk eind. Gelukkig hadden ze de deuren van de plaatselijke molen opengezet, dat scheelde weer wat meters. Ik voelde me desondanks nog goed dat laatste stuk, en liep m’n snelste kilometer van de hele marathon.

De ontvangst op de Markt in Hulst was geweldig, de entourage schitterend en ik was blij dat ik Ingrid met drie hele dikke zoenen kon feliciteren met haar zege. Volgens mij had ze hier weken van gedroomd en zoals bekend zijn de meeste dromen niet bedrog maar komen alle dromen uit. Dus eigenlijk had ik me nergens druk over hoeven maken.

Ingrid juicht

Ingrid juicht

Sébastiën Schletterer bewees net als ik dat je best twee marathon binnen een week kan lopen. De snelste Zeeuw van Rotterdam won nu met grote overmacht. Leuk om te vermelden is ook nog dat Huub van Noorden derde werd.  Ik was verbaasd dat hij dat oude cafeetje binnenkwam, want hij stond niet op de startlijst. Hij zou als training een halve marathon lopen en dan uitstappen , meldde hij. Want volgende week staat de Bouillonante (OID) op het programma, een zware trail van ruim 50 kilometer. Jan de Wilde en ik wisselden een blik van verstandhouding uit. Beiden voorspelden we als Huub-kenners dat dat wel eens iets meer zou kunnen worden. En inderdaad.

Na afloop was het gezellig op de Markt met veel tevreden mensen. JaapJan was bijvoorbeeld voor het eerst in zijn bestaan onder de 3 uur gefinisht. Hulde. Marius was blij dat hij JaapJan net was voorgebleven en dat hij eindelijk weer eens onder de drie uur gefinisht was. En Ebe, die vorig jaar een draak van een marathon liep, finishte nu in 3.34. Dennis, net als ik vorige week in Rotterdam actief, liet nu 3.37 noteren. Klasse.          
Vlak na m’n finish sprak ik overigens nog René van Zee, van oorsprong Bevelander (Goesenaar?), nu met zijn marathonslopende vrouw Marijke woonachtig in Oostenrijk en correspondent van tal kranten en atletiekbladen en -sites. Hij ging zondag verslag doen van de Marathon van Enschede, vertelde hij. Daar starten volgens hem zo’n 600 atleten en is het budget ettelijke tonnen. In Zeeuws-Vlaanderen is het budget iets minder en stampen ze een fantastisch evenement uit de grond. Het was een heerlijke dag.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s