Duotrail in Nisramont

door Koen de Vries

Hedenmorgen heb ik wat vertraging opgelopen bij het doen van de was. M’n door de Consumentenbond zo hoog aangeprezen Bosch-wasmachine lukte het niet om in een sessie van vijf kwartier m’n beblubberde langehardloopbroek en dito hardloopjasje schoon te wassen. Het zaakje daarom – na het inwinnen van wat advies – nog maar in een lauwwarm sopje gedaan, het laten weken en met de hand schoongewassen. Wat leer je toch veel als je hardloper bent!      fotonisramont    

Hardlopen doe je bijna altijd op eigen kracht. In de duotrail van Nisramont is het echter de bedoeling dat je samenwerkt. Je vertrekt samen met je teamgenoot en het is de bedoeling dat je ook weer samen over de streep komt. Ik had de eer om met Ingrid IJsebaert een duo te vormen, maar echt veel samenwerken hebben we niet gedaan. Dat had alles te maken met de sterkte-zwakte-analyse die we vooraf gemaakt hadden. Ingrid is bergop behoorlijk snel terwijl dat nu juist mijn zwakke punt is. Bergaf rennen is helemaal mijn ding – om het maar eens populair te zeggen – en Ingrid is daar wat minder goed in. We hadden daarom afgesproken dat we onze eigen gang zouden gaan en op de vlakke stukken zouden kijken waar we liepen. Eventueel zou de ene dan op de ander wachten. Dat was gelukkig niet vaak nodig. Alleen vlak voor de finish moest Ingrid een beetje inhouden. Dat was zo’n beetje alles. Toch, Ingrid?

De start in Nisramont, een piepklein dorpje een stukje voorbij La Roche met een paar huizen, een café en een frituur was om 11 uur. Om even over half zeven was het vertrek vanuit Vlissingen. In Hulst zou ik Ingrid ophalen, in Sint-Jansteen zouden we overstappen in de luxe BMW X5 van Patrick Vervaet. Maar Patrick bleek ziek, zodat we verder gingen in de X-Trail van Benny Thuy, de teamgenoot van Patrick. Benny zou in Nisramont wel kijken of hij met iemand anders kon samenlopen. Dat bleek niet het geval, zodat hij buiten mededinging in z’n eentje meeliep. In de voorste gelederen, zoals al wel een beetje van hem verwacht werd.

We waren ruim op tijd in het nog steeds witbesneeuwde Nisramont, zodat we een kopje koffie konden drinken. Maar waar was de kantine? We keken en keken nog eens, maar veel meer dan een soort vakantiehuis en drie mobiele toiletten konden we niet ontdekken. Een kleedkamer was er ook niet, drie douches waren verdekt opgesteld in een huis, 300 meter verderop. Een beetje karig verhaal voor een loop waar je behoorlijk wat inschrijfgeld voor betaalt. Het was bovendien amper een graad boven nul dus buiten staan wachten was geen optie. 

We sloegen de tijd tot de start daarom maar stuk in de auto en met een extra warmlooprondje. Het parkoers van de trail over 26 kilometer was daarentegen prachtig. Heel afwisselend door de prachtige natuur, soms steil, soms wat minder steil, door sneeuw of blubber en dwars door beekjes. Goed aangegeven ook, al gingen we bijna een keer lelijk in de fout. Als de vermoeidheid toeslaat ben je geneigd achter je concurrenten aan te lopen en niet meer op bordjes en/of linten te letten. Dat deden wij dus ook tijdens een afdaling, die overigens begonnen was met een schitterende inhaalmanoeuvre van drie reeën. Die beesten kunnen nog eens afdalen! Het leek wel of we stilstonden.

Gelukkig hoorde ik net op tijd een fotografe roepen en zag uit m’n ooghoek dat we niet rechtdoor, maar linksaf moesten. Ingrid was nog net binnen roepafstand en zo waren wij een flinke hoeveelheid concurrenten die voor ons liepen te slim en te vlug af. We waren toen al in een felle strijd verwikkeld met drie andere gemengde koppels. Twee uit Nederland en een uit België. Het was constant stuivertje wisselen, al was onze positie soms moelijk in te schatten omdat Ingrid en ik nogal ver uitelkaar liepen. Bij een van de afdalingen werd ik enigszins verrast door de blubber, wat zoals gemeld een vieze broek en jas opleverde. Verdere schade was er gelukkig niet. 

Uiteindelijk lieten we die twee Nederlandse koppels achter ons, maar die Belgen konden we net niet achterhalen. De vrouwelijke helft van het gezelschap daalde als een duivel! Ze bleven on een minuutje voor. De uitslag heb ik nog niet gezien, maar ik begreep dat zij als derde eindigden. Het duo Ijsebaert/De Vries eindigde dus net naast het podium!

Dat mocht de pret niet drukken, want de derde plaats had betekend dat we in de kou nog een kleine twee uur op de prijsuitreiking hadden moeten wachten. huub van Noorden uit Goes was een van de slachtoffers. Hij sloeg samen met Ronnie Duinkerken in de laatste beklimming toe en werd overall eerste. In plaats daarvan reden we naar dat ene café in Nisramont, waar zich nog meer hardlopers verzameld hadden. Het was daar behoorlijk gezellig! Het was een leuke dag. Trailen op zich is al fantastisch en met z’n tweeën geeft daar nog iets extra’s.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s