Achterhoedegevechten

door Peter Rentmeester uit Yerseke

Afzien, zie je dit aan iemand af? Aan velen zie je niets af, ondanks dat zij zeggen stuk te zitten of kramp te hebben tot achter hun oren, hun cadans en tempo blijft behouden. Zo niet, bij mij. Bij mij is alles lekker overzichtelijk. Het is alles of niets, “der tod oder die gladiolen”, zoals een bekende filosoof ooit heeft gezegd. Het werd dus helaas “der tod”. Het afzien, was op enig moment meer dan af te zien aan mij. Na een vlekkeloze voorbereiding, waarin ik, ondanks de torenhoge benzineprijzen, (te)veel vertrouwen heb kunnen tanken, inclusief een marathon-pr op een warme Belgische zondag in september, stond ik strak in het pak aan de start in Burgh. Al snel na de start bleek echter het weer mooier en warmer dan ik had ingeschat. Maar geen nood, dacht ik, ik ben beter getraind dan ooit, dus wie of wat kan mij wat maken. Deze keer zou noch het parcours, noch het weer, noch mijn kuiten mij klein krijgen. Maar gaandeweg begon het steeds meer te kriebelen aan mijn kuiten, leek het parcours niet hetzelfde parcours waarop ik had getraind en leek het weer, met uitzondering van het strand, qua gevoelstemperatuur, toch weer verdacht veel op vorig jaar. Dat kriebelen werd vervolgens ter hoogte van Domburg al prikken en na de bekende “killingzone” tussen Domburg en Westkapelle knalde de kramp er net voor de reddingsbrigade in beide kuiten vol overtuiging in. Ik sloeg achterover, maakte een driedubbele salto met een dubbele schroef, wist nog net door te draaien en eindigde op mijn rechterelleboog met mijn beide benen in de lucht. Met een dergelijke uitgangswaarde en hoeveelheid vluchtelementen had ik op de rekstok, met uitzondering van de landing, zeker kans gemaakt op een medaille. Helaas was het geen turnen, maar hardlopen en heet ik geen Epke. Toen ik voor het derde jaar in successie “verkrampte” wist ik eigenlijk al dat de 4 uren-grens wederom niet geslecht zou kunnen worden. Gloeiende gloeiende, gloeiende… weer die … kuiten dacht ik. Na de niet te evenaren hulp van de aldaar aanwezige vrijwilligers, werd, voor dat moment tenminste, de kramp beteugeld. Om welke reden dan ook toch weer mijn weg vervolgd, met als resultaat dat ik nog driemaal dezelfde oefening zonder rekstok heb afgewerkt, met even zovele malen, de niet te evenaren hulp van toeschouwers en vrijwilligers, waarvoor overigens mij niet in woorden uit te drukken dank. Na vele rekoefeningen verder ben ik toch weer de Langstraat ingestoven en heb ik, ondanks de teleurstelling, de finish voor de vijfde maal gehaald. De kustmarathon heeft mij weer klein gemaakt, maar niet klein gekregen. Het enige wat ik nog vol overtuiging kan zeggen: “’k ebb’ afgezie”.

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Lezersreacties

4 Reacties op “Achterhoedegevechten

  1. Je loopvrienden

    Kun je niet beter op zondag mee gaan doen.

  2. Peter Rentmeester

    Dat had ik mij ook al bedacht. Dan wandel ik tenminste legaal. Dus…lopen jullie dan ook mee op zondag?

  3. Boudewijn

    He Peter,

    Lijkt erop dat je op het verkeerde moment hebt gepiekt..

    Hoe beviel het, 2 maanden 2 marathons?

    Groet,

    Boudewijn

  4. Peter Rentmeester

    Boudewijn,
    Eerst goed, later een stuk minder. Een medeloper uit Yerseke met een, zeker in deze tijd, een wat twijfelachtig wielerverleden, zegt altijd “a ge ma kan afzien” en dat is meer gelukt dan me lief is. Maar ik blijf doorharken.

    Tot gauw.

    Peter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s