Nog eentje voor Diana

Diana Schuit (links) in actie tijdens de Kustmarathon.

Door Diana Schuit
Wat eraan voorafging

September 2010, Willy de Nooijer had gevraagd of ik meeging een rondje lopen. Ik had Willy dat jaar leren kennen via de loopgroep. Zij ging die avond de 30 kilometer training van de marathon begeleiden en zou,in afwachting van de binnenkomst van de laatste, ondertussen zelf een rondje van 15 km lopen. Nu had ik tot die tijd nooit meer dan 10 km hardgelopen in mn leven. Met een vriendin Arianne kwamen we aan en Willy stelde mij voor aan een Lenie. Ik wist niet dat er die avond twee dingen zouden zijn die er voor zorgden dat u nu dit stukje leest. Onderweg besefte ik me in wat voor gezelschap ik verkeerde. Arianne zat toen in een halve finale van een grote wedstrijd van het modemerk Dior, Willy daarvan wist ik dat die wereldkampioene was en toen bleek dat je Lenie ook echt wel mee kon tellen. Ik uitte mijn gedachte daarover door te zeggen dat ik me maar een klein meisje voelde bij deze dames. Arianne reageerde daarop met, Diaan maar jij kan omroepen. Willy en Lenie die vooraan liepen draaiden tegelijk om en wilden daar wel meer over weten. U begrijpt het al, ik heb ondertussen tweemaal de ladiesrun mogen presenteren. Het andere was iets over hardlopen. Ik zei dat een marathon er voor mij geloof ik nooit in zou zitten. Willy zei dat als ik in februari 20 km kon lopen ik in september de marathon kon lopen. Eind februari 2011 dacht ik aan die woorden en na goed trainen lukte het mij toen. U begrijpt het al, die marathon in 2011 gelopen en als laatste dame op tijd gefinisht. Na al die training was ik blij met de prestatie maar verre van tevreden. Dus ingeschreven voor de jubileumeditie van 2012.

Voorbereiding 2012

Een jaar met wat tegenslagen op privégebied en geen motivatie voor goed trainen kunnen vinden. Mijn loopmaatjes uit Arnemuiden vaak gesproken en die gingen erg lekker maar het lukte mij niet het allemaal weer op te pakken. De Oranjemuidenloop in Arnemuiden de vrijdag voor Koninginnedag mogen presenteren maar ook dat mocht niet baten. Die avond alleen maar mooie dingen mogen meemaken maar het was niet genoeg. Natuurlijk af en toe wel eens een rondje hardgelopen en elke week spinnen bij de Driehoek maar daar bleef het dan ook bij. En weer waren er twee dingen die ervoor zorgden dat u nu nog steeds over mijn belevenissen leest.

Ik deelde aan Lianne, de dochter van Willy, dat ik de motivatie maar niet kon vinden. Dit was ergens begin zomer. Ze zei, als je nu begint dan moet t nog lukken Diaan. Want je weet het é, wij hebben basis. Dat bleef wel door mijn hoofd spoken. Mijn basisconditie is redelijk en met de spinning kan ik altijd lekker mee. Maar nee, meer dan 10 km zat er echt niet in. En zo kwam het dat ik de laatste vrijdag van mijn vakantie op het terras terecht kwam van Seventy Seven. Daar is de motivatie dan een stuk minder moeilijk voor te vinden. Dit was 6 weken voor de marathon zou starten. Mijn vrienden zaten al lekker op het terras en we hadden twee andere gezellige mensen aan tafel. John 100, want zijn achternaam is gewoon niet te schrijven zonder spelfouten en Maurice. John kende ik al persoonlijk en Maurice alleen van naam. Natuurlijk gaat het dan al snel over de marathon. Mn vrienden hadden me vorig jaar aangemoedigd op meerdere plaatsen tijdens de marathon en hun belevenissen en de ervaringen zetten me toch weer aan het denken. De zondag erna, de zaterdag was dat gezien de vochtinname van de vrijdag nog niet mogelijk, mijn schoenen aan en gaan. Met de gedachte van je hebt nog 6 weken, je start gewoon en je ziet wel wat er gebeurt. Want als je je ergens voor opgeeft mag je eigenlijk alleen met een goede reden afhaken. Die had ik niet dus daar ging ik, 3 x per week trainen en dat 6 weken lang. Eerste week 10 km als max, tweede 15 als max en de derde week 20 als max. Mijn knie speelde op dus ik werd er wel onzeker van. In de 4e of 5e week wilde ik 25 a 30 km lopen als langste afstand maar dat lukte niet dus met minimale voorbereiding en maximale onzekerheid ging ik richting zaterdag 6 oktober denken.

Ladiesrun vrijdag 5 oktober

Het mooie aan het mogen omroepen van de ladiesrun is dat je die dag niet zenuwachtig kan zijn over het lopen van een marathon. Maar dat is zeker niet het mooiste. Eigenlijk zit het mooiste in heel veel kleine dingen. Dingen die ik heb beleefd en met u wil delen, gewoon omdat ze zo bijzonder zijn. De start was om 18:00 uur en om sfeer te proeven was ik er tegen half vijf denk ik. Mijn vader en een vriendin Daantje mee, omdat die er ook altijd zo van genieten. Eerst de tent in naar de gele jasjes brigade. Lenie, Willy, Els, Inga, Cindy enz. Die waren al druk in de weer en werden van alle kanten bestookt met vragen. Voor de ladiesrun is geen omroepscript. Je krijgt gewoon het vertrouwen dat je het kan en dat moet genoeg zijn. Dat geeft aan de ene kant misschien wat spanning maar aan de andere kant kan je er wel je eigen ding van maken. Natuurlijk wel even gevraagd of er bijzonderheden waren en wie het startschot ging verzorgen. De commissaris van de Koningin mevrouw Karla Peijs was het antwoord. Wat een eer dat zij dit komt doen dacht ik. Maar stiekem dacht ik ook dat mijn vrijwilligerstaak me ook wel erg leuke dingen brengt zo.

De dames hadden het zo druk dat ik even een rondje door de Langstraat ben gaan doen. De eerste atletes zag ik al aankomen en na een heerlijk vers frietje richting Sanrobi om mijn microfoon. Iets na kwart over vijf kwam Lein met het sein om te beginnen. Nu had ik natuurlijk wel een aantekeningenboekje mee met wat voorbereidende steekwoorden en mijn deelneemsterlijst. Maar er zijn gewoon dingen waar je je niet op voor kan bereiden. En dat is maar goed ook. Tegen die tijd was het al flink dringen in de Langstraat en je voelde de energie van de gelijkgestemden. De opening van het marathonweekend kwam eraan en ja dat geeft toch wel hele speciale kriebels. Dus hup die microfoon open en gaan. Wat interviewtjes her en der en zo mooi dat de ladies dan vertellen over hun voorbereiding, hun gekozen kleding en hun motivatie. Veel verschil maar allemaal met hetzelfde doel, ik ga hem uitlopen vanavond. Natuurlijk ook even op bezoek bij de dames die het marathonkraam bevrouwden. Erg leuke dingen gezien daar.

Na een interview met de mannen van de tijdswaarneming dat weekeind, Sjaak Sinke en Mysports, kwam Lein naar me toe dat hij iemand aan me voor wilde stellen. Dus ik draai me om en Lein vraagt of ik hem al ken. Staat daar dus ineens Nouredine Athamna voor me. Nou ja voor me, hij was wat kleiner en ieler dan ik maar hij stond er toch echt. Wat zo’n man kan daar kan ik alleen maar van dromen dus ik was erg onder de indruk. Nu sprak hij geen Engels en mijn Frans is erg Petit dus dat werd een flinke hindernis. Vermoedelijk omdat ik onder de indruk was er niet aan gedacht even om te roepen of er iemand kon tolken. Gewoon besloten er het beste van te maken en hem aangekondigd en de microfoon onder zijn neus geduwd. En hij vertelde en vertelde maar in het Frans. Voor wie verstaan heeft wat hij heeft gezegd wil ik vragen dit ooit nog eens met me te delen. Ik vermoed iets over de marathon en dat hij blij was er deel van uit te mogen maken. Maar voor hetzelfde geld heeft hij om het recept van een bolus gevraagd. Ik zou het echt niet weten. Ik zou mezelf niet zijn als ik toch niet iets in het Frans zou proberen te zeggen. Op de achtergrond zag ik dat kraam van de marathon waar dus ook marathon bonbons te koop waren. En voor wie weinig Frans kan, bonbon klinkt dan al heel goed. Maar een link leggen van bonbon naar hardlopen dat lukte me niet in die korte tijd. Mijn gedachten draaiden op volle toeren als een TGV en jawel dat was hetgeen waarmee ik verder kon. Transport Grand Vitesse meende ik dat de afkorting is. En Grand Vitesse had deze grote kleine monsieur wel, dus ik vroeg “ expetation grand vitesse? En maar hopen dat hij begreep dat ik wilde weten of hij grote snelheid zou verwachten. En wederom kwam er een spraakwaterval van Frans op me af. Mijn gevoel zei me dat hij het over de zaterdag had. Dus ik corrigeerde het door te zeggen dat ik niet naar de monsieurs vroeg maar naar de snelheid van de mademoiselles hier vanavond. Een lachje brak door en wederom vertelde hij weer van alles wat ook weer van alles kon zijn. Natuurlijk hem bedankt. Maar hoe graag had ik hem willen vertellen dat ik het een erg mooi gebaar vond dat hij ons kwam bezoeken terwijl hij eigenlijk zich goed moest voorbereiden op de dag van morgen.

Het startschot zat eraan te komen en zo ook het mooiste moment van die avond. Na een erg warme toespraak van lady Peijs en een gedichtje van mij ter ondersteuning van de atletes gingen er onder hard toeteren zo ongeveer 900 ladies door het lint. Het startlint, begrijpt u mij niet verkeerd. Begeleid door de prachtige muziek van the Voice vertrokken ze om na erg snelle tijden weer te finishen. Omdat ik onzeker was over het uitlopen van de marathon, de volgende dag, alvast het zandheuveltje van de finish zelf ook al beklommen. Dat had ik dan alvast maar mooi meegenomen voor het geval het morgen niet zou lukken. Na al die blije gezichten die finishten, een erg leuke prijsuitreiking, een afscheid van Willy en Els na 5 jaar vrijwilliger en een bosje bloemen als bedankje ging ik richting de tent om gedag te zeggen.  Daar kreeg ik nog een leuke tas met inhoud en een werkelijk prachtig regenjasje als dank voor mijn vrijwillige bijdrage. Nu voelde ik me daar net als vorig jaar een beetje beschaamd onder. Ik sta daar ongeveer twee uur te praten en dat is naar mijn mening niets in verhouding tot al die uren die vele andere vrijwilligers dit weekend en in de voorbereiding maken. Bij deze namens mij ook nogmaals dank aan iedereen die er voor gezorgd heeft dat ook ik weer een topweekend heb gehad. Het gevoel van blijdschap over de avond overheerste al weer snel en we gingen naar huis. In de auto de belevenissen van mijn vader en Daantje vernomen. Ook die hadden enorm genoten van de positieve sfeer en energie die er heel de avond is geweest. Wel tikte ondertussen de regen op de ramen en daarmee gingen mijn gedachten toch uit naar wat komen ging. Vorig jaar was het immers snikheet geweest.

 

Marathon 06-10-2012

Niet direct in slaap kunnen vallen de vrijdag dus nog even gelezen en toch nog redelijk kunnen slapen. 10:00 uur werd ik opgehaald door mijn loopmaatjes uit Arnemuiden. Wat een voorpret in de auto. Natuurlijk waren we allemaal aan het omgaan met onze eigen spanning en gelukkig konden we die breken met onze humor die altijd wel weer aanwezig is. Zo ging het over Athamna en dat ik hem zo klein en iel vond. Dus ik zei op mijn Zeeuws “at um ma” want dan zou hij misschien wat aankomen. En zo kwamen we op de gelletjes en wel of niet eten daarvan straks. En wat moet ik aan. Want we zagen op Neeltje Jans de moutainbikers hun wedstrijd rijden in de straffe tegenwind en regen. Wel met het besef dat wij die wind mee zouden hebben. Ja, nu is wat moet ik aan een vraag die een vrouw zich wel vaker stelt maar nu was het niet uit mode oogpunt. In de kleedkamer aangekomen besloten dat het een hemdje zou worden. Nu had ik natuurlijk dat mooie regenjasje gekregen. En dat kon je met ingenaaide banden op je rug dragen. Ook weer opgelost. Ondertussen nam de geur van spierverwarmers zulke vormen aan in de kleedkamer dat één van mijn loopmaatjes zei dat dit niet meer normaal was. Er was inderdaad een dame die zich van top tot teen aan het insmeren was, ze was al zo bruin en droeg niet van blote kleding zoals ons, dus in stilte vroegen we ons af wat haar redenen daarvoor waren. Of zij de degene was die de geur veroorzaakte weet ik niet. Ik weet wel dat ze de marathon bij de dames heeft gewonnen dus volgend jaar gaan ook wij ons helemaal insmeren en nog maar eens goed over onze kleding nadenken. Ze liep hem gesmeerd.

Wat het lopen naar het startvak zo mooi maakt is het zien van bekenden die ook meelopen en waarvan je niet op de hoogte was van hun deelname. Het startschot klonk en ik kon niet meer terug. Nou ja, dat kon wel maar dat doe je dan ook niet meer. Het lopen viel me niet tegen en na een dixiestop had ik een lekker gangetje zo na 10 km. Ik wist wel dat ik ergens van achteren liep. Maar omdat ik vorig jaar op het tweede stuk genoeg mensen in had gehaald maakte ik me nergens druk over. Zo komt er een motorrijder naast me en vraagt of ik een bemoedigend woordje nodig had. Ik voelde me prima, deelde dat ook met hem en vroeg of hij misschien zelf een bemoedigend woordje nodig had. Dat was niet nodig maar hij deelde nog wel mede dat ik de laatste was. Ja dat geeft moed. Ik had met mezelf de afspraak dat zolang alles het blijft doen ik die marathon gewoon, wat is gewoon maar goed, uit zou lopen. En inderdaad zoals voorspeld ging ik wat mensen inhalen. Mentaal voelde ik me prima en zo kwam ik aan bij het punt waar we bij Vrouwenpolder het strand op gaan. Daar stond mijn vader me op te wachten. Als kind was je nooit zo blij als je te laat kwam en je vader stond je op te wachten. Maar die dag wel hoor. Nieuwe gelletjes en water gekregen en een grote glimlach op zijn gezicht dat ik sneller was dan vorig jaar. Weer een bosje Aeremuenears gezien bij opkomst op het strand en weer vrolijk verder gegaan.

Bij de drankpost op het strand even een pleister laten plakken op een schuurwond door een lieve dame van de EHBO. Daarvoor moest ik wel weer een paar meter door het mulle zand omhoog. Dus ik zeg nog tegen die dames van de EHBO dat ik dan teveel meters zou maken en dat dat vast volgens de reglementen niet zou mogen. Helaas trapten ze daar niet in dus een paar meter mul zand maar voor lief genomen. Op het strand voelde ik mijn rechterknie wel heel erg goed dus, mede gezien het schuin aflopen van pad, besloten daar niet te rennen maar te snelwandelen en hopen dat de pijn weg zou zijn als ik het strand afkwam. Aangekomen bij de Piraat was er weer een bekende van me. Die riep mijn naam en zo begon het muziekkorps daar te spelen met als commentaar “nog eentje voor Diana”. Het was een wals en omdat het toch mul zand was maar even naar boven gewalst met een pirouette erbij. Ik weet niet wie het was maar ik werd ten dans gevraagd en daar stond ik dan echt te walsen. Wat een feest was het weer. Beneden in de bossen stond mijn vader mij weer op te wachten en daar wat ingenomen tegen de pijn in de knie. Kramp kwam ook een beetje om de hoek kijken dus besloten de vlakke stukken en duin- af te rennen en duin- op te wandelen. Dat redelijk goed vol kunnen houden. Bij het 30 km punt stonden mijn vrienden waarmee ik vaak naar Seventy Seven ga. Hoe blij ben je dan toch dat ze je aan komen moedigen. Nu kunnen ze dan ook best even van me genieten want ik ben niet echt snel voorbij. Ik denk dat als je een topper aanmoedigt dit gevoel wel anders is. Onderweg nog meer aanmoedigingen van bekenden mogen krijgen en ik kreeg van de dochter van een vriendin nog een kruidkoek aangeboden. Omdat het geen snelle Jelle was het risico maar niet gelopen er vaart door te verminderen. Langzaamaan was het besef gaan groeien dat ik het misschien wel weer uit zou lopen en ook weer binnen de tijd. Mijn vader en mijn vrienden zagen dat ook in en stiekem gingen we al van een klein feestje uit.

Op 6 km voor het einde was de kramp niet meer tegen te houden en kon ik niet meer rennen. Dus het snelwandelen ingezet en daar waren mijn vrienden ineens van de familie Traas. Cor Traas heeft het hele stuk tot Zoutelande met me meegewandeld. Eerst was het nog van, lekker hoor Diaan, ik had nog niet gesport vandaag dus ik ben blij zo toch wat beweging te hebben. Later nam hij toch ook slokjes water en deelde hij dat hij toch ook ging zweten. Of hij dat allemaal deed en zei om mij een goed gevoel te geven weet ik niet maar ik kwam wel steeds dichter bij de finish. Onderweg kregen we nog gezelschap van een andere dame uit Arnemuiden die ook weer een stukje kwam supporteren en zelf mister hardlopen Arnemuiden Karel van de Gruiter stond nog aan de trap naar het strand een bemoedigd woordje te roepen. En dan komt het moment dat je beseft dat met je weinige voorbereiding je het weer gaat halen. Ik zou willen dat ik u uit kon leggen hoe dat voelde. Ik kan het niet anders omschrijven als kippenvel in je tranen die je tegen probeert te houden. Het dijkje af en richting de Langstraat. En wie staat daar me aan te moedigen? Willy de Nooijer. Hoe mooi is dat. Dochter Traas rende het laatste stuk door de Langstraat met me mee en daar zag ik het finishdoek. Ongelofelijk dat ik er onderdoor mocht op hardloopschoenen in plaats van de hakken van de avond ervoor. Op het mooiste plekje voor mij van de marathon mocht ik Lein ook weer zien. En dan weet je het zeker, ik heb het gehaald. Blij tot de duizendste macht. Geen pijn, vermoeidheid, dorst of kramp meer gevoeld. Alleen maar het gevoel van euforie wat je dan in de tent met zoveel van je naasten en vrienden mag delen.

Bij het verlaten van de tent om naar huis te gaan kwam er nog een dame naar me toe om me te feliciteren. Ik herkende haar niet maar het was de dame van de EHBO die de pleister op mijn arm had geplakt op het strand. Ik schreef u al dat het mooie in heel veel kleine dingen zat, ook dit moment was daar weer één van.

Thuis

Mijn moeder is niet in de mogelijkheid net als mijn vader om mee te gaan naar dit alles. Dat is het enige minpuntje wat ik me kan bedenken over dit weekend. Al het andere zorgt ervoor dat ik een grote glimlach op mijn gezicht krijg als iemand over de ladiesrun of de marathon begint. Facebook is hierin natuurlijk ook niet weg te denken en het lezen van de reacties van iedereen daar bij mij of op de pagina van de marathon zorgen er wel voor dat het heerlijke gevoel nog wel even blijft. Het is er immers nu weer nu ik alles aan het opschrijven ben. Omdat ik het misschien allemaal toch weer op een andere manier als een ander ervaar besloten het te delen. En onverwachts zat ik ook nog in een reportage in de PZC en bij Omroep Zeeland. Alles rond het weekend blijkt enorm populair te zijn en dat blijkt  wel want bij mij op het dorp kwamen er genoeg reacties. Allemaal even leuk maar één toch wel hele bijzondere. Bijzonder omdat ik hem niet verwachtte.

Maandag 8 oktober

Ik liep mijn hond uit te laten en Piet die altijd in is voor een praatje komt op me af fietsen en roept “Diaaaaaana oe wast dan bie de marathon” gevolgd door een serieus “Slecht van je zeg”. Piet kennende bedoelde hij dit vast niet verkeerd maar ik moest toch even slikken. Mijn reactie was dan ook, “dat mag je vinde oh Piet maar ai ma weet dan ik dur eel errug bliee mee bin”.

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Lezersreacties

8 Reacties op “Nog eentje voor Diana

  1. John

    Prachtig stukje Diana, ik heb het met veel genoegen gelezen. En petje af voor je prestatie, met zo weinig voorbereiding!!

  2. anja

    Hey Diana,
    Een heel mooi ontroerend verslag zeg,ik beleefde nu ook weer dat hele feest,van samen met je in de auto tot aan je verhaal van Piet op de singel,,,,,,Ennuhhhhhh we blijven gewoon nog even “In the Flow”

    Anja

  3. Mir en Ar

    Diana, wat een geweldig stukje . Wij zijn erg trots op je…

  4. Sjonge Diana! Je bent een kei! Wat een een leuk stuk, erg van genoten en met een glimlach gelezen!
    groetjes Mireille

  5. Gera

    Wat heerlijk om te lezen, heel herkenbaar! En wat een gezellige speakster was je op vrijdagavond, complimenten!

  6. willy

    Diana, wat ben je een topper en wat een leuk stuk heb je geschreven.
    Het gedichtje was ook mooi bij aanvang van de Ladies Run

  7. Corine

    He Diana, heel leuk stukje en petje af dat je het toch weer hebt volbracht. Mij kost de 5 km nog steeds moeite dus 42 km vind ik dan wel heel erg knap. Volgend jaar toch maar weer?

  8. Igna

    Hey Diana, Leuk om te lezen over je voorbereiding, je activiteiten bij de LADIESrun en als slagroom op de taart toch weer de marathon lopen.
    Je bent een kanjer van een ladiespeaker en ik wil je bij deze vragen om ons volgend jaar weer bij te staan. Petje af voor je marathon, ik weet zeker dat je volgend jaar weer een PR loopt.

    veel dank
    Igna

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s