Marathonstress

door Maurice Steketee
Het is kilometerpunt 40. Een loper zit tegen een paaltje in de duinen van Zoutelande. Schoen uit en z’n been gestrekt. Kramp. Gevloerd vlak voor de finish. De eindstreep is zo dichtbij maar ook nog zo ver weg. Wat kan een kilometer lang zijn, ook voor deze meneer uit Hoevelaken. Nog twee keer linksaf en hij is er. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik voel met hem mee. Je moet er toch niet aan denken dat je zo dicht bij de eindstreep moet opgeven.

Tijdens m’n eigen race denk ik zo’n 21 keer aan opgeven. Na het halve marathonpunt gaat het licht langzaam uit en zie ik tegen elke kilometer op. Nog nooit zo veel getraind, nog nooit zo veel kilometers gemaakt, maar vandaag koop ik daar niks voor. En dat terwijl ik met hoge verwachtingen aan m’n vierde Kustmarathon ben begonnen. Eindelijk zal ik de barriere van vier uur gaan slechten, daar ben ik nog van overtuigd als ik ’s ochtends op sta. Maar hoe anders loopt het. Letterlijk en figuurlijk. Na een paar kilometer weet ik al dat het een zware middag gaat worden.

De man met de hamer staat op het strand van Oostkapelle nadat er nog geen 21 kilometer opzit. In de trainingen liep ik fluitend 30 kilometer. Het blijkt echter geen garantie voor succes. Spanning, slecht slapen en geen hap door de keel krijgen kosten me de kop. Duidelijk een gevalletje van marathonstress. Bij Domburg wil ik uitstappen. Maar hoe kom ik dan terug bij de finish? En ga ik er geen spijt van krijgen? Ik besluit toch maar door te lopen. Of beter gezegd wandelen. En weer een stukje rennen, meter voor meter naar de finish. Pas als ik de doedelzakspelers bij de boulevard van Zoutelande hoor, weet ik zeker dat ik het ga halen. Niet in de gewenste tijd, maar dat maakt op dit moment niet meer uit. Ik pink een traantje weg, pers er nog een sprintje uit in De Langstraat en neem met een glimlach de hand van Lein in ontvangst. Toch gehaald. Wat een opluchting. Twintig minuten later komt ook de hardloper uit Hoevelaken over de eindstreep. Ook voor hem is opgeven geen optie.

 

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

3 Reacties op “Marathonstress

  1. anja

    Ik heb hem uitgelopen in 5 uur en 2 min,en vond het fantastisch om mee te maken ondanks de dipjes en pijntjes onderweg,misschien volgend jaar weer wel,,,,,,

  2. Boudewijn

    Goed gedaan Maurice!

    Het vereist meer karakter om door te zetten als het moeilijk gaat dan wanneer alles op rolletjes loop..

    En je tijd? Volgende keer raffel je de marathon in een super tijd af..

    Groet,

    Boudewijn

  3. elisa

    Opgeven is geen optie….`zo gaan we verder!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s