Niet te geloven

Jack van Aspert blogt over de voorbereiding op z’n zevende Kustmarathon
door Jack van Aspert
Terwijl ik de titel van deze blog schrijf kan ik eigenlijk bijna niet mijn ogen geloven. Immers vorig jaar was ik meer dan 8 maanden geblesseerd en kreeg ik het advies de loopschoenen maar aan de wilgen te hangen. Nu herinner ik me nog wel iets van een boom waarin een groot aantal hardloopschoenen hangt maar ik weet niet of ik dat gedroomd heb of waar deze dan ook weer staat. Ik geloof ergens in de U.S.A. Ik heb het in ieder geval niet gedaan en bijna uiteindelijk toch maar weer een beetje gaan trainen. De kilootjes vlogen eraan en dan ineens heb je ook problemen met je kleren e.d. Doorgroeien en niets doen is dan geen interessante en bovendien een dure optie. Ik heb eind vorig jaar en begin dit jaar getraind om van start te kunnen gaan in april 2012 de halve marathon van Wenen. Dat lukte me en we hebben met onze vaste loopgroep met aanhang een meer dan gezellig uitstapje naar Wenen gemaakt. Vooral de astronomisch grote schnitzels staan nog in mijn geheugen gegrift. Zelf vond ik de deelname aan de halve marathon geen succes. Ik liep niet goed en bij de start was het een soort wildwesten. Als langzamere loper werd ik een aantal keren gewoon van mijn sokken gelopen. Een keer terug uit Wenen dacht ik toe te zijn aan het snellere werk maar de eerste beste wedstrijd in Zeeland (een echte 10 km vanuit het nieuwe sportpark van Dynamica) leverde me meteen een hardnekkige hamstringblessure op. Weer 2 maanden niets doen en lijdzaam toezien hoe iedereen leuke wedstrijden doet en met mooie verhalen thuiskomt. Blessures maken je meer dan ooit bewust van de kwetsbaarheid van je lichaam en ook dat je gewoon de tijd moet nemen om daarvan te herstellen. Maar uiteindelijk kon ik dan weer gaan trainen en dat deed ik met min of soms meer overtuiging. Ik kon eerlijk gezegd niet altijd de motivatie vinden en had me er al bij neer gelegd dat ik in 2012 in ieder geval niet meer zou kunnen doen aan de Zeeuwse kustmarathon. En dat gevoel heb ik toch wel een tijdje gehad totdat ik zo maar opeens op een zaterdagmorgen eind juli/begin augustus samen met Suzanne en JohnQ een training ging doen. Vanuit Oostkapelle binnendoor (o.a. langs het croquetveld) richting Westkapelle en dan over de duinen (het parkoers van de kustmarathon) terug. Zonder noemenswaardige trainingsarbeid kon ik zo maar iets van 2 uur en 10 minuten lopen. Dat gaf de burger moed en vanaf dat moment ben ik weer meer gaan trainen, zij het ook nog niet uitbundig. Mijn werk als beleidsmedewerker cultuur of zoals Fred Rabout weleens plastisch zegt “als cultuurpaus” staat dat nog weleens in de weg. Eind augustus en begin september staan er belangrijke festivals zoals het Zeeland Nazomerfestival en Film by the sea op het programma en bij al die feesten en partijen kan en wil ik niet ontbreken. Gevoegd bij de kwalijke eigenschap dat ik bijna overal het licht uitdoe en mijn forse trainingsachterstand, maakt dit dat ik niet altijd over voldoende energie beschikte om veel en lang te trainen. Maar het was weer gezellig om de woensdagavonden met al die andere hardlopers op het parkoers van de kustmarathon te trainen. Ik liep meestal mee met de groep van 6 minuten de kilometer want ik moest toch vooral leren en oefenen weer langere tijd in beweging te zijn en te blijven. Maar dat ging met wisselend succes en vooral in groepsverband is het dan prettig met elkaar te trainen. Gaandeweg voelde ik dat de conditie iets beter werd en begon ik stil te werken aan het idee toch dit jaar van start te gaan. Een maand of zo wat geleden was ik ineens snipverkouden maar met de aeginaforce deed gelukkig zijn werk. Helaas was deze verkoudheid wel een aanslag op mijn conditie en was ik weer paar weken kwijt om weer terug op niveau te komen. Deelname aan de kustmarathon leek weer verder weg. Ik besloot een ultieme test te doen op de 28 kilometer van de Biermarathon van het Vlaamse Vorselaar. Mede dankzij ultraloper Ronald gingen de twee rondjes van elk 14 km goed en kwam ik na 2 uur en 37 minuten over de finish. Op de terugweg naar huis besloot ik mee te gaan doen aan de 10e editie van de Zeeuwse kustmarathon. Gelukkig bleek er nog een plek voor mij te zijn in het intussen indrukwekkende deelnemersveld. Ik weet nog niet welk nummer ik heb en ik weet ook dat ik zaterdag a.s. mijn naam met een viltstift op het startnummer moet schrijven. Als naam dacht ik even aan Ali Ben Snelli maar ja, vandaag zei een collega Ali Was Snelli, dus het wordt toch gewoon mijn eigen naam. Ik hoop dat ik me deze week echt ellendig voel want dat is het juiste gevoel voor de week voorafgaand dat je een marathon loopt. Mijn voorbereiding was nu niet echt je van het maar  dat kan me eigenlijk niets schelen, ik heb er zin in en ga zaterdag het er beste van maken. Aan alle andere deelnemers wens ik veel succes maar bovenal veel plezier!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Lezersreacties

Een Reactie op “Niet te geloven

  1. Igna

    Hey Jack,

    Wat fijn dat je na alle blessure ellende kan starten, ik ga je missen in de bus, maar bij de finish hoop ik je tegen te komen, vooral genieten zaterdag.

    kus Igna

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s