De Kustloop

De deelnemers mogen eindelijk het strand af. foto Hans Corbijn/www.lepra-loop.webs.com

Door Maurice Steketee
De generale repetitie voor de Kustmarathon zit er weer op. Bijna zeshonderd lopers gingen zaterdagmiddag van start in de zesde editie van de Kustloop. Voor de een werd de halve marathon met ruim negen kilometer strand een uitputtingsslag, voor de ander een zegetocht. Voor de meesten was het echter een test voor 6 oktober, wanneer de jubileumeditie van de Kustmarathon op het programma staat.

Ik was op tijd opgestaan, had goed ontbeten en daarna op de fiets, samen met onder andere Rik Wolswinkel en Ilonka van den Hengel, die in Middelburg logeerden, naar Vrouwenpolder. Ook deze keer zagen we de metersgrote Nederlandse vlag al van een afstand, alleen hing-ie dit keer muisstil. Tot teleurstelling van Rik, want hij hoopte juist op een beetje extreme weersomstandigheden. Zelf had ik er heel wat minder moeite mee. Ideaal loopweer.

Zoals ik vorige week al schreef was ik benieuwd hoe ik ervoor zou staan. Het antwoord kan kort maar krachtig zijn: GOED. Als je een persoonlijk record (ooit liep ik in de PZC Familieloop wel harder maar toen klopte de afstand niet helemaal) loopt in de Kustloop ben je op de goede weg. Ik had gehoopt op een tijd van rond de 1 uur en veertig minuten. Liefst wat eronder, en dat lukte eigenlijk tot mijn eigen verbazing.

Tot het einde van de Veerse Dam liep ik heerlijk. Ik kwam in een groepje terecht met onder andere Vital Timmermans, Marius Besuyen, Dennis Plessius en Rinus Witte. De beentjes voelden goed en het liefst was ik in één rechte lijn doorgelopen naar Burgh-Haamstede. Maar helaas. We mochten het strand weer eens op. Het strand van Vrouwenpolder waar inmiddels al genoeg over gezegd en geschreven is. Dit keer werd het slootje springen. Maar naarmate de kilometers verstreken werden de slootjes sloten met als resultaat natte voeten. Niet een klein beetje, maar echt zeiknat. Het groepje was inmiddels al uit elkaar gevallen en zo werd het ieder voor zich naar de finish. In mijn schoen begon het inmiddels een beetje te prikken. Het zoute zeewater zorgde ervoor dat er onder de bal van m’n voet, zowel links als rechts, zo’n fraai blaasje ontstond, beter bekend als blaar. Normaal eigenlijk nooit last van maar dit was zonder meer het resultaat van het slootje springen. Na nog wat gezucht en gesteund te hebben kwam dan eindelijk de strandovergang bij de Piraat in zicht. Een heuglijk moment altijd, want dan weet je dat het zwaarste stuk erop zit. De laatste kilometers kon ik nog een beetje versnellen waardoor ik mooi onder de 1.40 uur bleef. Met 1.39.30 was ik meer dan tevreden. Het geeft veel vertrouwen voor 6 oktober, dus ik keerde met een tevreden gevoel huiswaarts. Al kostte dat nog wel wat tijd. Rik was zijn tas kwijtgeraakt, waarna zo’n beetje heel Vrouwenpolder werd gemobiliseerd om ‘m op te snorren. Voor verdere details verwijs ik u naar de Kustmarathonwinnaar van 2011.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

2 Reacties op “De Kustloop

  1. jack

    was het kwijtraken van die tas echt de reden van het lange verblijf in vrouwenpolder?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s