Buikje

door Maurice Steketee
Van mijn kant hebben jullie de afgelopen weken weinig hardloopverhaaltjes kunnen lezen. De reden is simpel. De hamstringblessure bleek wat hardnekkiger dan gedacht. Om hier nu elke week te schrijven hoe verschrikkelijk ik daar van baal heeft ook niet zoveel zin, dus vandaar dat ik me rustig hield. Ook met lopen was het dus rustig. Rust houden daarentegen deed ik wel. Verplicht en dat is een behoorlijke straf, zeker in de zomermaanden.

Maar sinds anderhalve week heb ik de hardloopschoen weer voorzichtig opgepakt. Dat gaf een goed gevoel, want sinds de Griffioenloop van 12 mei heb ik nauwelijks meer wat kunnen doen. Een paar dagen na die trimloop schoot het in m’n hamstring. Rust, rust rust was het advies. Gelukkig was er niks gescheurd, zo bleek na een bezoek bij fysiotherapeut Anton Engels, maar de spier was wel wat verrekt. Ik had verwacht binnen een weekje weer te kunnen lopen, maar dat viel dus vies tegen. Uiteindelijk heb ik er een maand uitgelegen. Vergeleken met andere blessures valt dat natuurlijk nog best mee. Maar voor iemand die slecht kan stilzitten is een dag al lang. Je leert het hardlopen ook pas echt weer waarden als je het niet kunt doen.

Maar goed, vorige week eindelijk weer eens naar buiten. Dat werd tijd ook, want door sommige collega-lopers werd al gesuggereerd dat ik een aardig buikje begon te krijgen. En ik moet eerlijk toegeven, binnen een paar weken liep de teller van de weegschaal behoorlijk op. Ik begon de tachtig kilo te naderen, terwijl ik rond een marathon meestal op zo’n 72 kilo zit. Ondanks de extra kilo’s die ik moest meezeulen, ging het lopen in de eerste week niet onaardig. De conditie was nog redelijk goed, maar de hamstring protesteerde nog wel enigszins. Nu we een week verder zijn, lijkt de spier steeds meer te wennen aan de inspanningen die hij weer moet leveren. Dagelijks oefeningen helpen behoorlijk bij het herstel, maar echt volle bak lopen durf ik nog niet aan.  Ik ben inmiddels vrij optimistisch dat ik de PZC Familieloop wel ga halen. Vrijdag doe ik daarvoor een kleine testje tijdens de Spieren voor Spierenloop in Middelburg. Weliswaar slechts de vier kilometer, want voorzichtigheid is geboden. Maar we zijn in ieder geval weer bezig. En het buikje wordt weer wat kleiner. Ook niet onbelangrijk, want ik kreeg m’n broek al bijna niet meer dicht.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

2 Reacties op “Buikje

  1. Anton van Daalen

    Maurice, goed om te horen dat je weer aan het lopen bent. Ik weet ondertussen hoe het voelt. En verstandig om nog niet volle bak te gaan. Zeker als je nog wat last hebt. Gelukkig mocht ik vandaag ook weer beginnen. Wel rustig aan: 3 keer 5 zei de fysio. Ik vroeg nog hoopvol: kilometers? Nee dus: 3 keer 5 minuten. Ach ja, het is in ieder geval wat. En sneller dan verwacht: op 27 mei liep ik de scheur in m’n kuit op en nu weer aan het lopen. Nog geen tijd gehad om een buikje te kweken. Succes met herstel verder!!!

  2. hoi Toon, dat is snel zeg, dat je weer de wei in mag. jij ook succes met het herstel en we komen elkaar vast wel weer ergens tegen.
    groeten maurice

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s