De monstertocht van Giel en Anita Joziasse

Giel Joziasse kijkt terug op de Jan Knippenberg Memorial over 100 mijl. Zijn vrouw Anita liep de 50 mijl en won bij de vrouwen. Hun Verhaal.

De Vrijdagavond bij het voorstellen van de starters op de 100 mijl voelde ik me echt een beginneling; wat een klasbakken waren er hier in deze ruimte bij Olympus 70 aanwezig! De ene onvoorstelbare prestatie na de andere werd genoemd. En daar stond ik dan als JKM-debutant met een 100 km finish op de baan en een DNF in “De 120 van Texel” . Aan de andere kant was dit voor mij ook de juiste tricker; “No matter what ……” Bij de start om 22 uur werden we weggeschoten met de woorden “Goede reis”. De eerste 20 km liepen we onder begeleiding van fietsers door een regenachtig Westland. Toen we bij Hoek van Holland op het strand kwamen maakte Leonie van den Haak de toepasselijke opmerking; “Een voor allen, allen voor een”. Direct viel het groepje van drie waarin we liepen uit elkaar. Behalve bij Katwijk, bij de zogenaamde Zandmotor, was het de eerste 15 km strand redelijk te doen.  Bij Scheveningen mochten we even het asfalt op om de haven te passeren, daarna werd het drama: wat een baggerstrand! Ik had hier al mijn aandacht nodig om een begaanbaar pad te vinden en om geen natte voeten te krijgen. Net als de loper voor mij, de verse voetafdrukken waren goed zichtbaar, heb ik hier zoveel mogelijk op de bandensporen van terreinwagens gelopen. Vooraf had ik goed gekeken waar de verzorgingsposten zouden zijn, maar eenmaal op het strand was ik al snel mijn oriëntatie en de volgorde kwijt. Het was elke keer weer goed om deze, onmisbare, vrijwilligers te zien.  Omdat de posten aan elkaar doorgaven wie de uitvallers waren werd in de loop van de nacht al snel dat de race een slagveld was. Tot Zandvoort was mijn ijkpunt de verlichting bij de haven van IJmuiden.  IJmuiden leek echter maar niet dichterbij te komen in deze nachtelijke uren.  Er leek geen eind aan te komen. Bij het afgaan van het strand bij IJmuiden werd iedere individuele loper opgewacht door een fietser om door te lopen naar de Timmerfabriek (Centrale post en startpunt JKM 50mijl). Hier even wat gegeten, gedronken en Anita succes gewenst. Met hernieuwde energie weer gestart voor de tweede helft van de reis. Het regende nog steeds. Tot Beverwijk ben ik weer begeleid door “mijn” fietsbegeleider om daarna bij Wijk aan Zee het strand weer op te gaan. Hier werd ik door een “enthousiaste” hond hardhandig begroet met een “kus” op de wang. Dit was behoorlijk schrikken. Tot Castricum was het strand eentonig maar goed beloopbaar al maakte de constante Noordenwind 5, recht tegen dus, het bijzonder zwaar. Bij de eerstvolgende verzorgingspost hoorde ik dat ik op de vijfde plaats lag en er nog maar drie lopers achter mij liepen, 18 van de 26 atleten waren op dat moment al uitgestapt. Bij mij begon het ook zwaar te worden. Op het stuk naar Bergen aan Zee kwam Anita mij vrolijk babbelend in een groepje voorbij. Ze zag er sterk uit en liep goed. Dit gaf mij direct een boost om door te gaan en zeker niet op te geven. Met nog “maar” 50 km te gaan was opgave geen optie meer; we gingen beide finishen! Voor Bergen haalde een loper van de 50 mijl (Paul Kamphuis, Spartathlon finisher) mij in en ging, zonder een woord te zeggen, in mijn  tempo voor me lopen en heeft mij zo een half uur lang naar de volgende post gehaast. Het zijn deze voorvallen en de bemoedigende woorden van de vrijwilligers die mij steeds dichter bij Den Helder brachten. De laatste uren was mijn focus er volledig op gericht om binnen de limiet van twintig uur binnen te komen. Omdat de batterij van mijn horloge na 18 uur leeg was kreeg ik alleen bij de verzorgingsposten nog informatie over tijd en afstand. Bij de laatste post had ik nog 50 minuten voor 6 km. Ruim voldoende dus. In Den Helder stond Anita mij op te wachten. Het is ons beide gelukt om te finishen. Anita zelfs als 1e dame en vijfde overall. Ook op de 50 mijl is slechts de helft van het aantal starters gefinisht. Van de 7 vrouwen hebben slechts 3 vrouwen de reis volbracht. Ik krijg felicitaties en een medaille van Hannah Knippenberg. Prachtig: wat een race, wat een onvergetelijke topdag!

 

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Lezersreacties

4 Reacties op “De monstertocht van Giel en Anita Joziasse

  1. Miranda

    R.E.S.P.E.C.T. !!!!

  2. Robert Carol

    Hoi Chiel en Anita,

    Gefeliciteerd met jullie prestatie.
    Ongelofelijk!! Wat een afstand.
    Petje af.

    Groet

    Robert

  3. Cees van den Bulck

    Woorden schieten te kort om mijn bewondering voor jullie prestaties uit te drukken. Gefeliciteerd en ik ben heel erg benieuwd wat jullie volgende wapenfeit gaat worden.

  4. Han

    Wow , wat een familie .
    Petje af en een diepe buiging.
    Heel veel respect.
    Groetjes Han en Annelies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s