Nog een keer Jeruzalem

door Koen de Vries

Sorry hoor mensen dat ik nu nog een keer begin te mekkeren over de marathon van Jeruzalem. Hij heeft blijkbaar meer indruk op me gemaakt dan ik in eerste instantie dacht. Toen ik deze foto op internet tegenkwam, kon ik het echt niet laten om er nog wat woorden aan vuil te maken.  De man die bij de start zo prominent staat te klappen terwijl ik hem (in m’n witte Trail by the Sea-shirt) passeer, is de burgemeester van Jeruzalem. Hij heeft de meute zojuist weggeschoten en zal anderhalf uur later zelf vertrekken voor de Halve van Jeruzalem. Hij had er ruim 2 uur en 7 minuten voor nodig om te finishen, maar dat kwam misschien wel omdat hij door tal van veiligheidsmensen voor de voeten werd gelopen.

Nu ik weer thuis ben voel ik sterk de behoefte om vanalles te bekijken, te reconstrueren en bij te leren. Zo heb ik geleerd dat ik hele stukken heb gelopen door Oost-Jeruzalem. Ik dacht dat dat na de betwiste eerste editie van vorig jaar niet meer zou gebeuren. Oost-Jeruzalem was tot de zesdaagse oorlog in bezit van de Palestijnen, nu is het Israëlisch grondgebied. De burgemeester noemde  zijn stad in een speechje de hoofdstad van Israël. Ik denk dat er heel wat mensen zijn die dat wat genuanceerder bekijken. 

De marathon van Jeruzalem zal ik niet meer lopen, maar misschien volgend jaar die van Tel Aviv wel. Die wordt eind maart, begin april gehouden. Israël is zo’n fascinerend land dat ik het bij één bezoek niet kan laten.  We hebben het meer van Galilea gezien, waar Jezus over het water gelopen zou hebben, we waren in Nazareth, de nu nagenoeg geheel arabische stad stad waar Jezus is opgegroeid. Ik heb gedreven in de Dode Zee, gereden langs de grenzen van de Gazastrook en deWestelijke Jordaanoever, gezien dat de heiligste heiligdommen van de Joden en Islamieten, de klaagmuur en de Al Aqsa-moskee, amper honderd meter van elkaar liggen en dat er ook allerlei Christelijke highlights in de buurt zijn. We bekeken ook het Yad Vashem, het Holocaust-museum. Ik was verkouden en was blij dat ik een zakdoek bij me had. En niet te vergeten hebben we uitgebreid de kibboets van Raz Nitzani bekeken en geleerd hoe het er daar aan toegaat. Raz heeft tien jaar geleerd en gewerkt in Schore op dressuurstal Hexagon en is sinds een half jaar terug in haar geboortedorp, Netzer Sereni.  Haar aanstaande man Amatai was er onverwacht ook. Hij moest studeren, maar dat werd afgeblazen omdat in de studentenstad Be’er Sheva raketten uit Gaza neerploften… 

Een marathonnetje (om maar eens de woorden van Jan van Laarhoven te gebruiken) is een prachtig alibi om nog eens naar dat facinerende land Israel te reizen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s