Olne-Spa-Olne (2)

door Koen de Vries

Gisteren heeft deze jongen van 54,5 jaar weer eens wat grenzen verlegd. Toen hij begin deze maand inschreef voor Olne-Spa-Olne dacht hij dat deze trail door de Ardennen zo’n 55 kilometer lang was. Bij nadere bestudering van het wat onoverzichtelijke websiteje bleek het om 65 km te gaan en bij de start, gistermorgen om 8.10 uur, werd omgeroepen dat de lengte van het parkoers 66 km was. Toen hij na 8 uur en 44 minuten lopen over de streep kwam, bleek er 69 km op zijn horloge te staan...

Ja, beste mensen, ik zal het maar meteen bekennen. Ik was behoorlijk moe na de finish. Giel Joziasse, die na amper zeven uur terug in Olne was, wilde me een steuntje geven toen ik een plekje zocht om uit te rusten en een Belgische madam vroeg bezorgd of het toch wel goed met me ging. Na een minuutje of vijf en liefdevolle hulp van Giel en zijn vrouw Anita (zij finishte als derde vrouw in minder dan acht uur) voelde ik me weer kiplekker en was ik in staat een foto te maken van een tegenstander die me verslagen had, waarover later meer.

De man met de hamer kwam ik de laatste 15 kilometer een paar keer tegen. Tegen Ingrid, die me bij de beklimmingen steeds voorbij ging maar die ik tijdens de afdalingen steeds achterhaalde, had ik na een kilometer of 50 hoopvol gezegd dat een tijd van minder dan acht uur (binnen voor donker) er ruimschoots inzat. Toen bleken er bij Verviers en Pepinster echter nog zware beklimmingen te komen (hoogteverschil 150 a 200 meter) met geniepige afdalingen. Het was gaan regenen en dat maakte het allemaal nog extra glibberig. Als klap op de vuurpijl raakte ik door m’n drankvoorraad heen. Oef, wat kreeg ik een dorst! Gelukkig was er een man uit Luik die me een half flesje energiedrank afstond. Met hem was ik onderweg aan de praat geraakt. Lotgenoten onder elkaar. Hij was met z’n gezin op vakantie geweest in Zeeland en had het heel leuk gevonden. Toe, hoe heette dat museum met al die nagebouwde dorpjes ook al weer? Ah oui, Miniatur Walkerèn. 

Maar het ergste moest nog komen. Omdat het lichaam signalen gaf dat het wel mooi was geweest, was ik de kilometers nadrukkelijk aan het aftellen. Na alweer zo’n geniepige beklimming naar een dorpje, vroeg ik een dame hoever het nog was. M’n horloge wees 63,5 km aan. Nog 2,5 km te gaan, hoopte ik. ,,Daar boven is het precies 60”, riep ze me toe. Na die opmerking doemde een reusachtige man-met-hamer op, die me een verschrikkelijk oplawaai gaf. Nòg zes kilometer, zou ik dat wel halen? Ik ben op een bankje neergeploft en heb daar zeker drie minuten zitten miezemouzen. Uiteindelijk heb ik mezelf bijelkaar geraapt en weer op pad gegaan. Dat dorpje daar in de verte, aan overkant van het dal, dat was Olne.

Dit waren de langste zes kilometers van m’n leven (tot nu toe). De afdaling liep voor geen meter, schots en scheef liggende keien, diepe putten, uithollingen overdwars en dat met poten die bij iedere stap om hulp schreeuwden. Toen weer de heuvel op (wandelend), over een pad dat door de regen was veranderd in een beekje en ergens in de verte steeds maar de stem van de speaker, die deelnemers aan het verwelkomen was. Waar zat die vent verdikkeme?

Uiteindelijk heb ik het gehaald en heb ik m’n grenzen 19 km verlegd. Begin dit jaar trainde ik onder meer met Anita, Giel en Ingrid 50 km als voorbereiding op de Zestig van Texel. Het parkoers van de Kustmarathon en het stuk van Zoutelande naar Vlissingen, is in vergelijking met dat van Olne-Spa-Olne zoiets al een ritje met een taxi. Hedenmorgen bij het opstaan voelde ik wat spierpijn (achterwaarts uit bed), en nu doen m’n benen en rug ook nog wel wat zeer, maar over het algemeen valt het allemaal ontzettend mee. Er heerst een euforische stemming in huize De Vries. Ik voel me nu al de sportman van het jaar 2012 (van alle  Vlissingers die 54,5 jaar oud zijn en op de 5e etage wonen). 69 kilometer hardlopen, wie had dat ooit gedacht toen ik met m’n hoofdje vastzat tussen de spijlen van de box?

O ja, nog even een woordje over m’n medelopers. Ik kan zeggen dat ik Nederlands kampioen marathon Luc Krotwaar verslagen heb. Hij gaf na dertig kilometer de pijp aan Maarten. De andere kant van de medaille was dat ik die laatste kilometers door Jan en Alleman voorbijgestoken werd. Ingrid verdween langzaam uit zicht en had zo’n tien minuten minder nodig dan ik. Een van de vele passanten was een hondje, een Jack Russel die, gestoken in een fluoricerend hesje, parmantig voor zijn bazinnetje uitliep. Het beestje was na de finish nog hartstikke fit. Hij/zij snuffelde uitbundig aan een andere hond die zich in het finishgebied bevond. Gefeliciteerd met je overwinning, Jack! 

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Nieuws

13 Reacties op “Olne-Spa-Olne (2)

  1. Heel knap Koen, voordeel van zelf af en toe een trail lopen is dat ik precies weet hoe je toestand was daar op dat bankje… even helemaal in jezelf en alles even op een rijtje zetten om weer verder te gaan. De komende weken hier even lekker van genieten!! Volgend jaar wil ik zeker weer eens meegaan. gr. Andres

  2. Anton van Daalen

    Zoals ik al bij Ingrid op haar facebook schreef: R E S P E C T. Hier moet je gewoon met een voldaan gevoel op terug kijken lijkt mij…hoe ellendig lang die laatste kilometers ook leken. Voorlopig hebben jullie het wel gedaan!

    En hoewel je hoofd er nog niet naar zal staan: is lopen in Castricum niets voor je? Volgend jaar op 14 april. Ik sta al ingeschreven!

  3. Jan Muller

    De brabander wenst je proficiat. ook aan de rest die bij je was. ik deed er 7:23 over

  4. Jan van Doorn

    Machtig, prachtig… Dat jullie dit kunnen! Hebben jullie eigenlijk wel grenzen? Respect en gefeliciteerd!

  5. Boudewijn

    Koen, je bent een bikkel!

    Proficiat!

  6. Ingrid

    Het was een topdag !!!

  7. Jean-Antoin vd Rijzen

    Heel herkenbaar!, ik liep vorig jaar in dezelfde omgeving La Magnetoise en verwachte in de laattse 5 km ook om elke hoek de finish.

  8. Paola van Gilst

    Jeetje…. wat een verhaal!
    Erg leuk om te lezen 😉 Gefeliciteerd, Koen!

    Groetjes van Paola

  9. Cees van den Bulck

    Gefeliciteerd met deze voor Zeeland, denk ik, unieke prestatie, Koen.
    Als je een mooi vervolg zoekt, dan kan ik je de Swiss Alpine K78 aanbevelen: gedeeltelijk trail, grote hoogteverschillen,, ook wat vlak asfalt en een magnifieke entourage. (Eind juli in Davos, Zwitserland).

  10. Arno Jeurissen

    Koen, mooi verhaal.
    Ik kan de Swiss Alpine aanraden.
    Ik heb deze afgelopen juli gelopen.
    Prachtige omgeving en niet zo zwaar als OSO 2011!

  11. Jan Kees

    Geweldig verhaal en dito prestatie!

  12. Igna Becks

    koen,
    als je overweegt de swiss Alpine K78 te gaan lopen, raad ik je aan het boek van Wim Derksen “Loopgek” te lezen. Daarin beschrijft hij de voorbereiding en deelname aan deze prachtige maar zware ultraloop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s