Rust roest

door Koen de Vries

Veel deelnemers aan de gedenkwaardige Zeeuwse Kustmarathon hebben niet lang stil gezeten. Kort na de negende editie zag ik alweer allerlei bekende namen opduiken in de uitslagen van wedstrijden. Zelf liep ik ook rond met allerlei grootse plannen, maar mede door een vakantie is daar weinig van terecht gekomen.

Ik had heel dapper m’n loopschoenen in de koffer gestopt die naar Tenerife meeging. In de twaalf dagen aldaar heb ik ze er slechts twee keer uitgehaald voor een rondje van een uurtje. De omstandigheden waren er ook niet naar. Temperaturen van rond de 25 graden zijn niet bevordelijk voor het ontplooien van veel lichamelijke activiteit. Bovendien leent de omgeving aldaar zich niet voor veel looparbeid.

Ik heb er al eens eerder over geschreven. Het aantal goede trainingsmogelijkheden is beperkt tot twee. Ten eerste kun je de berg op. De vijf kilometer klimmen tot de eerste afslag is uitermate goed voor de beenspieren, maar ik heb het sterke vermoeden dat de afdalingen de vorige keren heel slecht zijn geweest voor m’n achillespezen. De enige andere mogelijkheid is een tocht door een sinistergebied, op de kaart aangeduid als Sanatorio de Abona.

Het eerste stuk is prachtig. Je gaat over een prachtig boulevardje het dorp uit, maakt een bocht om een baaitje met een afdaling naar een strandje erbij, maar net voorbij de vuurtoren kom je in een rotsachtig gebied met daarin een verzameling verlaten gebouwen. Daarin was vroeger dus waarschijnlijk een of ander sanatorium gevestigd, maar wel eentje met een streng regime. Het was afgezet met prikkeldraad, waarvan de de roestige restanten nog overal terug te vinden zijn. Je moet er voor uitkijken, want voor je het weet, maak je in het oneffen terrein een Hoogerland-achtige val.

Omdat het gebied in het verleden een toevluchtsoord was voor allerlei louche figuren, heeft men de toegang proberen te bemoeilijken met zandheuvels en puin. Het is aardig gelukt want je ziet er – afgezien van de bewoners van een opvanghuis voor kansarmen (Casa de Lourdes) – bijna niemand. Het is daarom verdomd hard schrikken wanneer er vlak voor zonsopkomst een stel duiven uit zo’n verlaten gebouw wegvlucht.

In de weekenden is het uitkijken voor de honden van hobbyjagers. Ze zijn op zoek naar konijntjes. Met een fret proberen ze de weerloze beestjes uit hun hol te jagen, waarna de Canarische honden – met een opvallend groot gebit – het karwei mogen afmaken. Ik heb intussen gemerkt deze viervoeters ook interesse hebben in blote kuiten.

M’n hart stond bijna echt stil (maar m’n Pontiac liep nog) toen er deze keer een pelton soldaten uit de bijbehorende verlaten kerk kwam gestormd. Het bleken volwassen mannen te zijn die oorlogje aan het spelen waren. U begrijpt, zulk soort ervaringen nodigen niet uit om nog een extra rondje of traininkje te doen.   

Inmiddels is mij duidelijk dat de term ‘rust roest’ vooral van toepassing is op de wat oudere mens. De Kustmarathonconditie is in die rustige twaalf dagen uit m’n lichaam weggesijpeld. Ik denk dat ik m’n hardloopplannen moet gaan bijstellen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s