The day after …..een zeer warm Kustmarathonweekend!

Door: Wilbert Koole
Zittend in een warm bad schrijf ik dit verslag over een mooi en vooral ook warm marathonweekend.
Terwijl mijn spieren hun verdiende rust krijgen, denk ik nog eens terug aan afgelopen weekend, een weekend vol passie, strijd, emotie……en warmte.
Vrijdag 30 september
Het weekend begon op vrijdagavond met de Ladiesrun. Samen met mijn meiden rij ik om 18.10 uur naar Zoutelande. Mijn dashbord geeft een buitentemperatuur van 20 graden aan. De voorspellingen gaan uitkomen.
Dit kan wel eens een erg warm marathonweekend worden. Vandaag maar alvast wat extra  sportdrank gedronken want morgen, als ik zelf aan de bak mag, geven ze temperaturen tot wel 26 graden af.
In Zoutelande is het een drukte van belang.
De supporters van de Ladies  hebben de Langstraat en ook de duinen in hun bezit genomen. We wachten bovenop de Boulevard op tante Nicole, die dit jaar de 10 km loopt. Ondertussen klappen we voor alle dames die vaak in het roze gekleed en met een rood hoofd aan hun laatste honderd meter beginnen.
Na ongeveer een uur zien we Nicole, samen met haar schoonmoeder Magda, over de duinen onze richting op komen. Samen met familie en vrienden van Magda klappen en schreeuwen we de dames vooruit.
Prachtig die vermoeide, bezwete, rode maar toch stralende gezichten met op de achtergrond een lachende oranje zon, boven een slapende zee. We lopen de trappen af om Magda en Nicole, nogmaals met veel lawaai, over de finish te blazen.  Vooral ook voor Magda een emotionele “overwinning”, na wat ze eerder meemaakte.
Mijn gedachten dwalen vervolgens af naar morgen. Het zou toch prachtig zijn om morgen ook mijn eigen pa hier weer te zien finishen. Na jarenlang geen marathon gelopen te hebben (i.v.m. slijtage aan de rug) heeft hij weer goed kunnen trainen en staat hij morgen aan de start van zijn derde Kustmarathon. Zelf durf ik nog niet aan de finish te denken. Na vier weken geleden mijn kuit overbelast te hebben, heb ik mijn doel al iets bijgesteld. Gelukkig is de bloeding in mijn kuit verdwenen en heb ik gisteren nog 30 minuten pijnvrij in het bos kunnen trainen. Morgen ga ik wel starten, maar zal op advies van mijn fysio stoppen wanneer er weer pijnsteken in mijn kuit te voelen zijn. Eerst maar eens op tijd naar bed, want morgen kan weleens een lange dag worden.

Zaterdag 1 oktober 2011
Op zaterdagmorgen rij ik samen met mijn vader om 8.15 uur naar Oostkapelle. Om half 8 zijn de mountainbikers al in Zoutelande van start gegaan. Bij de Piraat is het altijd prachtig om te zien hoe al die mountainbikers van de duinen af het strand op gaan en hun weg langs de zee vervolgen.
Mijn zwager Lennart is ook al weer aanwezig om zijn jaarlijkse steentje bij te dragen aan dit weekend.
Samen met andere vrijwilligers bouwen ze o.a. een marathonpoort, een drankpost en een muziektent op.
Wanneer we 5 minuten staan te kijken komt broer Marcel al voorbij gereden. Hij roept dat het lekker gaat, ploetert door het mulle zand om daarna weer op de fiets richting Vrouwenpolder te rijden. We kijken hem na en zien hem steeds kleiner en kleiner worden.
Na honderden bikers succes gewenst te hebben, rijden we terug naar Serooskerke.
Vervolgens pakken we onze spullen en brengt Mirjam ons naar Burgh, waar we rond 11 uur arriveren. Uiteindelijk staan we na enkele plasjes, een mini w’up en veel geklets om 11.40 uur in ons “startvak”.
Daar ontmoeten we ook Marco, waar we mee “afspreken” samen te lopen.
Na het sein van de kerktoren vertrek ik nu dan echt aan mijn eerste marathon!
De eerste kilometer naar het bos is het oppassen voor enkele paaltjes. Vervolgens in het bos op een onverhard pad (wist ik niet) naar het strand. Het strand ligt er goed bij, dus dat gaat lekker.
Daarna bij de eerste post (5km) twee bekertjes water gedronken en twee sponzen in de nek. Op deze “zomerse dag” is dat nu al heerlijk. Pa is ondertussen iets voor mij en Marco komen te lopen. Die zien we nog wel terug, zeggen we tegen elkaar.Uiteindelijk lopen we tussen de 11.0 en 11.3 km/per uur tot aan het strand in Vrouwenpolder. Op Neeltje Jans (10 km) staat mijn vriendin Mirjam met onze dochtertjes Naomi en Milou. Ze vraagt hoe het gaat. Ik antwoord goed en steek mijn duim op. Inderdaad mijn kuit heb ik nog niet gevoeld, dus op naar de Banjaard. De temperatuur begint volgens mij al aardig op te lopen. We lopen zelfs een stuk met acht man naast elkaar om maar zoveel mogelijk wind te vangen. Was dit nu zo’n waaier die ik altijd als toeschouwer op de Pijlerdam zag? Toch wel merkwaardig nauwelijks wind op de eerste zaterdag in oktober.
Keurig op schema beginnen we aan de Veerse Gatdam. Gelukkig nog steeds geen reactie in mijn kuit.
Ik hoef daarom ook hier niet bij Mir in de auto te stappen. Zal er dan deze zaterdag toch meer in zitten?
Aan het eind van De Gatdam (20 km) letterlijk en figuurlijk kippenvel. Wat een menigte is hier op de been om ons aan te moedigen, schitterend! Vervolgens langs drumband omlaag het strand op. Daar door een “erehaag”  het mulle zand op, op weg naar Oostkapelle. Ik pas mijn tempo iets aan en zie Marco van me weg lopen.
Na het eerste  stuk strand begin ik opeens mijn benen te voelen. Wat is dit denk ik? Dit ga je niet menen ……… mijn kuit gaat lekker, maar de rest? Het valt me op dat er lopers stukjes beginnen te wandelen. Mijn benen vragen hier ook nadrukkelijk om, dus ik besluit om ook maar effe gas terug te nemen.
Net voor het Halve Marathonpunt  (21,1 km) haal ik mijn vader bij. (tijd: 1.56.32)
We wandelen een stuk samen en delen onze gedachten. Mijn vader geeft aan dat hij dingen voelt in zijn benen die hij nog nooit eerder voelde. Ook mijn benen zijn al aardig verzuurd. We overleggen wat te doen. Het is tenslotte nog zo’n 19 km en dan nu al kapot? Uiteindelijk besluiten we om toch voor het uitlopen te gaan en gooien onze “schema’s”  de zee in. Deze heeft hier geen enkel benul van, want hij ligt nog steeds te slapen.
Ik vraag mezelf af of ik in oktober weleens eerder zo’n rustige zee heb gezien?
We lopen nog een stuk hard naar De Piraat(26 km) en besluiten door het mulle zand omhoog te wandelen.
Daar krijg ik van Mir, zoals afgesproken, mijn nieuwe drinkflesjes, gelletjes en een schoon zweetbandje.
Ook staat hier onze sponsor, broer Arjan, ons fanatiek aan te moedigen, wat ons net weer een zetje geeft naar een stuk hardlopen. Gelukkig blijkt het asfalt tot het bos een verademing en ook de schaduw van De Manteling is nog nooit zo welkom geweest. Aan het eind van het bos, bij Bram de Rijke, het schelpenpad op de duinen in. Terwijl ik een stukje wandel, weet Bram nog snel een flesje voor me bij te vullen.
Weer in de felle zon, vervolgen we onze  weg, op en neer, naar Domburg.  Het zweet stroomt over mijn hele lichaam en heeft zelfs de binnenkant van mijn GPS-horloge bereikt. Even later houdt mijn horloge het dan ook voor gezien, maar ik bijt door.
Wat ben ik blij om net voor Domburg weer een bekende te zien. Het is mijn collega Tonny. Hij staat daar met allerlei bordjes met tijden erop. Hij vertelt ons dat wanneer we op dit schema blijven lopen, we om kwart over vier zullen finishen. Ik vertel hem dat het ontzettend afzien is en dat mijn schema’s al lang in de Noordzee liggen. We bedanken hem nog voor de halve stroopwafel en gaan verder.
In Domburg (30 km) krijgt mijn vader meerdere keren kramp en geeft aan dat ik maar door moet lopen.
Zou hij hier uitstappen??? Ik roep nog dat hij ma of Mirjam kan bellen, wanneer het echt niet gaat en loop verder. Bij het Badpaviljoen staat een loopmaatje met een flesje water. Heerlijk, ook dit flesje verdwijnt bijna in zijn geheel over mijn hoofd. Blijven koelen lijkt me onder deze omstandigheden niet verkeerd. Ik loop verder richting Westkapelle. Wanneer ik voor de zoveelste keer een stukje wandel en vooruit kijk, valt het me op dat er wel erg veel lopers wandelen. Ben ik wel op de juiste dag gestart, begin ik mezelf zo onderhand af te vragen?
Natuurlijk ben ik er dan ook al achter dat het voor veel lopers onder deze omstandigheden
(warmste 1 oktober sinds 1908, met temperaturen tot 28 graden!) moeilijk presteren is en probeer toch maar te blijven genieten. Een eindje verder zie ik een loper op de grond liggen, waarschijnlijk kramp of een spierscheuring? Andere lopers proberen hem te helpen, wat een sportiviteit.  Ook dit is marathon Zeeland!
Aan het begin van de Westkapelse Dijk valt mijn mond verder open van verbazing………….mijn vader heeft zijn zoveelste adem gevonden en komt me “vrolijk” voorbij gelopen. Wat is hij toch sterk, denk ik en probeer hem te volgen. Dit lukt tot de Westkaap (36 km), waar we door een speaker aangemoedigd worden.
Wanneer uit het publiek geroepen wordt dat we vader en zoon zijn, mag ik mijn pa natuurlijk nooit laten gaan ………maar het gebeurt. Ik kan echt niet harder. We zien elkaar wel in Zoutelande. Maar haal ik Zoutelande wel?
Aan het eind van de Dijk, een stukje voor de tank, schiet  de kramp in mijn hamstring en sta ik geparkeerd.
Oei, wat doet dat zeer. Gelukkig staan toevallig Wouter en Rob (supporters uit ons dorp) in de buurt en geven wat ondersteuning. Ik weet de kramp eruit te rekken en vervolg wandelend mijn weg. Stukje verder toch maar weer gaan dribbelen en……..het lukt, op naar de finish!
Het stukje duinen tussen Westkapelle en Zoutelande lijkt nu echter veel langer dan  tijdens één van mijn trainingen. Zal wel aan mijn tempo liggen. Ik raak aan de praat met een loper die ook voor het eerst meedoet aan deze marathon. We concluderen nog genoeg adem te hebben, maar de benen willen allang niet meer. Uiteindelijk wandelen we de trap af voor het laatste stukje strand.
Hier is het al hoog water en zal ik tussen de badgasten  door het mulle zand moeten ploeteren. Het lukt me wonder boven wonder om te blijven joggen, soms op het strand, soms net in zee. Op het strand, tussen o.a. vele Duitsers ontdek ik tante Evelien. Ook zij geeft me nog een figuurlijk zetje in de juiste richting!
Dan bij De Branding omhoog voor de laatste kilometer! Vervolgens wandelend de trappen op naar de Boulevard. Daar haal ook ik  “De Marathonloper ” in!
Beneden in de Langstraat hoor ik vervolgens speaker Theo Rabout ……. en jawel hij kondigt mijn vader aan.
“Daar komt Adri Koole, organisator van de Stadsloop…..goed gedaan jongen”.
Wat een fantastisch moment was dat. Mijn pa die na zoveel jaar weer traint en deze zware en inmiddels snik hete marathon uitloopt. Grote Klasse!   (eindtijd: 4.42.31)
Zelf wandel ik het laatste stukje boulevard om de Langstraat na drie keer wandelen (2005, 2006, 2007) nu hardlopend af te leggen. Dit lukt. Wat een geweldige laatste meters, langs al dat publiek.
Zelfs mijn naam wordt geroepen.  Op de finish-hoop-zand (42,2 km) krijg ik van Lein een schouderklopje,
ik bedank hem voor de organisatie en steek mijn duim in de lucht richting publiek!
Vervolgens krijg ik mijn medaille omgehangen. Dan zie ik mijn vader staan. We omhelzen en feliciteren elkaar.
Dan  denk ik nog eens aan de laatste weken, wat ik allemaal geprobeerd heb om op tijd fit te geraken;
fysio, osteopaat, ijs, wisselbaden, Arniflex, Midalgan…….en krijg net geen tranen in mijn ogen.
Schitterend dat het toch gelukt is.  (eindtijd: 4.45.12)
Ondanks het vele afzien, staat het voor mij vast dat ik me op 1 januari 2012 weer in zal schrijven.
Wat een parcours, wat een publiek, wat een sfeer, wat een warmte, wat een afzien, wat een geluk!
Supporters, vrijwilligers en deelnemers van Marathon Zeeland 2011 bedankt!
Zondag 2 oktober
Mirjam wordt om 7.15 uur door Marcel en Evelien opgehaald. Ze zal om 8.00 uur starten aan de wandelmarathon. Zal ze mijn zware diepe voetafdrukken nog in het zand zien staan? Ach laat ook maar.
Ik draai me nog eens lekker om. Om 11.30 uur rijd ik voor de tweede keer dit weekend naar De Piraat. Daar staan al meerdere uitlopers van de zaterdag de wandelaars aan te moedigen. We feliciteren elkaar.
Vervolgens loop ik samen met mijn dochtertjes verder en zoek een plekje op het strand, waar we de wandelaars goed kunnen zien.  Ik vertel Naomi en Milou dat het nog wel even duurt voordat mama zal langskomen. Dit hoef ik geen tweede keer te zeggen, want ze rennen al het kreekje in. Het lijkt wel zomer in oktober. Zelf leg ik mijn  benen graag te rusten op het zachte zand, zand dat ik gisteren nog zo verafschuwde.
Even later komen ook Gert-Jan, Maud en Niek op het strand aan. Dit is het gezin van Marjolein, waar Mirjam vandaag mee samen loopt. Rond half één zien we  mama met Marjolein onze kant op wandelen. De meiden rennen op hun mama’s af en begroeten haar met een knuffel. Ik haal de pannenkoeken uit mijn tas en zorg voor de bevoorrading. Vandaag zijn dus de rollen omgedraaid. Na een snelle lunch wensen we de dames succes en spreken af elkaar in Zoutelande weer te zien. Kwart voor vier komen we in de Langstraat aan en zien o.a. oom Marcel en tante Evelien finishen. We bellen met onze vrouwen, nog 1 km! We zijn  op tijd. Iets over vieren zien we Mirjam en Marjolein de Langstraat in wandelen. Snel zetten we onze kinderen over de hekken op het parcours, zodat ze samen met hun mama’s hand in hand over de finish gaan.
Prachtig, ook deze warme marathondag is geslaagd!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Lezersreacties

Een Reactie op “The day after …..een zeer warm Kustmarathonweekend!

  1. rianenboy

    Ha Wilbert,
    Proficiat met je puike prestatie.
    We heb je voorbereiding van nabij meegemaakt. We leefden intens met je mee toen we hoorden van je kuitblessure. Fantastisch dat het je toch gelukt is. De felicitaties zijn ook gericht aan het adres van je vader.
    gr
    rianenboy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s