Vertrouwen

door Peter Rentmeester uit Yerseke

Alles in het leven draait om vertrouwen…of het gebrek hieraan. Consumentenvertrouwen, vertrouwen in de overheid, vertrouwen in de euro, vertrouwen in de beurs, vertrouwen in het weer, vertrouwen in een goede afloop en natuurlijk vertrouwen in jezelf (tjakka!). Na goed te hebben getraind, had ik het vertrouwen in mezelf en de goede afloop opgebouwd. Toen al lang van tevoren duidelijk was dat het warm zou worden, zag ik de bui echter al hangen, of eigenlijk het ontbreken hiervan.  Mijn consumentenvertrouwen in een goede afloop van Marathon Zeeland kreeg een deukje, maar goed, de meesten hadden om “mooi” weer gevraagd, dus democratisch gezien was “mooi” weer de juiste uitkomst. Ander voordeel van deze vroege voorspelling was dat ik mij tijdig grondig kon voorbereiden op de warmte. Na een hele week water drinken, magnesiumpillen slikken en een via via tip van Wim Wouters (O.R.S. tegen uitdroging) ging mijn Euronext-index toch weer richting de 300 punten. Gewapend met net aangeschafte singlet, petje, gels, O.R.S.-water en sportdrank was ik klaar voor de sprong.

Aanvankelijk leek mijn strijdplan te werken: rustig gestart en ontspannen lopend gingen de eerste 19 kilometer super. Toen het strand op! Het strand bleek echter de Sahara te zijn: zon, warmte, geen wind en (drink)water. Was ik beland in de Marathon des Sables? Mijn opgebouwde vertrouwen kreeg een flinke deuk, de twijfel sloeg toe, het vocht werd uit mijn lichaam gezogen. Ik begon te hallicuneren, op een bepaald moment zag ik alleen nog maar naakte mensen, die mij klappend deden aanmoedigen, waar was ik in beland?

Toen ik het strand afging bij Oostkapelle, was het kwaad wederom geschied, kramp! Door de Manteling drippelend verder en wie kwam ik daar weer tegen? John uit Bergen op Zoom! De man waardoor ik editie 2010 WEL heb gehaald. Ook hij had weer dezelfde malheur als editie 2010. Na een hernieuwde kennismaking van de brothers in kramp, aanvankelijk weer afscheid genomen en afgesproken ook nu weer voor de finish te gaan. Vervolgens strompelend en wandelend mijn weg vervolgd totdat, net na de Hoge Hill, vrees omsloeg in realiteit, de kramp in mijn kuit kwam vol door. Net het prikkeldraad vermijdend, lag ik meteen op mijn rug in het zand, met mijn been omhoog. In een flits zakte mijn vertrouwen tot Griekse proporties, maar met toegesnelde hulp van medestrijders, waarvoor overigens nog mijn zeer hartelijke dank, weer opgekrabbeld en mijn weg vervolgd.

John haalde mij weer in, waarna afgesproken de ons nog resterende kilometers samen af te leggen, van het parcours en het weer genietend. Na leuke gesprekken met John en andere medestrijders, die net als ik weer een ervaring rijker en een illusie armer waren, de nodige grimassen als gevolg van de benen die al lange tijd niet meer wilden en, niet in de laatste plaats, de hulp van de vele fantastisch vrijwilligers (douchen tijdens het sporten is zeker aan te raden) moesten John en ik ons nog bovenmatig inspannen om nog net binnen de 5 uur de zandheuvel in de Langstraat te mogen beklimmen.

Ondanks alle ontberingen weer een fantastische middag meegemaakt en nee, speaker van dienst, ik heb niet liggen zonnen op het strand. Houd vertrouwen en tot volgend jaar!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Lezersreacties, Nieuws

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s