Het bizarre jaar van Wim van Sparrentak

door Maurice Steketee
Wim van Sparrentak is ook na de negende editie koploper in het alle uutlopersklassement van de Kustmarathon. Wat velen niet weten is dat de hardloper uit Sint Laurens een bizar hardloopjaar achter de rug heeft. Hij vertelde er in de PZC van zaterdag openhartig over. Omdat veel mensen van buiten Zeeland het verhaal niet konden lezen bij deze alsnog op het blog.
,,Ik keek maar op die klok. Zijn ze nu nog niet klaar?” Het is eind februari en Wim van Sparrentak ligt in een operatiekamer in het ziekenhuis van Antwerpen. De artsen proberen via zijn lies zijn hart te bereiken om een brug weg te halen, maar dat lukt maar niet. De 41-jarige hardloper uit Sint Laurens is niet onder volledige narcose en maakt alles live mee. ,,Ze zouden om negen uur beginnen en om half 11 zou het achter de rug zijn. Naast het bed hing een grote klok, daar zat ik constant op te turen. Het werd elf uur, half twaalf, één uur. Doordat ik voor een plaatselijke verdoving had gekozen, kon ik alles horen en zien. Ze vertelden tegen elkaar dat ze er niet bij konden.” Na vier uur wordt de operatie gestaakt, hij moet later maar terugkomen voor een nieuwe poging.
Een paar maanden eerder had Van Sparrentak nooit kunnen denken dat hij op zo’n korte termijn in het ziekenhuis zou belanden. ,,Ik was kerngezond en had eigenlijk nooit ergens last van”, vertelt de atleet, terwijl hij nog een slok van zijn koffie neemt. Een dramatische gebeurtenis een week voor de Kustmarathon van 2010 zet het leven van de nuchtere Zeeuw echter op z’n kop.
Na een dag hard werken fietst Van Sparrentak op de laatste zaterdag van september om half zeven ’s avonds naar huis. De inwoner van Sint Laurens, die in Vlissingen bij de Agrimarkt werkt, rijdt zoals gebruikelijk via het stille bunkerpad naar Middelburg. ,,Het was koud en nat die dag”, herinnert Van Sparrentak zich. ,,In de verte zag ik een man en een jongen langs de kant van de weg staan. Er lag iemand op de grond. Als snel zag ik dat het een hardloper was die in elkaar was gezakt.”
Van Sparrentak gooit zijn fiets neer, twijfelt geen moment en begint meteen met reanimeren. ,,Op m’n werk heb ik een BHV-cursus gevolgd. Maar dan ga je er eerlijk gezegd niet vanuit dat je het ooit in het echt moet doen. Toch heb ik niet getwijfeld en ben meteen begonnen. De man die er bij stond belde een ambulance, maar het duurde even voordat die er was. Hij kon het pad niet op en moest omrijden. Ik ben wel een kwartier bezig geweest met reanimeren, voordat de politie uiteindelijk als eerste ter plaatse kwam met een defibrillator.”
Terwijl Van Sparrentak druk bezig is, dringt het besef door dat hij de hardloper kent. ,,Het was m’n oude buurjongen. Z’n pa en ma ken ik goed en lezen de krant samen met mijn ouders. Een week eerder had ik nog met hem staan praten, maar ik had hem nu niet meteen herkend. Hij was erg sportief, fietste veel en deed ook aan skeeleren. Sinds kort was hij aan het hardlopen.”
De hulp mag uiteindelijk niet baten. De dagen erna leeft Van Sparrentak in een roes ,,Pas later komt de klap en stort je in. Je staat er niet bij stil dat zoiets bij iemand die erg sportief was, kan gebeuren. Ik was er daarna constant mee bezig. Een dag voor de Kustmarathon was de crematie, dat was heel heftig. Toch heb ik niet getwijfeld om te starten. M’n hoofd moest leeg. Z’n broer zei ook: ‘Je gaat een goede marathon lopen’.”
Maar al snel wordt op de dag van de wedstrijd duidelijk dat het niet lekker loopt. ,,Ik wilde fris beginnen, m’n zinnen verzetten. Maar na een kilometer of vijf voelde ik me al moe. Het was emotioneel ontzettend zwaar. Ik ben toch doorgegaan en heb ‘m maar als training uitgelopen.”
In de weken na de Kustmarathon pakt Van Sparrentak het hardlopen weer op. ,,Het is een uitlaatklep, je kunt alles van je afzetten”, vertelt hij. Toch zet de dramatische gebeurtenis hem ook tot nadenken.
,,Ik had weliswaar geen klachten, maar het leek me door alles wat ik had meegemaakt verstandig om me eens door een arts te laten onderzoeken. Ik had dat nog nooit eerder gedaan. In het ziekenhuis van Vlissingen hebben ze een hartfilmpje gemaakt en al snel werd de cardioloog erbij geroepen. Er zaten onregelmatige pieken in m’n hartslag. Sporters hebben daar wel vaker last van, dacht ik nog, dus ik maakte me er geen zorgen over. Ik werd doorgestuurd naar Antwerpen, omdat ze er in Vlissingen geen raad mee wisten. Ze zagen in België meteen wat er aan de hand was. Ik had een bruggetje te veel. Normaal heb je er schijnbaar één, maar ik had er twee. Via een slangetje in de lies zou dat verholpen worden.”
Het is inmiddels al eind februari en Van Sparrentak beseft dat hij zijn hardloopdoelen voor 2011 moet bijstellen. De marathons die hij in het voorjaar wilde lopen, kan hij wel uit z’n hoofd zetten. Tijdens de eerste operatie in Antwerpen krijgt de atleet met een nieuwe tegenslag te maken. De vier uur durende ingreep mislukt, waardoor hij een paar weken later moet terugkomen. Hij kan dan kiezen tussen plaatselijke verdoving of volledige narcose. In dat eerste geval kan de hardloper eerder worden geholpen. ,,Maar dan had ik tussen twee magnetische velden moeten gaan liggen en zouden ze me van een afstand met een joystickje – zoals in een gamespelletje – helpen. Dat zag ik niet zitten dus koos ik voor de volledige narcose. Ik moest dan wel drie maanden wachten.”
Een dag na Pasen is het dan eindelijk zover. De familie Van Sparrentak reist opnieuw af naar Antwerpen. Maar het is nog niet gedaan met de rampspoed. ,,Ik zat maar te wachten en te wachten en had al zo’n voorgevoel dat er iets niet in orde was. Bleek het apparaat stuk en kon ik dus weer m’n kleren aan doen en naar huis. Gelukkig werd er daarna wel spoed achter gezet en mocht ik twee weken later terugkomen.”
Het is dan al mei als Van Sparrentak voor de derde keer naar Antwerpen gaat. ,,Ze zijn toen zo’n 5 uur met me bezig geweest. Maar eindelijk was ik er vanaf.”
Volgens Van Sparrentak zou het goed zijn als mensen zich laten keuren voordat ze gaan sporten. ,,Als ik terugdenk, besef ik dat ik wel wat last heb gehad van een onregelmatige hartslag. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat dat niet hoorde. Vroeger had je de verplichte sportkeuring. Dat was wel een goede zaak, maar ik ben bang dat die door de bezuinigingen nooit meer terug zal komen. Toch is het goed om je na te laten kijken. Iedereen loopt tegenwoordig maar marathons, maar mensen staan er te weinig bij stil dat het ook fout kan gaan.”
Nu hij van zijn hartkwaal af is, heeft de inwoner van Sint Laurens zichzelf alweer een paar nieuwe doelen gesteld. Hij zou graag zijn persoonlijke record op de marathon nog eens verbeteren. ,,Dat staat nu op 2.41.38, gelopen in Amsterdam én in Zeeuws-Vlaanderen. Heel bizar maar het was exact dezelfde tijd die ik twee keer liep. Verder wil ik graag koploper blijven in het ‘alle uutlopersklassement’ van de Kustmarathon, minimaal tot na de tiende editie. Daarna zien we wel verder. Voor een marathonloper ben ik nog jong. Er kunnen nog mooie jaren komen.”

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s