Alsof ik met de koningin Alpe d’Huez op ga

Lein Lievense op z'n motor. foto Jack van Aspert

De laatste drie jaar liep ik de Kustmarathon, zaterdag had ik de eer om de 42 kilometer en 195 meter achterop de motor bij organisator Lein Lievense af te leggen.
door Maurice Steketee
Zaterdagmorgen tien uur. Lein Lievense start zijn motor in zijn tuin in Zoutelande. Voor het eerst in het negenjarig bestaan van de marathon gaat hij de wedstrijd vanaf zijn shopper volgen, die speciaal voor deze gelegenheid versierd is met zes Zeeuwse vlaggetjes en stickers van de Kustmarathon. ,,Ik rijd er niet zo vaak mee. Normaal is het tijdens de Kustmarathon nooit mooi weer om op een motor te gaan zitten, maar dit is wel een uitzondering. Spring maar achterop.” Dat laat ik me geen tweede keer zeggen.
Tegen elven rijden we Burgh-Haamstede binnen, dat dan al helemaal vol is gelopen met atleten. De schouderklopjes voor Lievense zijn al snel niet meer te tellen. Iedereen kent Lein, ook lopers die hem nog nooit hebben ontmoet. De inwoner van Zoutelande blijft er nuchter onder. Op de vraag van een deelnemer of hij zenuwachtig is volgt een resoluut ‘nee’. ,,Waarom zou ik? Alles is toch geregeld?”
Nadat het handenschudden er op zit is het tijd voor het serieuze werk. We rijden naar het begin van de stormvloedkering om daar de kopgroep op te vangen. ,,Er wordt nog niet erg hard gelopen”, constateert Lievense, terwijl de eerste lopers het strand van  Westenschouwen afkomen. ,,Het zal ongetwijfeld met de warmte te maken hebben.”
Ook op de motor is het inmiddels flink zweten geblazen. Er staat geen zuchtje wind. In het achterveld wordt dan al flink afgezien. Sponzen worden onder petjes en t-shirts gestopt om nog enigszins wat verkoeling te hebben. Na een korte stop gaat ’t richting Veersedam. Daar staat het publiek al rijen dik.
Met moeite kunnen we tussen alle hardloopfans door manoeuvreren, wat een gekkenhuis. Het lijkt wel of ik met de koningin de Alpe d’Huez oprij, want de motor met Zeeuwse vlaggen is een heuse blikvanger. Maar iedereen gaat netjes aan de kant. Het ‘he Lein’ is intussen niet meer te tellen. Velen kijken verbaasd als ze hem achter het stuur zien zitten. Al rijdend staat Lievense een journalist van Omroep Zeeland te woord en ook de atleten die we passeren hebben op een gegeven moment alleen maar oog voor de shopper met het boegbeeld van de Kustmarathon achter het stuur. Sommigen doen zelfs een poging om achterop te springen, maar zover laat Lein het niet komen. Hij geeft gewoon wat extra gas. Dat is nodig ook, want de kopgroep heeft er inmiddels flink de sokken inzitten.
Van de favorieten ligt alleen Remy Vasseur op flinke achterstand, maar Lievense ziet hem nog wel terugkomen. ,,Heel verstandig, hij loopt gewoon z’n eigen race.”
Op het strand van Vrouwenpolder moeten we de lopers laten gaan. Via wat sluipweggetjes gaat het richting Oostkapelle. Geen doorkomen aan, zo lijkt het. Op de smalle duinovergang staan links de toeschouwers achter een lint en aan de andere kant is nog een smalle strook vrij voor de lopers. Een supporter schiet ons te hulp en houdt het afzetlint omhoog. Lievense geeft nog een dot gas en
voor ik er erg in heb staan we bijna voor de ingang van strandpaviljoen De Piraat. Na een paar minuten komt Michel Schrier als eerste het strand af. Hij heeft er nog flink de gang in en al een behoorlijk gat geslagen naar Rik Wolswinkel. ,,Dat ziet er nog soepel uit bij Schrier”, zegt de inwoner van Zoutelande voordat hij z’n motor weer start. ,,Maar eigenlijk moet de marathon nog beginnen.” En daar blijkt niks van gelogen als we twintig minuten later de boulevard van Schagen in Domburg opdraaien. ,,Het gaat niet goed met Michel!”, roept Lein. ,,Ik hoor net van de parkoerswachten dat hij op een bankje is gaan zitten en dat er EHBO naar hem onderweg is.” Tijd om daar lang bij stil te staan is er echter niet. Niet alleen de Tour de France wacht op niemand, ook de Kustmarathon niet. Het is een duel van man tegen man geworden met constant wisselende posities. De Belg Anthony Pochet is de volgende favoriet die uitstapt. Veel krijgen we er niet van mee, de finish komt immers in zicht en dus zetten we snel koers richting de Dijk van Westkapelle.
Daar maken we de laatste stop van de dag. Lievense parkeert zijn motor op het fietspad, doet zijn helm af en geeft Rik Wolswinkel, die op jacht is naar de zege, een high-five. ,,Je hebt een ruime voorsprong. Tot zo in Zoutelande!”
Tijd om de rest van de uiteengeslagen kopgroep op te vangen is er niet. Zo’n 25 minuten later moet diezelfde Wolswinkel immers al weer opgevangen worden in de Langstraat om daar de befaamde handdruk van Lein op het hoopje zand in ontvangst te nemen. Op de Westkapelseweg gaat het met bijna 100 kilometer per uur naar de finish. Stel je voor dat we te laat komen? Zover komt het niet. Lievense parkeert z’n shopper in de tuin, trekt z’n overhemd aan en staat een paar minuten laten op de hoop met zand om Wolswinkel na de high-five nu ook de hand te schudden. Er zullen er daarna nog vele volgen.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Bijdrage Maurice

Een Reactie op “Alsof ik met de koningin Alpe d’Huez op ga

  1. jack

    maurice, leuk verslag! de tekst bij de foto klopt niet helemaal, jij zit toch achterop!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s