Haat of liefde?

Bart Vandewiele dichtte een ode aan de marathon

door Bart Vandewiele uit Wetteren (B) 

Hij mij valt aan, Hij pakt mijn schenen
mijn zwabberende benen
nog steeds onbeslecht
een ongekend gevecht
tussen lichaam en geest
spastisch een eufemisme geweest

ondraaglijk leed extreme pijnen
omgeving lijkt weg te kwijnen
door kwelling omgeven
maar weigeren toe te geven
gestrekte benen de enige manier
is dit dan het plezier?

niets houdt meer stand dreigend
onregelmatig hijgend
gezicht vertrokken door pijn
moeizaam zoekend die rechte lijn
heb ik nog niet genoeg geleden?
mijn tabel is al verleden!

krankzinnigheid en vermoeidheid
uitputting en eenzaamheid
de wind geselt het lichaam
nog meer de geest stilaan
woorden schieten te kort
wat is dat nu voor sport?

het waarom afvragen
gedachten vervagen
minuten lijken uren
hoe lang moet dit nog duren?
Marathon, jij moet blijven
ik zal het schrijven
ik zal het dichten
nimmer zal ik zwichten
jij met al je nukken
illusies gaan aan stukken
schema’s gaan aan flarden
maar ik zal volharden
opgeven ken ik niet
hoe lang nog, jij deugniet?
is het nu nog niet genoeg
na maanden van gezwoeg?

grenzen aftasten én overschreden
de 42 zijn bestreden!
ongekende emoties en kippenvel
zijn nu nog enkel van tel
het is niet niks
al die gevoelens zo’n mix

euforie en extreme voldoening
fierheid of verzoening
tranen van blijheid
in de massa een eenzaamheid
fel afzien op beton
onvergetelijk speciaal die Marathon!

Marathon, jij moet blijven
ik zal het schrijven
ik zal het dichten
nimmer zal ik zwichten
vlug herstellen
de volgende al aftellen…

Liefde.